Business Acumen and Business Failures — No Correlation?
— Ramu, 24/8/2026

I have never tried dragon fruit so far.

This morning, on my usual walking path, I saw a boy of just 10 years old sitting behind a table that was stacked only with dragon fruits.

I asked him whether he could give me half of one for sampling. He searched for the best one and offered me the whole fruit for free.

I hesitated to take it for free, since he was just a 10-year-old school-going boy, and insisted that he take some money.

I was astonished when he told me:

«“No issues, sir. If it’s tasty, you are directly going to come here. So, you please… take it without any guilt.”»

I wondered: Isn’t this exactly what is taught in all the IIMs and Harvard’s entrepreneurship courses — delayed gratification, long-term thinking, honesty, genuine interest in customers, etc.?

This small boy was probably just a stop-gap arrangement for his father, relieving him for his breakfast/lunch break. Yet he possessed this much business acumen. That was the reason for my wonderment.

I have observed similar qualities in my wife too. She has been selling items through YouTube and WhatsApp, and, in terms of the number of items sold, perhaps even more than Amazon!

Then I started brooding over one of the long-unresolved conflicts in my mind:

“90% of businesses fail before completing one year.”

                 **Vs.**

These young boys, and people like my wife, who do not formally qualify in business, but demonstrate enormous business prowess.

So, what is my conclusion?

Trading and doing business have been ingrained in the human blood since they constitute one of the two oldest professions — guess what the other one is? — and have existed even before the invention of language, money, etc., since humans evolved.

Then why and how are businesses failing?

Probably, business failures are not because of a lack of business acumen or marketing skills — hunting for clients, attracting them and retaining them.

But maybe they are because of human greed, FOMO, short-term thinking, the desire to make quick money, Ponzi schemes, partnership conflicts, etc.

In my view, as Mahatma Gandhi is famously quoted as saying:

«“The world has enough for everyone’s need, but not enough for everyone’s greed.”»

Thank you.

Sincerely yours,
Ramu

https://chatgpt.com/s/t_6a8b05d7e6608191a2183f5413223f43

AI > GOD ?? — Ramu, 20/8/2026

Let us first understand how AI is different from previous traditional softwares:

First one should throw away the misconceprion that since AI is made of software, should behave like other softwares.

Traditional software is Predictable, reliable, and follows a strict set of Rules.

– AI, is anything and everything BUT Predictable and reliable.

If Traditional softwares are built properly and debugged, it yields the same outcomes every time.

– AI can surprise us with novel solutions, forget its own abilities, and hallucinate incorrect answers.

We know what a traditional software program does, how it does it and why it does it.

– With AI, we are often left in dark.
– If we ask how or why it made a particular  decision, it fabricates an answer rather than reflecting on its own processes.
– It is mainly because, it doesn’t have processes to reflect on in the same way humans do.

Finally, traditional software comes with an operating manual or a tutorial.

– AI lacks such instruction. There’s no definitive guide on how to use AI in our organization.

Regular softwares runs based on code.

– AI should be learnt by experimenting, sharing prompts as if it were magical incantations.

Now, I leave it to the readers to decide Whether AI > GOD? Or AI = GOD?

Artificially yours,
Ramu

*Cutest Mamitha Baiju: Viswanathan & Sons: Movie Review*
– Ramu, 19/8/2026

Disclaimer 1: Nowadays, most of my post viewers (not readers) do not even care to look at it since they presume that it is AI-generated.

Disclaimer 2: So, it is a challenge that has been thrown at me to make it more personalised, rather than deliberately planting grammatical errors or constructing poor sentences to prove my genuineness.

Disclaimer 3: So, I have been forced to write a funny article that AI cannot generate on its own by giving ordinary prompts.

Movie Review: I have personally felt that it is a boring one, despite the movie having been successful. Still, I have not regretted watching it, since whenever Mamitha Baiju appears, the frame turns out to be the cutest one.

The readers have no need to consider that I am ogling or leering at her, since such kinds of portrayal shall enthuse any age group of people, having such a girl can be a daughter, wife, cousin, etc.

To make it more vivid, I can give two examples from two generations of movies that can match the performance of Mamitha Baiju, viz… (1) Moondram Pirai Sridevi (not all Sridevi) (2) Ghajini Asin (not all Asin).

During 1984–85, I might have watched Moondram Pirai (Sadma – Hindi) “n” number of times for the cutest actions from Sridevi.

During 2000, Asin did the equivalent role in Ghajini (in Hindi, Aamir Khan enacted it), though I watched it once in the theatre, but watched a few scenes an infinite number of times on YouTube.

A similar performance is offered by Mamitha, without an iota of erotic scenes, but cutest to watch ever.

My grave concern, after watching this movie, is:

I have quite a number of 30+ friends who are yet to be married and are looking for matching the girl that they have already perceived in their minds.

If they watch this movie, their bride hunt may extend another couple of years, since their minds would overwrite the earlier figures with Mamitha Baiju kinds…

Thank you.

Ramu

Why should Rajinikanth, even at 74, continue to act only in ₹100+ crore films?

Why should Vijay leave cinema, where he is #1, and enter politics?

Why should Bill Gates free himself from the company he himself founded?

Why should Rajinikanth, even at 74, continue to act only in ₹100+ crore films?

Why should Vijay leave cinema, where he is #1, and enter politics?

— Ramu, 12/8/2026

These three questions have been lying unanswered in one corner of my mind for a long time.

After connecting what I understood from the latest book I read on medical science with what I had already learned and thought about earlier, I think I have finally found an answer that satisfies me, at least.

What does medical science say?

If we want to remain healthy, energetic and mentally fresh until the end of our lives, medical science says that we should regularly challenge both our body and our brain.

We should spend at least some time every week doing activities that are challenging to our muscles as well as to our brain.

For the body, it could be cardio and strength training.

For the brain, it could be learning something new.

The important point is that we should move away from our routine and do something that challenges us. Sometimes, we should even push ourselves to the point of mild frustration.

In simple words, our body and brain should not be allowed to become inactive.

Regular physical activity and mental challenges can help us remain active and reduce the risk of several problems associated with ageing, such as depression, cognitive decline, dementia and stroke.

What does Indian philosophy say?

Indian philosophy looks at the pleasures and tendencies of the human mind and body through three broad qualities:

Tamas, Rajas and Sattva.

Our body and mind naturally tend to choose the easiest path.

Sitting idle, wasting time, eating whatever we like, doing only comfortable and routine work, endlessly scrolling through Facebook or WhatsApp, watching television, etc., are all examples of this tendency.

This is Tamas.

There is little challenge, little growth and little effort.

In a sense,

Tamas is dying while still being alive.

On the other hand, people who work hard to succeed in their chosen profession, business, sport, music, acting or any other field, who want to become #1, achieve something and earn the respect of others, are enjoying what can be called Rajas.

Rajas has energy.

Rajas has ambition.

Rajas has challenge.

Rajas has achievement.

But Rajas also has a trap.

Comparison. Competition. Winning. Being #1.

Once we win one race, we want to win the next one.

Once we become #1, we want to remain #1.

And therefore, Rajas can keep us energetic and active, but it can also keep us permanently trapped in the rat race.

Then what is Sattva?

This is where I had some confusion earlier.

At first glance, there may not appear to be much difference between Tamas and Sattva.

In both cases, a person may have withdrawn from competition.

But there is a fundamental difference.

In Tamas, you give up the challenge itself.

In Sattva, you give up only the need to compete and win.

This distinction is very important.

The journey from Tamas to Rajas is:

EMBRACING THE WINNING ATTITUDE.

You move from inactivity and comfort towards ambition, discipline, challenge, achievement and growth.

But the journey from Rajas to Sattva is:

QUITTING ONLY THE WINNING ATTITUDE, WHILE KEEPING THE OTHER WINNING ATTRIBUTES INTACT.

You give up the need to defeat others, the need to be #1 and the need for comparison.

But you do not give up curiosity, discipline, learning, hard work, physical activity, creativity or the desire to contribute.

This is where I find the pole-vault analogy useful.

Rajas is like the pole used in pole vaulting.

You need the pole to cross the height.

But after using it to propel yourself upward, you have to let go of the pole.

That is Sattva.

But if, after letting go of the pole, you simply lie down on the ground and stop moving, that is not Sattva.

That is Tamas.

Now Bill Gates makes sense to me

Bill Gates is an example of someone who has, in a sense, let go of the pole.

He moved away from the company he founded and from the intense competition for #1 position.

But he did not become inactive.

He did not give up his curiosity, learning, challenges or purposeful work.

He moved from the rat race to philanthropy.

He travels to places such as Kenya and other parts of Africa and engages himself with problems of the developing world.

He continues to challenge his brain and remain physically and mentally active.

So, what did he actually give up?

He gave up the comparison game and the race for #1.

He did not give up activity.

He did not give up challenges.

He did not give up learning.

He did not give up purpose.

In simple terms:

He left the pole, but he did not stop running.

That, to me, is the difference between Rajas and Sattva.

If, after leaving the pole, you become inactive and settle into a completely comfortable routine, you have not reached Sattva.

You have moved into Tamas.

And what about Rajinikanth?

Perhaps this also gives me an answer to my question about Rajinikanth.

At 74, if a person continues to chase ₹100+ crore films and the status, success and recognition that come with them, he is still playing the Rajas game.

There is nothing inherently wrong with that.

But there can come a point when the desire to remain #1, to maintain one’s position and to continue winning becomes a burden.

The same Rajas that once gave a person enormous energy can eventually make him a prisoner of the winning game.

Perhaps that is what I mean when I say that some people become “sick” in Rajas.

The problem is not activity.

The problem is becoming addicted to winning.

And Vijay?

The same framework also makes me look at Vijay’s move from cinema to politics differently.

Why should someone who is already #1 in cinema leave that position and enter a completely uncertain and difficult field like politics?

Perhaps because he is leaving one winning game and embracing another challenge.

That is certainly not Sattva by itself.

It is still Rajas if the objective remains power, position, #1 status and defeating others.

But if, at some stage, the person moves beyond the need to win and begins to work mainly for a larger purpose, then perhaps that journey can eventually move towards Sattva.

So, in very simple terms

I would now describe the three stages like this:

Tamas → Rajas

“I don’t want to struggle.”

becomes

“I want to win.”

And:

Rajas → Sattva

“I want to win.”

becomes

“I don’t need to win anymore. But I will continue to learn, work, create, challenge myself and contribute.”

Therefore:

The journey from Tamas to Rajas is embracing the winning attitude.

The journey from Rajas to Sattva is quitting only the winning attitude while retaining the other winning attributes.

This is perhaps why I now see the distinction this way:

Tamas — being alive, but slowly becoming dead inside.

Sattva — remaining alive, curious and purposeful until the end.

Our ordinary worldly life naturally pulls us towards Tamas.

To come out of Tamas, we need Rajas.

But after Rajas has taken us forward, there comes a time when we have to let go of the winning game.

**Let go of the pole.

But don’t stop running.**

Thank you.

Ramu

(1) பில் கேட்ஸ் தான் ஆரம்பித்த நிறுவனத்தில் இருந்து ஏன் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளவேண்டும்?

(2) ரஜினிகாந்த் ஏன் 74 வயதிலும் 100+ கோடி படத்தில் மட்டுமே நடிக்கவேண்டும்?

(3) விஜய் ஏன் #1 ஆக சினிமாவில் இருந்தும் அரசியலுக்கு வரவேண்டும்?
– ராமு, 12/8/2026

மேற்கூறிய கேள்விகள் நீண்ட நாட்களாக என் மூளையில் (ஒரு மூலையில்) பதில் கிடைக்காமல் உறங்கிகொண்டிருப்பவை.

கடைசியாக நான் படித்த மருத்துவ விஞ்ஞானம் சார்ந்த புத்தகமும் பிற முந்திய அறிவுடன் இணைத்து என்னை மட்டுமாவது திருப்திபடுத்திக்கொள்ளும் ஒரு விடையை கண்டடைந்து இருக்கிறேன்.

இறக்கும் வரை ஆரோக்கியமான, புத்துணர்ச்சியுடன் வாழ்வதற்கு மருத்துவம் சார்ந்த விஞ்ஞானம் சொல்வது:

உடலையும், மூளையையும் வாரம் இரண்டு மணி நேரமாவது “high intensity” பயிற்சிக்கு உட்படுத்தவேண்டும்.

அதாவது உடல் தசைகளுக்கும், மூளைக்கும் சவால் தரக்கூடிய செயலில் ஈடுபடச் செய்யவேண்டும்.

Routine இல் இருந்து மாறுபடவேண்டும். கிட்டத்திட்ட Frustration நிலைமைக்கு 30 நிமிடங்களாவது தள்ளவேண்டும்.

எனவே உடலிற்கு cardio and strength பயிற்சி மற்றும் மூளைக்கு புதியன கற்றல் என்பது நம்மை depression, alzeimer, dementia, stroke, செயலின்மை போன்ற நோய்களுக்கு ஆட்படாமல் தடுக்கும் என்கிறது மருத்துவ விஞ்ஞானம்.

தத்துவ விஞ்ஞானம் சொல்வது:

நம் உடலும், மனமும் மூன்று வகையான இன்பங்களுக்கு ஆட்படவல்லது.

அதை “தமோ”, “ரஜோ” மற்றும் “சாத்வீகம்” சார்ந்து வகைப்படுத்துகிறார்கள்.

நம் உடலும், மனமும் சும்மா, வெட்டிப்பொழுதுகளில், விரும்பியதைச் சாப்பிடுவது, இலகுவான (routine) வேலையில் ஈடுபடுவது, FB, whatsapp போன்றவற்றில் பொழுதைக் கழிப்பது என்பதிலேயே ஈடுபட எத்தனிக்கும். இந்த வகையை “தமோ” இன்பம் என்கிறார்கள்.

தான் தேர்ந்தெடுத்த வேலை, தொழில், விளையாட்டு, இசை, நடிப்பு போன்ற துறைகளில் வெற்றி பெற்று #1 ஆக அல்லது அனைவரின் மதிப்பை பெறும் வகையில் உழைப்பவர்கள் “ரஜோ” வகையில் இன்பம் திளைப்பவர்கள்.

“சத்துவ” இன்பதிற்கும் “தமோ” இன்பத்திற்கும் அதிக வேறுபாடு இல்லாதது சராசரி மனிதனுக்கு தோன்றும்.

“தமோ”, வாழும் போதே இறத்தல் நிலை. “சத்துவ” இறக்கும் வரை வாழ்தல்.

நம் லோகீக வாழ்க்கை நம்மை “தமோ” நோக்கி இழுக்கும். ஆனால் “சத்துவத்திற்கு” செல்ல “ராஜோ” வழியாகத்தான் முடியும்.

ரஜோ என்பது “போல்வால்ட்” குச்சி போன்றது. சத்துவம் என்பது போல்வல்ட் குச்சியைக் கை விடுவது.

Bilgates போன்றவர்கள் போல்வால்ட் குச்சியை கை விட்டவர்கள்.

நம் ரஜினிகாந்த் போன்றவர்கள் “ரஜோ” வில் “sick” ஆகிப்போனவர்கள்.

நன்றி.

ராமு


I missed one thing to explain. Bill gates kind of people have just left the pole only on rat race, comparison game.

The important point to be noted here, is Bill Gates kind simply do not fall into INACTIVE or ROUTINE mode.

Still he challenges his brain and physique by releasing from rat race to philonthraphy by travelling to kenya, africa kinds of third world countries.

After having left pole, and become inactive, you are into “Thamo” not “sathva”.

Thank you for seeking clarification.


To simply put it:

Travel from “Thamo” to “Rajo” is EMBRACING WINNING ATTITUE.

Travel from “Rajo” to “Sathvik” is QUITTING only the WINNING ATTITUDE, but keeping other winning attributes INTACT.

Dear Ashish Thaker,

I am glad to know that you are going to retire, and I hope this new phase will give you the freedom to explore and express the creativity, enthusiasm and many other dimensions of your personality that may not always have found sufficient space in a demanding government career.

I have always felt that, for most of us, a long association with a particular profession and organisation gradually creates a kind of professional identity around us. Sometimes, that identity becomes so strong that we ourselves may wonder, “Is this really who I am?” Retirement, therefore, can also be an opportunity to rediscover and express the person beyond the profession.

Until the second semester of our NMP, my impression of you was that of a very serious and disciplined government officer. You carried such a stern and official demeanour that I would even hesitate before entering your room!

But then, quite unexpectedly, you topped the Macroeconomics subject under Prof. Dahia. That was when I began to notice another side of you — your sharpness, analytical ability and intellectual depth.

I also felt that, around that time, you gradually became a little more relaxed and accessible with many of us. I remember visiting you personally during our EI workshop, and I felt that we were getting to know more of the person behind the professional persona.

Earlier, your interactions seemed to be naturally closer with Raja and our late Ajey, perhaps because of your HR orientation, and with a few of our BSNL colleagues through your professional association. I also noticed that you have generally expressed yourself rather sparingly in our WhatsApp group. Perhaps your position and association with the Central Government and Ministry-level responsibilities naturally made you more measured and cautious in what you shared.

I still have with me the feedback letter that you had specially written for me after the EI workshop. I value it even today, because it reflected the thoughtful and perceptive side of you that I had come to appreciate.

Now that you are entering a new chapter, I sincerely hope you will have the freedom to bring out all those extraordinary skills, creativity and enthusiasm without the professional constraints that may have held them back earlier. I also look forward to seeing you participate more actively in our group, express yourself more freely and allow all of us to know and interact with the person beyond the government officer we have known.

I wish that your post-retirement years will be filled with far more fun, frolic, freedom, creativity and enthusiasm than even your professional years.

May this new phase of life be a wonderful opportunity to discover many more dimensions of yourself.

With warm wishes and affection,

Lovingly yours,
Ramu

Dear Shiva,

I am writing this only out of my affection for you, Thenu and Atharva. Please take it in that spirit.

After 12 years of marriage, my humble request to you is this: please always try to be kind, affectionate and supportive towards Thenu and Atharva.

All of us men have our stresses, frustrations, shortcomings and difficult days. That is natural. But, ultimately, the people who matter most in our lives are the ones waiting for us at home.

Thenu may have her shortcomings, and you may have yours. No marriage is perfect.

But when there is irritation or disagreement, kindness / cuddle can prevent a small issue from becoming a big one.

Sometimes a little affection, a hug, a gentle word, can make a tremendous difference.

The atmosphere between parents also becomes part of a child’s understanding of relationships and family.

I am not trying to interfere in your marriage or tell you who is right or wrong. You are both adults and you must find your own way. I am only telling you something I genuinely believe:

When everything else in life becomes uncertain, the love and kindness we give to our family are among the things that matter most.

Please don’t wait for a major crisis or a painful experience to teach this lesson.

Be kind to Thenu while you have the opportunity to do so.

Let her feel that she is loved and valued by you through your kind expressions.

I say this with affection, not criticism.

Lovingly,
Ramu

(Note: This letter is written two weeks ago when you guys had let the fight go very big. Just looked for appropriate time and I choose it today since you are in relax and reading mode.)

*சாப்பாடு பரிமாறும் முறைமை மற்றும் அதன் மகத்துவம்:*
– ராமு 24/7/26

ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும் எனக்கும் என் மனைவிக்கும் வரும் வாக்குவாதங்களில் தவறாமல் இடம் பெறுவது : நான் என் சாப்பாட்டு பிலேட்டில் (தட்டு / வட்டல்) முதலில் “சாதம்”, வைத்துக் கொள்வேன்.

என் மனைவி ஒவ்வொரு முறையும் தவறாமல் பெருத்த சத்தத்துடன் முதலில் காய்கறியை வைத்துக்கொண்ட பிறகுதான் சாதம் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பார்கள். சில சமயங்களில் அவர்களே வேறு புதிய பிலேட்டில் காய்கறியை வைத்து பிறகு சாதம் வைத்து தருவார்கள்.

நான் நக்கலாக உன் வாட்ஸாப் அறிவை என் மேல் திணிக்காதே என்பேன். உனக்கு அதற்கான விஞானபூர்வமான காரணம் தெரிந்தால் சொல், ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்பேன்.

என் தர்க்கத்திற்கு (திமிர்?) ஈடுகொடுக்க முடியாமல் சரி என்று விட்டுவிடுவாள்.

என் மனைவி மட்டுமல்ல, என் அம்மா, என் பாட்டி எல்லோரும் இதையே என் வெவேறு பருவங்களில் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறேன்.

ஏன் என்பது இத்தனை நாட்களாக எனக்கு விளங்காமல் இருந்தது.

எங்கள் பக்கங்களில் ஓரளவிற்கு நடுத்தர குடும்பங்களில் மூன்று விதமான காய்கறிகள் ((1) பொரியல் – பீன்ஸ், கொத்தவரைங்கை, முட்டைகோஸ், கீரை (2) கூட்டு – பருப்புடன் சேர்ந்த வெண்டைக்காய், கீரை, சவ்சவ், பிற (3) மசாலா – மொச்சை, உருளை, etc) தவறாமல் பிலேட் களில் வைத்து பிறகுதான் சாதம் போடுவார்கள்.

அதன் நோக்கம் என்னவென்றால் முதலில் காய்கறிகளை சாப்பிட வேண்டும் என்பதாக இருக்க வேண்டும் என்று இப்போது புரிகிறது.

அறிவியல் பூர்வமான விளக்கம்:

(A) The ideal eating order is: VPC – Veggies, protein, carbs.

(B) The ideal balanced eating plate should contain: 1/2 plate vegetables, 1/4 plate protein, 1/4 plate carbs and curd on side.

#1: FIBRE (1/2 plate) is to be consumed while sitting for eating.

*WHY?:*

(1) You shouldn’t need any lotion for motion. Fibre is the fuel.

(2) Fibre coats the intestine, forms a mesh and slows down SUGAR absorption.

*WHAT?:*

(3) Some South Indian food that contains fibre – கீரை, வெண்டைக்காய், sabji, பொரியல், salad, greens, cucumber, பிற

#2: PROTEIN (1/4 plate) is to be consumed next.

*WHY?:*

(1) That promotes SATIETY and muscle repair and one needs to get his daily protein requirements.

*WHAT?:*

A bowl of thick dal and one serving of paneer /egg/ soya / chicken

#3: 1/4 plate carbs – STARCH

*Why?:*
This provides energy, but the smallest portion keeps the glucose load quite manageable.

*What?:*
Rice or roti – pick one.

(3) So, the rule for eating order is :

(1) First Fibre (50%)

(2) Protein (25%)

(3) Rice / Roti / other carbs. (25%)

Wishing you healthy and happy eating.

Ramu

*வேலைக்கு போகும் மனைவிகள் / பெண்களையும் , வீட்டுடன் இருக்கும் மனைவிகள் / பெண்களையும் குடும்பமும், சமூகமும் நடத்தும் விதம்:*
– ராமு, 24/7/26

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் “குடும்ப உறவுகளில் வன்முறையும், அடிமைத்தனமும்” என்ற காணொளியைப் பார்க்கும் போது நீண்ட நாட்களாக என் மனதை உறுதிக்கொண்டு இருந்த ஒரு வினாவிற்கு விடை கிடைத்தது.

நான் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக, என் குடும்பம் (என் குடும்பம் என்றால் அது 4. My own family, my parents family, my in-laws family, my daughter family) மற்றும் என்னுடைய மிக அருகாமையில் இருக்கும் நண்பர்கள் வட்டம் என பல இடங்களில் நான் உற்று நோக்கி, ஏன் இந்த பாகுபாடு என்று தவித்தது உண்டு.

அதாவது, கணவனும், மனைவியும் (இருவரும்) வேலைக்கு போகும் வீட்டில் அந்த பெண்களுக்கு / மனைவிகளுக்கு, அவர்கள் குடும்ப உறவுகளிடம் (கணவன், கொழுந்தன், மாமனார், மாமியார், அப்பா, அம்மா, தம்பி, தங்கைகள்) இருந்து கிடைக்கும் “அன்பு, மரியாதை, இரக்கம், பரிதாபம்” போன்ற மனித உயிர் வாழ்விற்கு இன்றியமையாத சில emotional support என்பது வேலைக்கு போகாமல் குடும்பத்தை கவனித்துக் கொள்ளும் பெண்களுக்கு கிடைப்பதை விட மிக, மிக குறைவு அல்லது கிடையாது என்பது நான் கவனித்த ஒன்று. (நான் உட்பட)

ஏன் வேலைக்குச் சென்று குடும்பத்திற்கு தேவையான வருவாய் கொண்டுவரும் பெண்களை அந்த வீட்டுக் கணவன் உட்பட, வேலைக்கு போகாமல் வீட்டில் இருக்கும் மனைவிகளிடம் அவர்கள் கணவர்கள் காட்டும் அன்பு, மற்றும் இரக்கம் பல படிநிலைகள் உயர்வாக இருக்கிறது, இது தலைகீல் அல்லவா இருக்க வேண்டும் என்று யோசித்து என்னுடைய கருத்துக்களை அவ்வப்போது என் close friends களிடம் பகிர்ந்தது உண்டு.

வேலைக்கு போகும் பெண்களிடம் இருந்து தங்கள் கணவன்மர்கள் மற்றும் மாமியார் மாமனார்களுக்கு தேவையான monetary support கிடைத்தாலும் அவர்களுக்கு மிகவும் தேவையான emotional support கிடைப்பதில்லை. காரணம் நேரமின்மை, மற்றும் பல தரப்பட்ட மக்களுடன் அன்றாடம் உறவாடுவதால் they are more logic oriented ஆக மாறிப்போகிறார்கள்.

வேலைக்கு போகாத பெண்கள் தங்கள் கணவன்மார்கள் மற்றும் இதர குடும்ப உறுப்பினர்கள், மாமனார், மாமியார், கொழுந்தன்கள் உட்பட என்ன பிடிக்கும் என்று தேடிதேடி கவனமாக சாப்பாடு செய்வதில் இருந்து இதர தேவைகளை அன்புடனும், பொறுமையுடனும், இரக்கத்துடனும் செய்து அவர்கள் அன்பைப் பெறுகிறார்கள்.

அதே போல் வேலைக்கு போகாத பெண்கள், தங்களுக்கு அடிமையாக, தன்னுடைய வாழ்க்கையையே, மாமனார் மற்றும் கணவன் குடும்பத்திற்காக தியாகம் செய்து கொண்டிருக்கும் அந்தப்பெண்கள் மீது அந்த வீட்டு கணவர்கள் மற்றும் பலர் தங்கள் குற்ற உணர்ச்சிகளை (ஒரு பெண் அடிமையாக வைத்திருக்கிறோமே) நீக்கிக் கொள்ளும் பொருட்டு  இரக்கத்துடனும், பரிவுடனும் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

கணவனும், சில நேரங்களில் தன் அப்பா, அம்மா பரிந்துரையின் பேரிலும் தன் மனைவியை அன்புடன் (அன்புடன் மிக முக்கியமான வார்த்தை) நடத்துவது, இரக்கப்படுவது, பரிதாபப்படுவது, சினிமாவிற்கு, அல்லது சுற்றுலாவிற்கு கூட்டிப்போவது என்று தங்கள் வீட்டில் வளர்க்கும் அடிமைகளை நன்றியுடன் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்.

அதே வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் என்றால் அவள் நல்ல உடை உடுத்திக்கொண்டு, சிரித்த முகத்துடன் வேலைக்கு செல்ல வேண்டி இருக்கிறது.

அதை கணவனும், பெற்றோர்களும் அவள் வாழ்க்கையை சந்தோஷமாக கழிக்கிறாள் என்றும்,

அவள் நேரமின்மையால் அவர்களுக்கு தேவையானதை செய்து தரமுடியாததை அவளுக்கு தங்கள் மீது அன்பு இல்லை (கணவன் உட்பட ),

அவள் பல கஷ்ட நஷ்டங்கள் மற்றும் பல சக தோழிகளின் கதைகளை வேலைக்குப் போகும் இடத்தில் அனுபவமாகப் பெறுவதால் சிறிது சிறிதாக emotional being ல் இருந்து logical being ஆக மாறிப் போவதால் அவர்கள் கணவன் மற்றும் இதர உறவுகளின் கஷ்டங்களுடனோ அல்லது அவர்களின் இன்றியமையாத தேவைகளுக்கு தர்க்க அடிப்படையில் தீர்வு காண முயல்கிறாள்.

ஆனால் வேலைக்குப் போகாத குடும்பப்பெண்களோ கணவன் மற்றும் இதர உறவினர்களின் தேவைகளை emotional முறையில் தீர்வு காண முயல்கிறாள்.

Lessons : வேலைக்குப் போகும் பெண்களும் மனிதர்களே. அவர்களுக்கும் அன்பு, இரக்கம், பரிதாபம் போன்ற emotional தேவைகள் இன்றியமையாதது என்பதை கணவன்மார்களாவது (auto instruction for myself😘😜) புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நன்றி

ராமு

A personal heartfelt thanks to Ramu annan as I belong to the category of working women who often long for a little pampering, attention, and emotional support after juggling both work and family responsibilities.

Unfortunately, our tiredness, stress, or silence is often misunderstood as attitude, arrogance, or “head weight,” rather than being seen for what it really is—exhaustion.

Thank you for acknowledging this perspective. It means a lot to know that someone recognizes that working women, too, need love, understanding, and care—not just appreciation for their financial contribution.