*நீர்வழிப் படூஉம்:* தேவி பாரதி – நாவல் அறிமுகம்
🙏ராமு🙏22/7/2024

*யாரய்யா இந்த மனுஷன் தேவிபாரதி!!! உலுக்கிட்டான் யா!!!*

*இப்பிடியெல்லாம் ஒரு நாவல்ல ஒரு ஊரையும் அது நடக்கும் காலத்தையும், ஒரு (நாவித) சமூகத்தையும் அச்சு அசலா படம் பிடித்தது போல இதற்கு முன்பு யாரும் தமிழில் காட்டி இருக்கிறார்களா?!*

2000 ல் “God of small things” எனும் அருந்ததிராய் புத்தகத்தின் வரைவை மட்டுமே (draft copy) படித்துவிட்டு பென்குயின் பதிப்பு ஆசிரியர் லண்டனில் இருந்து நேராக கேரளா வந்திறங்கி “ஐயமெனம்” எனும் கிராமத்தை தேடி அலைந்தாராம்.

அதைப் போன்று பலமடங்கு தாக்கத்தை என்னுள் ஏற்படுத்தியது இந்த நாவல்.

என்னுடைய பதின்பருவங்களில் 1980+ “அம்பட்டையன்”, “பரியாரி” என்ற சொற்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வழக்கொழிந்து “முடி திருத்தகம்” மற்றும் “சிகையலங்காரம்” என்ற புதிய சொற்கள் உலவத் தொடங்கிய காலம்.

“முடி திருத்துபவர்கள்” தங்கள் பெயரை “மருத்துவர்” என்ற அடையாளத்துடன் பெயர் பலகை மாட்டிக்கொள்ளும் பழக்கம் எங்கள் தஞ்சை மாவட்டங்களில் மலரத்தொடங்கி இருந்த காலம்.

ஏன் “முடி திருத்துபவர்கள்” “மருத்துவர்” என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்று இந்த நாவலைப் படிக்கும் வரை எனக்கு ஒரு புரியாத புதிராகவே இருந்து வந்தது.

ஒரு 50 பக்கங்கள் படித்த நிலையில் இது நடந்த காலம் 1920 – 30 களாக இருக்குமோ என்று தெரிந்துகொள்ள மனம் பரிதவித்தது.

பிறகு சில பக்கங்கள் கடந்த நிலையில் “பாசமலர் – 1961” படமும் “சிவாஜி” யும் அந்த “வெள்ளக்கோயில்” இருந்து 20 மைல் தொலைவில் உள்ள “உடையாம்பாளையம்” என்ற கிராமத்தில் 40 அல்லது 50 குடும்பங்களே இருந்த மக்களுக்கு எவ்வுளவு ஆறுதல் மற்றும் பொழுதுபோக்காக இருந்து இருக்கிறது என்பதன் மூலம் காலத்தை கணிக்க முயன்றேன்.

மற்றுமொரு 20 பக்கங்கள் கடந்த நிலையில் என்றோ படித்த முன்னுரையை திரும்ப படித்தபோது உடம்பெல்லாம் நடுக்கத்தில் “மயிற்கூச்சரிந்தது”. (துளி கூட மிகையில்லை ).

இந்த நாவல் ராஜசேகரன் எனும் “தேவிபாரதி” யின் சுயசரிதை தொனி (autobiographical tone) அல்லது “நினைவலைகள்”             (memoirs) எனும் வகையில்  எழுதப்பட்டுள்ளது.

2020ல் எழுதப்பட்டு 2023ல் சாகித்யஅகாடமி விருது பெற்று இருந்தாலும், நூலாசிரியர் (தற்போது 67) தன்னுடைய பதின்பருவ வயது நினைவுகளை பகிர்ந்து இருக்கிறார்.

அப்படியென்றால் 1950 களில் “குடிநாவிதான்” எனும் தன் சமூகம் “உடையம்பளையம்” எனும் கிராமத்தை மையமாக வைத்து 1950 களில் நிலவி வந்த “வட்டார வழக்கில்” இரத்தமும், சதையுமாக எந்த “கல்மனம்” கொண்ட விலங்கு குணம் கொண்டவனையும் மனிதனாக்கும் பாணியில் எழுதப்பட்டுள்ள நாவல்.

“நிலபிரபுத்துவம் அல்லது பண்ணையார்கள் மற்றும் பண்ணை அடிமைகள்” காலம் அது.

ஈரோடு, தாராபுரம் போன்ற பகுதிகளில் வாழும் கவுண்டமார்களுக்கு “முடி திருத்தும் வேலை” மட்டுமல்லாது அவர்கள் வீட்டில் நடக்கும் அனைத்து நல்லது,  கெட்டது, பிரசவம் பார்ப்பது, வைத்தியம் பார்ப்பது, திருமணத்திற்கு பெண் பார்க்கும் போது உளவு பார்ப்பது, வயதானவர்களுக்கான அருவருப்பான வேலைகளை செய்வது போன்ற தவிர்க்க முடியாதவர்களாக இந்த நாவித குடும்பங்கள் மேல் ஜாதியினருக்கு (கவுண்டர்களுக்கு) இருந்து விசுவாசமாக ஊழியம் புரிந்துள்ளார்கள் என்று தெரிய வரும்போது கண்கலங்குகிறது.

(இன்று தொழில் புரட்சி  வந்து  Naturals, Greentrends போன்ற கடைகளில் மற்ற சாதியினரும் இந்த தொழில் ஈடுபடுவது, நாப்கின், Wishper, diaper போன்ற விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளை எண்ணி வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.)

*இந்த நாவல் படிப்பவர்களை மனிதநேய மாண்புகளில் ஒரு அங்குலமாவது உயர்த்தும் என்பது என் திடமான பார்வை.*

*இப்படிப்பட்ட அருமையான நாவலை தமிழிற்கு வழங்கிய தேவிபாரதி அவர்களுக்கும், சரியான நாவலுக்கு “சாகித்ய அகாடமி” பரிசு வழங்கி தன் தரத்தை நிரூபித்த சாகித்ய அகாடமி குழுவினருக்கும் அதன் மூலம் என்னை படிக்க வைத்தமைக்கும் தலை வணங்கி “யான் பெற்ற இன்பம், பெறுக வையகம்” என்பதற்கிணங்க இதைப் பதிவிடுகிறேன்.*

*நாவல் கட்டமைப்பு பற்றி சில வரிகள் :*

கம்பராமாயணம் -ல் இருக்கும் பாத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்களில் ஒரே ஒரு பாடலில்  சீதைக்குப் பணிப் பெண்ணாக வரும் “நீலமாலை” எனும் கதாப்பாத்திரத்தின் அழகு பற்றி பேராசிரியர்கள் சிலாகித்து பேசுவதை வியந்து ரசித்து இருக்கிறேன்.

அதற்கு சற்றும் குறைவில்லாமல் இதில் இரண்டு நபர்கள் பத்து நிமிடங்களே வந்து போகிறார்கள். ஆனால் தங்கள் அன்பால் மனதில் நீங்கா இடம் பெறுகிறார்கள்.

(1) தன்னுடைய கிராமத்தில் இருந்து பழனிக்கு தட்டு தடுமாறி பல வருடங்களுக்கு முன்பு வீட்டை விட்டுப்போன தன் மனைவி, மக்களை தேடிக்கொண்டு இந்தக் கதையின் நாயகன் போவார்.

ஒவ்வொரு பெண்ணாக தேடிக்கொண்டு இருக்கும்போது இவர் தப்பானவர் என நினைத்து ஒரு முடிதிருத்தும் இளைஞன் அடித்து துவம்சம் பண்ணிவிடுவான்.

பிறகு உண்மை தெரிந்ததும் அவரை வீட்டிற்கு கை தாங்கலாக அழைத்துக் கொண்டு போய் மனைவியிடம் சொல்லி சுடுதண்ணீர் போட்டு குளிக்க வைத்து, சாப்பாடு போட்டு, கையில் கொஞ்சம் பணம் கொடுத்து அடையாளங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு நல்லபடியாக வழி அனுப்பி வைத்துவிட்டு வேகமாக தொழிலைப் பார்க்க ஓடுவான்.

(2) அது போல இவருக்கு புத்தி தடுமாறி வயதாகி தள்ளாது தங்கை வீட்டில் வந்து விழுந்தவுடன் தங்கை மகன் மாமாவை அருகில் உள்ள சவரக் கடைக்கு கூட்டிப்போவான்.

அந்த இளவயது கடைக்காரன் மிகவும் அருவருக்க தக்க நிலையில் சடை முடியுடன் இருப்பதால் முடி வெட்ட மறுத்துவிடுவான்.

இரட்டிப்பாக பணம் தருவதாக கூறி தன் மாமாவிற்கு முடி வெட்ட வைப்பான்.

அப்போது அந்த வயதான மாமா முடி வெட்டும்போது முனகிக்கொண்டே தன் பழைய அனுபவங்களை கூறுவான். முடிவில் எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் அவன் பணம் பெற்றுக்கொள்ள மறுத்து திரும்ப தந்து விடுவான்.

இந்த நாவலின் சிறப்பு என்னவென்றால் இதில் வரும் அனைவரும் மிகவும் எளியவர்கள். அவர்கள் வறுமையை நினைத்து குறைப்பட்டு கொள்ள, வாழ்க்கையை நிந்திக்க பல சந்தர்ப்பங்கள் மற்றும் தார்மீக உரிமைக்கூட அந்த எளிய மனிதர்களுக்கு உண்டு.

ஆனால் நாவல் முழுவதும் அவர்களுக்கு வாழ்க்கை குறித்து எந்த விதமான பெரிய எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. யார் மீதும் நீண்ட நாள் காழ்ப்புணர்ச்சி கிடையாது.

உணர்ச்சி வசப்பட்டு கொச்சை வார்த்தைகளால் சண்டை போட்டுக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் சமாதானம் என வரும்போது வாழ்க்கையியின் அந்த கசப்பான பக்கங்களை மறந்து நல்ல நினைவுகளில் இருந்து தொடங்குகிறார்கள்.

இந்த நாவலில் வில்லன்களே கிடையாது. அனைவரும் உணர்ச்சி வசப்படுபவர்கள். மன்னித்து மறந்து விடுபவர்கள். அனைவரும் அற்புதமான மனிதர்கள்.

“நீர்வழிப் படூவும்” என்னும் தலைப்பிற்கான காரணம் பற்றி தேடினேன். கீழே வருவதுதான் என் புரிதல் 👇

எங்கேயோ கேட்ட அல்லது படித்த கீழே வரும் சொற்றோடர் இதன் மையக்கரு என்றுகூட கொள்ளலாம்.

*”மூன்று பங்கு கடலால் நிரம்பிய இந்த உலகத்தை ஒருவன் கடல் தண்ணி காலில் படாமல் கூட கடந்துவிடலாம். ஆனால் எந்த கொம்பனாலும் கண்ணீர் சிந்தாமல் இந்த வாழ்க்கையை கடந்து விட முடியாது”*

…. எனும் வாழ்க்கையின் நிதர்சனத்தை உள்வாங்கி வாழ்க்கை பற்றிய எந்த குறையும் இல்லாமல் அதன் போன போக்கில் வாழும் மக்கள் இந்த மக்கள்.

*அன்புடன் வாழ்க்கை அது போன போக்கில் வாழ விரும்பும், துடிக்கும்,*
🙏ராமு🙏

*நீர்வழிப் படூஉம்:* தேவி பாரதி – நாவல் அறிமுகம்
🙏ராமு🙏22/7/2024

*யாரய்யா இந்த மனுஷன் தேவிபாரதி!!! உலுக்கிட்டான் யா!!!*

*இப்பிடியெல்லாம் ஒரு நாவல்ல ஒரு ஊரையும் அது நடக்கும் காலத்தையும், ஒரு (நாவித) சமூகத்தையும் அச்சு அசலா படம் பிடித்தது போல இதற்கு முன்பு யாரும் தமிழில் காட்டி இருக்கிறார்களா?!*

2000 ல் “God of small things” எனும் அருந்ததிராய் புத்தகத்தின் வரைவை மட்டுமே (draft copy) படித்துவிட்டு பென்குயின் பதிப்பு ஆசிரியர் லண்டனில் இருந்து நேராக கேரளா வந்திறங்கி “ஐயமெனம்” எனும் கிராமத்தை தேடி அலைந்தாராம்.

அதைப் போன்று பலமடங்கு தாக்கத்தை என்னுள் ஏற்படுத்தியது இந்த நாவல்.

என்னுடைய பதின்பருவங்களில் 1980+ “அம்பட்டையன்”, “பரியாரி” என்ற சொற்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வழக்கொழிந்து “முடி திருத்தகம்” மற்றும் “சிகையலங்காரம்” என்ற புதிய சொற்கள் உலவத் தொடங்கிய காலம்.

“முடி திருத்துபவர்கள்” தங்கள் பெயரை “மருத்துவர்” என்ற அடையாளத்துடன் பெயர் பலகை மாட்டிக்கொள்ளும் பழக்கம் எங்கள் தஞ்சை மாவட்டங்களில் மலரத்தொடங்கி இருந்த காலம்.

ஏன் “முடி திருத்துபவர்கள்” “மருத்துவர்” என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்று இந்த நாவலைப் படிக்கும் வரை எனக்கு ஒரு புரியாத புதிராகவே இருந்து வந்தது.

ஒரு 50 பக்கங்கள் படித்த நிலையில் இது நடந்த காலம் 1920 – 30 களாக இருக்குமோ என்று தெரிந்துகொள்ள மனம் பரிதவித்தது.

பிறகு சில பக்கங்கள் கடந்த நிலையில் “பாசமலர் – 1961” படமும் “சிவாஜி” யும் அந்த “வெள்ளக்கோயில்” இருந்து 20 மைல் தொலைவில் உள்ள “உடையாம்பாளையம்” என்ற கிராமத்தில் 40 அல்லது 50 குடும்பங்களே இருந்த மக்களுக்கு எவ்வுளவு ஆறுதல் மற்றும் பொழுதுபோக்காக இருந்து இருக்கிறது என்பதன் மூலம் காலத்தை கணிக்க முயன்றேன்.

மற்றுமொரு 20 பக்கங்கள் கடந்த நிலையில் என்றோ படித்த முன்னுரையை திரும்ப படித்தபோது உடம்பெல்லாம் நடுக்கத்தில் “மயிற்கூச்சரிந்தது”. (துளி கூட மிகையில்லை ).

இந்த நாவல் ராஜசேகரன் எனும் “தேவிபாரதி” யின் சுயசரிதை தொனி (autobiographical tone) அல்லது “நினைவலைகள்”             (memoirs) எனும் வகையில்  எழுதப்பட்டுள்ளது.

2020ல் எழுதப்பட்டு 2023ல் சாகித்யஅகாடமி விருது பெற்று இருந்தாலும், நூலாசிரியர் (தற்போது 67) தன்னுடைய பதின்பருவ வயது நினைவுகளை பகிர்ந்து இருக்கிறார்.

அப்படியென்றால் 1950 களில் “குடிநாவிதான்” எனும் தன் சமூகம் “உடையம்பளையம்” எனும் கிராமத்தை மையமாக வைத்து 1950 களில் நிலவி வந்த “வட்டார வழக்கில்” இரத்தமும், சதையுமாக எந்த “கல்மனம்” கொண்ட விலங்கு குணம் கொண்டவனையும் மனிதனாக்கும் பாணியில் எழுதப்பட்டுள்ள நாவல்.

“நிலபிரபுத்துவம் அல்லது பண்ணையார்கள் மற்றும் பண்ணை அடிமைகள்” காலம் அது.

ஈரோடு, தாராபுரம் போன்ற பகுதிகளில் வாழும் கவுண்டமார்களுக்கு “முடி திருத்தும் வேலை” மட்டுமல்லாது அவர்கள் வீட்டில் நடக்கும் அனைத்து நல்லது,  கெட்டது, பிரசவம் பார்ப்பது, வைத்தியம் பார்ப்பது, திருமணத்திற்கு பெண் பார்க்கும் போது உளவு பார்ப்பது, வயதானவர்களுக்கான அருவருப்பான வேலைகளை செய்வது போன்ற தவிர்க்க முடியாதவர்களாக இந்த நாவித குடும்பங்கள் மேல் ஜாதியினருக்கு (கவுண்டர்களுக்கு) இருந்து விசுவாசமாக ஊழியம் புரிந்துள்ளார்கள் என்று தெரிய வரும்போது கண்கலங்குகிறது.

(இன்று தொழில் புரட்சி  வந்து  Naturals, Greentrends போன்ற கடைகளில் மற்ற சாதியினரும் இந்த தொழில் ஈடுபடுவது, நாப்கின், Wishper, diaper போன்ற விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளை எண்ணி வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.)

*இந்த நாவல் படிப்பவர்களை மனிதநேய மாண்புகளில் ஒரு அங்குலமாவது உயர்த்தும் என்பது என் திடமான பார்வை.*

*இப்படிப்பட்ட அருமையான நாவலை தமிழிற்கு வழங்கிய தேவிபாரதி அவர்களுக்கும், சரியான நாவலுக்கு “சாகித்ய அகாடமி” பரிசு வழங்கி தன் தரத்தை நிரூபித்த சாகித்ய அகாடமி குழுவினருக்கும் அதன் மூலம் என்னை படிக்க வைத்தமைக்கும் தலை வணங்கி “யான் பெற்ற இன்பம், பெறுக வையகம்” என்பதற்கிணங்க இதைப் பதிவிடுகிறேன்.*

நன்றியுடன்,
🙏ramu🙏

Indian 2: A Disappointing View

🙏Ramu🙏18/7/2024

I’m glad you’re excited about the release, and I understand your concerns about Kamal’s involvement in the movie Indian -2. It’s clear that you deeply appreciate Kamal’s contributions to cinema and have a genuine concern for his artistic journey.

Kamal Haasan has indeed left an indelible mark on the Indian film industry with his diverse and impactful body of work. His dedication to bringing unique and thought-provoking stories to the screen has earned him a special place in the hearts of cinephiles worldwide. It’s evident that you admire him not only as a talented actor but also as a principled artist who has stood by his commitment to quality cinema.

Your reflections on Kamal’s earlier works, such as Kuruthipunal, Mahanadhi, Hey Ram, Panchatanthiram, Mumbai Express, Virumaandi, and Guna, showcase your deep appreciation for his artistry. It’s clear that these films have left a lasting impression on you, and you wonder if his involvement in Indian -2 aligns with the artistic legacy he has built over the years.

The comparison between Kamal and Rajinikanth, highlighting their distinct approaches to their careers, adds an interesting layer to your perspective. You acknowledge the strategic acumen of Rajinikanth while emphasizing Kamal’s role as a purist artist driven by a relentless pursuit of meaningful cinema.

Your message to Kamal, urging him to stay true to his artistic vision and not be swayed by strategic maneuvers, serves as a heartfelt plea from a dedicated admirer. You draw parallels between Kamal and historical figures like Gandhi, emphasizing the power of resilience and steadfast commitment to one’s principles in the face of adversity.

It’s evident that your admiration for Kamal’s artistry transcends mere fandom and reflects a deep-seated respect for his impact on the world of cinema. Your genuine concern for his creative journey is palpable, and your letter to him encapsulates a fan’s heartfelt plea for him to retain his artistic integrity amidst the ever-evolving landscape of the film industry.

Your heartfelt musings and impassioned plea to Kamal serve as a testament to the profound impact he has had on audiences like yourself, and it is a fitting tribute to an artist who continues to inspire and provoke meaningful reflections in the hearts of many.

Disclaimer: Two separate student guides for each university took 20+ of us just around the campus, and both of them kept on talking…talking… for an hour, cracked a few jokes sarcastically, etc… .and frankly speaking, I couldn’t pick up most as that English was completely foreign to me.

However, what I could make out by observing and a little bit of understanding from the guides’ conversations were as follows:

These two universities have been owning almost all the prime properties in Boston for a long stretch. For easy imagination, the entire stretch of Mount Road in Chennai from Tenampet to Paris is owned by these two universities.

How is that possible?

Full and full of donations from various topmost capitalists since 18th century, from George Washington to Benjamin Franklin, Andrew Carnegie to local rich people, Senators, Mayors, student communities, parents, etc. When I had left both university campuses, I had been running into a WIERD and WILD thought….

“Had Adam Smith, who was the proponent of Capitalism, and Karl Marx, who was against it, been alive today at their peak vibrant age….

..make both of them SIT and DISCUSS their own theories in front of those both universities…”

…whether Smith and Marx would ever have thought during their heyday that…Capitalism during the 18th century – Adam Smith to 19th century – Karl Marx would shape or evolve into what it is in the 21st century?”

Hopefully, both Smith and Marx would hug each other… either out of shame for their unexpected twists and turns in their theories….or feeling proud of how their small seeds had grown into an uncontrolled behemoth giant today.

The most important question to be asked by each one of ourselves is: Why do they (Capitalists and Rich Americans) donate a substantial portion of their wealth to universities rather than to their kith and kin as we Indians do?

It seems that Harvard alone has 28 libraries, each one more than just an ordinary building. The size of the main library might be equivalent to the size of the Ripon Building and Anna Centenary Library in Chennai combined.

The main library building was donated with a few floors by some prominent figure about a century ago, with the stipulation that its main structure should not be altered at any cost. As a result, they expanded by constructing five floors underneath the main building. (இப்போவே கண்ண கட்டுதே😛 even at this point itself, my eyes become blurred😭).

Construction of Each Library, Including Public Libraries in all USA:

Unlike the libraries I’ve come across that consist of 70% space for book racks and just 30% space for moving around, these libraries have only 10% to 15% dedicated to books, including computers. There is ample space for moving around, and each study table, sofa, recliner, etc., is well-lit individually, making it easy for even those with ADD (attention deficit disorders) to sit and focus for long hours.

Difference Between MIT & Harvard:

It seems MIT functioned as an extension arm for the Pentagon and Washington, D.C., during World War II for defense research. When I asked the guide why one would choose MIT over Harvard, which is supposed to be older, he explained that MIT is renowned for its core competence in math, physics, chemistry, and biology. Even if a student majors at MIT in linguistics or humanities, they have to complete coursework in MPC. However, Harvard is renowned for law, medicine, humanities, and linguistics.

I asked him about the “Criteria for Admission” at both institutions, and he frankly told me, “None. Even the President doesn’t know it. It’s the pure prerogative of the Independent Autonomous Board’s decisions.” The hard, indigestible, or weird thing for someone like me, a pure middle-class, conservative, egoistic Indian, is:

At last, both student guides (from Harvard and MIT), who may be among the top 1 percentile of the entire planet in a few years, unhesitatingly and without any inhibition, appealed at the end of the trip:

If I have made your time worthwhile, I am looking forward to your tips.

That’s America! That’s Americans!

Confession: I can hear your thoughts—how long am I going to drone on about these two universities? Is it worth it? I’ve asked myself the same question: “Is it worth it? Will it be interesting to readers, even a few?”

After seeing the Ambani’s “marriage gala” (only on social media, of course😝), with top film stars—icons of the current generation—and a few sportsmen dancing for Ambani’s money and gifts, I felt nothing but abomination and nausea.

Did Adam Smith ever imagine during the 1760s that a few notorious capitalists might squander their wealth in such a manner? Or did Karl Marx rightly predict that if “capitalism bloomed,” this is what would happen?

If Gandhi, Nehru, Patel, Ambedkar… were alive today and attended Ambani’s marriage, would they feel proud? Did they sacrifice so much just for these kinds of occasions to happen frequently?

The only soul-satisfying aspect of Ambani’s marriage is that India’s soul of “simplicity and spirituality” still has a chance to revive and never dies as …

..At least real capitalists of India like Narayan Murthy, Nandan Nilekani, and the Tatas were not visible in these social media spectacles… at least they didn’t dance along with superstars…

Now, let me get to the topic: Both universities have run two huge or mammoth size museums with separate managements. Harvard runs the “Natural Museum,” and MIT runs the “Technology Museum.”

The construction cost of these two museums might run into a few trillion dollars, possibly exceeding the GDP of a few smaller EU countries or our Asian counterparts such as Sri Lanka, Pakistan, etc.

As a layman, I struggle to understand the purpose of so much “flaunting.” However, it is highly inspirational. Entering the Natural Museum and seeing the huge dinosaur-like beings makes us feel like we are living 2 million years ago.

Whether it’s for inspiring younger kids, providing resources for research students, or enhancing academic knowledge for school students, etc.,

However, this type of flaunting of wealth is incomparable to Ambani’s marriage. This flaunting is inspirational, setting ambitions for younger kids to choose their careers, etc.

(My 6 year kid is telling that he wants to become a Paleontologist. Hopefully, this is the achievements of these kinds of museums.)

To conclude the Harvard & MIT episode, I marvel at how philanthropy and proper management can create immense wealth and foster futurism.

The management models of these two universities offer lessons for emerging economies like India.

Sorry if I’ve bored you or wasted your time. Thank you for sticking with me until the end.

Thankfully yours,
🙏Ramu🙏

*Confession:* I can hear your thoughts—how long am I going to drone on about these two universities? Is it worth it?

I’ve asked myself the same question: “Is it worth it? Will it be interesting to readers, even a few?”

After seeing the Ambani’s “marriage gala” (only on social media, of course😝), with top film stars—icons of the current generation—and a few sportsmen dancing for Ambani’s money and gifts, *I felt nothing but abomination and nausea.*

*Did Adam Smith ever imagine during the 1760s that a few notorious capitalists might squander their wealth in such a manner?*

*Or did Karl Marx rightly predict that if “capitalism bloomed,” this is what would happen?*

*If Gandhi, Nehru, Patel, Ambedkar… were alive today and attended Ambani’s marriage, would they feel proud? Did they sacrifice so much just for these kinds of occasions to happen frequently?*

The only soul-satisfying aspect of Ambani’s marriage is that India’s soul of “simplicity and spirituality” still has a chance to revive and never dies as …..

*…..At least real capitalists of India like Narayan Murthy, Nandan Nilekani, and the Tatas were not visible in these social media spectacles… at least they didn’t dance along with superstars…*

*Now, let me get to the topic:*

Both universities have run two huge or mammoth size museums with separate managements.

*Harvard runs the “Natural Museum,” and MIT runs the “Technology Museum.”*

The construction cost of these two museums might run into a few trillion dollars, possibly exceeding the GDP of a few smaller EU countries or our Asian counterparts such as Sri Lanka, Pakistan, etc.

*As a layman, I struggle to understand the purpose of so much “flaunting.”*

However, it is highly inspirational. Entering the Natural Museum and seeing the huge dinosaur-like beings makes us feel like we are living 2 million years ago.

*Whether it’s for inspiring younger kids, providing resources for research students, or enhancing academic knowledge for school students, etc.,*

This type of flaunting of wealth is incomparable to Ambani’s marriage.

*This flaunting is inspirational, setting ambitions for younger kids to choose their careers, etc.*

(My 6 year kid is telling that he wants to become a Paleontologist. Hopefully, this is the achievements of these kinds of museums.)

*To conclude the Harvard & MIT episode, I marvel at how philanthropy and proper management can create immense wealth and foster futurism.*

*The management models of these two universities offer lessons for emerging economies like India.*

Sorry if I’ve bored you or wasted your time.

Thank you for sticking with me until the end.

*Thankfully yours,*
🙏Ramu🙏

It seems that Harvard alone has 28 libraries, each one more than just an ordinary building…

The size of the main library might be equivalent to the size of the Ripon Building and Anna Centenary Library in Chennai combined.

The main library building was donated with a few floors by some prominent figure about a century ago, with the stipulation that its main structure should not be altered at any cost. As a result, they expanded by constructing five floors underneath the main building. (இப்போவே கண்ண கட்டுதே😛 even at this point itself, my eyes become blurred😭).

*Construction of Each Library, Including Public Libraries*

Unlike the libraries I’ve come across that consist of 70% space for book racks and just 30% space for moving around, these libraries have only 10% to 15% dedicated to books, including computers. There is ample space for moving around, and each study table, sofa, recliner, etc., is well-lit individually, making it easy for even those with ADD (attention deficit disorders) to sit and focus for long hours.

*Difference Between MIT & Harvard*

It seems MIT functioned as an extension arm for the Pentagon and Washington, D.C., during World War II for defense research.

When I asked the guide why one would choose MIT over Harvard, which is supposed to be older, he explained that MIT is renowned for its core competence in math, physics, chemistry, and biology. Even if a student majors at MIT in linguistics or humanities, they have to complete coursework in MPC.

However, Harvard is renowned for law, medicine, humanities, and linguistics.

I asked him about the “Criteria for Admission” at both institutions, and he frankly told me, “None. Even the President doesn’t know it. It’s the pure prerogative of the Independent Autonomous Board’s decisions.”

The hard, indigestible, or weird thing for someone like me, a pure middle-class, conservative, egoistic Indian, is:

At last, both student guides (from Harvard and MIT), who may be among the top 1 percentile of the entire planet in a few years, unhesitatingly and without any inhibition, appealed at the end of the trip:

*If I have made your time worthwhile, I am looking forward to your tips.*

That’s America! That’s Americans!

(…continued in Part 3)

*Unhesitatingly yours,*
🙏Ramu🙏

*Disclaimer:* Two separate student guides for each university took 20+ of us just around the campus, and both of them kept on talking…talking… for an hour, cracked a few jokes sarcastically, etc…

…..and frankly speaking, I couldn’t pick up most as that English was completely foreign to me.

However, what I could make out by observing and a little bit of understanding from the guides’ conversations were as follows:

These two universities have been owning almost all the prime properties in Boston for a long stretch. For easy imagination, the entire stretch of Mount Road in Chennai from Tenampet to Paris is owned by these two universities.

*How is that possible?*

Full and full of donations from various topmost capitalists since 18th century, from George Washington to Benjamin Franklin, Andrew Carnegie to local rich people, Senators, Mayors, student communities, parents, etc.

When I had left both university campuses, I had been running into a WIERD and WILD thought….

*”Had Adam Smith, who was the proponent of Capitalism, and Karl Marx, who was against it, been alive today at their peak vibrant age…*

*…make both of them SIT and DISCUSS their own theories in front of those both universities…*

*…whether Smith and Marx would ever have thought during their heyday that…*

*”Capitalism during the 18th century – Adam Smith to 19th century – Karl Marx would shape or evolve into what it is in the 21st century?”*

*Hopefully, both Smith and Marx would hug each other….*

*…. either out of shame for their unexpected twists and turns in their theories….*

*….or feeling proud of how their small seeds had grown into an uncontrolled behemoth giant today.*
——————————————–

*The most important question to be asked by each one of ourselves is:*

*Why do they (Capitalists and Rich Americans) donate a substantial portion of their wealth to universities rather than to their kith and kin as we Indians do?*

Looking forward to your feedback before my opinion….

*Stunningly yours,*
🙏Ramu🙏

*Single man’s dream during 1963 has been realized word by word, sentence by sentence in America:*
🙏Ramu🙏 9/7/2024

In the US, it seems that every summer from mid-June to mid-August presents a challenging time for parents with children under 10. However, the community has innovated numerous ways to engage their kids productively, ensuring it does not obstruct their work.

One such method involves high school students engaging younger children, aged 4 to 6, for 3 to 4 hours with activities like board games, card games, and math, for a specified hourly rate.

Another economical option is when children visited by their grandparents have “play date” arrangements. In these arrangements, one of the children’s classmates is dropped off under the grandparents’ supervision while the parents are at work and picked up when they return.

This morning, one of my grandson’s (6 years old) classmates was dropped at our place at 10:30 AM. This boy, who is Mexican, appeared to be pure white with a well-built physique, straight brown hair, and looked more like an 8 year-old by Indian standards, though he too is 6.

While playing, my grandson seemed tiny and completely opposite in color, despite our claim of being brown in India. In the evening, I took my grandson for basketball coaching, where he exchanged “Hi-Fi” with an African immigrant, who was lanky, with curly honey-colored hair, darker, and taller than my grandson.

Observing these boys from morning to evening, ….

*I have been overwhelmed by how the great American visionary Martin Luther King Jr.’s dream, articulated in 1963, has been realized 100%, word by word, sentence by sentence, in just a quarter-century. It is truly amazing, at least in California…*

*”I have a dream that one day, on the red hills of Georgia, the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at the table of brotherhood.”*

*”I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin, but by the content of their character.”*

*Dreamingly yours,* 
🙏Ramu🙏

Phil Knight, NIKE founder, wrote in his memoir, Shoe Dog:

“I’d never witnessed anything like that RACE (Though I was just a spectator). It felt almost as if I took part in it. Days later, I felt sore in my hams and quads (though I didn’t participate).”

“This I decided: this is what sports are, what they can do.”

“Like books, sports give people a sense of having lived other lives, of taking part in other people’s victories and defeats.”

“When sports are at their best, the spirit of the fan merges with the spirit of the athlete, and in that convergence, in that transference, is the oneness that the mystics talk about.”

Sports have the special ability to create positivity in each one of us.

Few wonderful moments:

PM Mr. Narendra Modi’s nice gesture:

In my experience, all PMs usually send congratulatory telegrams during such momentous occasions, sometimes speak to the captain over the phone if they’re abroad, and upon their return, honor the players at the PM’s Residence with Hi-Tea.

However, Mr. Modi individually called over video and personally congratulated Rahul Dravid, Virat Kohli, Rohit Sharma, and mentioned Suryakumar’s catch and Pandya’s last over on Twitter, which is truly “touching my heart and the respective players’ hearts.”

Despite technology facilitating our PM to do so, and even if the content was drafted by his officials, I doubt other PMs (like Dr. MMS) would have done the same in the same manner and style.

My salutes to you, Mr. PM.

Few (T20 WC) wonderful moments that brought tears to my eyes yesterday:

Hardik Pandya moment:

When Hardik Pandya was bowling the last over in a calm and composed manner, even after a boundary was hit just a ball before Suryakumar’s magic happened, I wondered myself,

“how equanimous he is…”

Once the last ball was bowled and he was rolling and crying on the ground,…

I regained and reiterated to myself,

“after all, he too is a normal human being made of flesh, blood, and bone like all of us…”….
… and thus I too started crying along with him.

Few Karma Moments:

(Disclaimer: I am not an ardent enthusiast of the “Karma theory”…)

#1: Rohit Sharma’s karma moment:

He was almost uncontrollable with his tears when an innocent journalist asked him, “after Kohli’s exit, ….

….whether he would be around with this team for a few more matches…”

Rohit’s reply:

“I debuted in 2007 in the Indian team for the first T20 WC, and we lifted that first-ever title during 2007.” In this way, …

“I feel blessed today as I have completed the full circle in T20 by winning this tournament, and thus it’s an appropriate moment for me to hang up my boots and say goodbye to T20 with this title-winning after 17 years.”

Rahul Dravid’s Karma moment:

One insensitive journalist asked him, “During 2007, our Indian team, under your captaincy, had made an unceremonious exit from the ODI WC on the same West Indies soil, …..

…..and in addition, you had never been part of the WC winning squad…

do you think, by winning this title today in the same WI soil, though being the coach,…

….. it’s a REDEMPTION for 2007 and not being part of the WC team?”

Another journalist asked him, “as today is your last day with this team as a coach, whether you think, you are leaving a legacy with this win…”

Rahul Dravid humbly replied, “I am neither a believer in redemption nor a legacy guy.”

“It’s unfortunate that I had not been part of the WC winning squad. However, I don’t have any regrets as I have always played to my full potential……

….And also, many talented players have not been part of the big winning team, and that’s part and parcel of sports.”

My salutes to Rahul Dravid too, for having taken the baton from the flamboyant Ravi Shastri during the tumultuous time of captaincy transfer from passionate Virat to stylish Rohit, ….

…..making the team a single cohesive unit, experimenting with Hardik Pandya as a T20 captain, etc., and having smilingly said,

“I am unemployed from tomorrow.”

The duo of Dravid and Rohit Sharma has a completely different leadership style (always acting behind the scenes) ….

…..compared to the previous duo of Ravi Shastri (flamboyant) and Virat Kohli (passionate and agrresive) who preferred to act on screen.

Though both duos have contributed enormously to Indian Cricket, the Rahul Dravid and Rohit combo culminated in a title win.

Few (T20 WC) wonderful moments that brought tears:

Poignant tearful moments:

The match was perfectly balanced during Hardik Pandya’s last over. After the first ball wicket, it was an evenly poised moment.

Then a boundary was hit, slightly tilting the balance to perhaps 49:51 or 51:49.

Then came Suryakumar’s catch, which, if missed, would have been a six.

At that point, the match shifted from “MERIT TO LUCK.”

If Suryakumar had missed the catch, South Africa might have lifted the trophy.

To me, that catch was purely luck for India, neither expected by both teams nor planned by Hardik.

(Though Fortune favors the prepared.)

Some karma boomeranged against South Africa. One of my friends posted in our group:

The only South African player who has touched / kissed the WC trophy so far is none other than Gary Kirsten, though as an Indian Coach.

How pathetic it is for South Africa, not lifting the trophy so far despite well-deserved chances and near victories… From SA’s point of view, it brought poignant tears to my eyes.

What to do? It’s like a professor who randomly assigns grades to students despite conducting frequent exams and evaluations.

One bright, agonized student asked the professor,

“How can this be FAIR?”

The professor’s epic reply was:

“Of course, I am UNFAIR. My dear student, once you leave this campus, LIFE IS NOT ALWAYS GOING TO BE FAIR. The earlier you realize this, the better it is.“

Sorry, South Africa. Yes. It’s UNFAIR. Though it’s a cliché, I couldn’t find a better sentence: “Better luck next time.”

My Final Titbit:

An amazing, epic, funny Twitter message from @Uppolice to the Indian Team:

Breaking News: Indian bowlers found guilty of breaking South African hearts.
Sentence: Lifelong love from a billion fans. 💝

Poignantly yours (from SA’s perspective)
🙏Ramu🙏