India’s journey in the World Cup Cricket 2023 Finals taught us valuable lessons.

Even though India triumphed over every team at least once, Australia claimed the title despite fewer wins overall. This made us question fairness in the tournament.

The Indian squad, including standout players like Hardik Pandya, was undoubtedly one of the best among the ten teams. Some wonder if a different format, like a best-of-three or best-of-five finals, might have favored India’s chances.

*After the loss, people are debating various factors:*

should Ashwin have played? Did the coin toss matter? Were our batsmen too defensive? Was our fielding below par?

Coach Rahul Dravid, a respected figure in cricket, one of the trios who had resurrected Indian cricket from betting scam, led the team with integrity, but still, the loss stings.

*Winning the World Cup would have brought Indian players far more rewards and recognition than the actual champions, Australia.*

This makes us wonder if it’s fair to criticize our players for maybe letting ego or complacency slip in.

In “Art of Good Life,” a story teaches us about life’s unfairness.

The teachers had assigned GRADES randomly. When Students protested when their grades didn’t match their efforts and cried it’s very UNFAIR, but the teacher calmly explained the students,

*”Life is often unfair. The sooner you learn that, the better!”*

*Learning to accept life’s unfair moments gracefully might be the real win.*

Understanding and accepting this unfairness of life with stoicism and calm could lead us (the spectators) shall achieve far more greater successes in later part of life.

*Unfairly yours,*
🙏Ramu🙏

*Jigarathanda XX – Tamil Movie Review:*
🙏Ramu🙏19/11/2023

In today’s company recruitments, I’ve shifted from assessing engineering knowledge of the candidates to exploring their diverse interests in various walks of their life.

Graduates from lower-tier engineering colleges often struggle with knowledge-based questions, prompting me this CHANGE in my approach.

During interviews at my company, an engineer’s response to queries, about their favorite film personalities in Tamil movie industry speaks volumes about his character.

Preference for directors like Mani Ratnam, Shankar, Vetrimaran or Karthik Subburaj tends to reflect a more favorable impression compared to focus on actors like Vijay, Ajith, Rajinikanth, etc..

Karthik Subburaj, the director of this movie, astounded me with his amazing style of storytelling and thematic approach.

Unaware of the plot until watching the film yesterday, I found it divergent from the usual expectations of heroism, comedy, or fast-paced entertainment.

*Instead it caters to the connoisseurs of cinema.*

For the fans of popular actors like Vijay, Ajith or Rajinikanth, the movie might initially appear disjointed until the interval.

However, the director masterfully weaves a heavy, emotional but much timely needed narrative, highlighting the importance of PRESERVING FORESTS and EXPOSING POLITICIANS’ MERCENARY ATTITUDES serving corporate interests to maintain their POWER.

*One Liner of the movie:*

*The essence of the movie lies in the reckless destruction of natural resources, particularly deforestation, driven by politicians’ desire to cling onto power.*

*Conclusion: The film is suitable for viewing with family along with children.*

*Criticlly yours,*
🙏Ramu🙏

It’s a remarkable feeling to receive genuine appreciation, especially from the younger generation. In the 1990s, I frequented my birthplace, Needamangalam, during festivals, including Diwali, shortly after my marriage.

Living next door was my +2 Zoology teacher, Mr. KV (Venkatachalam), whose sons Bhavathy and Senthil were 8+ and 10+ years old then. Tragically, Mr. KV passed away before his boys reached their teenage years.

During those visits, my wife and I traveled 300 kilometers in a crowded “Thiruvalluvar” state transport bus, often seated in the bus’s aisle. Despite the discomfort, we brought numerous gifts and clothes for my friends and parents.

At Kumbakonam, we switched to a local bus, then walked half a kilometer to reach our destination. Each time, Mr. KV used to hurry up and chase his sons to extend helped to carry our belongings.

Over the years, the respect and warmth shown by these boys, now successful individuals—one in TCS, Chennai, and the other settled in Singapore—towards us have touched my heart, even after two decades since their father’s passing.

In 2014, during my last encounter with one of them while visiting his newly acquired home, I handed him my daughter’s wedding invitation.

Unexpectedly, he called me today to express how I’ve influenced his life and served as a role model.

As usual, I mocked at him as, “Is it I’m a laughing stock today?”

Amidst his emotional recounting, he shared an incident at a Maruti showroom. His wife, dissatisfied with purchasing a Maruti – a lower-end car, was reminded of me and my last visit to his house during 2014.

He pointed out to his wife that “despite Ramu Anna’s achievements as an IITian, IIM alumnus, and running a company with 40+ employees, he had arrived home years ago in a simple Maruti-800.”

He concluded, urging his wife to be content with their present situation. His call moved me deeply, emphasizing how each of our actions, inaction, words, and even choices in attire subtly convey messages to those around us either right way or in a wrong way.

This touching incident made me at loss of words to express my joy while understanding how I too possess potential to influence the next generation positively, a realization that fills me with indescribable joy.

*Influencingly yours,*
🙏Ramu🙏

*தனிமை சுகமா? சுமையா? சுகமாக ஆக்குவது எப்படி?*:
🙏ராமு🙏11/11/2023

என்னுடைய கம்பெனிக்கு அருகில் உள்ள கடையில் பிரட்-ஆம்லெட் சொல்லிவிட்டு வழக்கம் போல் கைபேசியை நுகரத் தொடங்கினேன். அப்போது என்னுடைய கம்பெனிக்கு வட இந்திய வேலையாட்கள் சப்ளை செய்யும் நபர் என்னைப் பார்த்து புன்முறுவல் செய்தார். நானும் அவரிடம் கை அசைத்து விட்டு கைபேசியிடம் கவனம் செலுத்தலானேன்.

மேற்கூறிய நபருடன் இருந்த மற்றுமொருவர் என் அருகில் வந்து என்னிடம் சில கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினார். மூன்றாவது கேள்வியில் அவர் யார் என்பதை நானும், நான் யார் என்பதை அவரும் புரிந்துகொண்டு “ஐயோ! முப்பது வருடம் இருக்கும் இல்லையா நாம் சந்தித்து?” என்று ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டோம்.

உடனே அவர் என்னை அவர்களுடைய மேஜைக்கு என்னை கை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போனார்.

என்னுடைய நண்பரிடம் “அந்த நபரைக் கைகாட்டி இவரை உனக்கு எப்படி தெரியும்” என்றேன்?

என் நண்பன், “என்னுடைய மனைவி இறந்த பிறகு போன வருடம்தான், இந்த சிறிய கம்பெனி ஆரம்பித்தேன். நான் தனியாக இருப்பதால் இவர்தான் எனக்கு எல்லாமும்” என்றான்.

எனக்கு என்ன சொல்வது, எப்படி என் உடல் மொழியை வைத்துக்கொள்வது என்று ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலை.

பிறகு நான் ஆர்டர் செய்த பிரட் ஆம்லெட் வந்தது. அதை ஷேர் செய்ய எத்தனித்தேன். உடனே அவன் பதறிய படி, “நான் பிராமின் என்பதை மறந்து விட்டாயா?” என்றான்.

நான் உடனே சுதாகரித்துக் கொண்டு “நீதான் வட மாநிலங்களில் எல்லாம் பல வருடங்கள் வேலை செய்தேன் என்றாயே! அதனால் இதெல்லாம் பழகியிருப்பாய் என்று நினைத்தேன்.”

“நோ. நெவெர்.” என்றான்.

அவனுவுடைய பேச்சில், அவனுக்கு குழந்தைகள் கிடையாது என்பதுவும், அவ்வப்போது புன்னகை தடவிய விரக்தியும், விரக்தியுடன் கூடிய புன்னகையும் தொணித்துக்கொண்டே இருந்ததை உணர்ந்தேன்.

நாங்கள் இருவரும் முப்பது வருடங்களுக்கு முன் ஒரு கம்பெனியில் நான்கு மாதங்கள் ஒன்றாக ட்ரைனிங் எடுத்தோம். எங்கள் இருவருக்கும் அதுதான் முதல் வேலை. பிறகு இப்போதுதான் சந்திக்கிறோம்.

எனவே அவனுக்கு ஆறுதல் கூறுவதா, அல்லது நானும் அவனுடன் சேர்ந்து அவன் அடிக்கும் ஜோக்கிற்கு சிரிப்பதா என்று ஒன்றும் புரியாத நிலையில் குட்-பை சொல்லிப் பிரிந்தோம்.

எங்களுடைய நட்பை புதிப்பித்துக் கொள்ளும் வகையில், அவனுக்கும் எனக்கும் இடையே இருக்கும் பொதுவான அலைவரிசை என்னவென்பதை தெரிந்து கொள்வதற்காக, என்னுடைய ஒரு கதை சொல்லும் ஆடியோவும், ஒரு ஆங்கிலம் கட்டுரையும் அனுப்பி வைத்தேன்.

இன்று அவனை கைப்பேசியில் தொடர்பு கொண்டபோது அவன் விளையாட்டாக, “நீ என்னை ஒரு பெரிய ஆளாக நினைத்து கொண்டு அனுப்பி இருக்கிறாய். அந்த மாதிரி நான் நேற்று உனக்கு தோற்றத்தை உருவாக்கி இருந்தால் தவறு என்மீதுதான் என்றான்.

நான் சிரித்துக் கொண்டே அவனிடம், வெளிப்படையாக, “நேற்று நீ உன் மனைவி இறந்ததை சொன்னபோது எப்படி “ரியாக்ட்” செய்வது என்று தெரியவில்லை.

உலகத்தில் உள்ள அனைத்து பொருட்கள் மற்றும் உயிர்களுக்கு “நிலைத்த தன்மை – static state” என்று ஒரு நிலை உண்டு.

உதாரணமாக, ஆக்ஸிஜன் நிலைத்த தன்மை – static state “O2”. அது வெறும் “O” ஆக இருக்கும் பட்சத்தில் அது நிலையில்லாத நிலையில் இருக்கும். அது வெறும் “O” இருக்கும் பட்சத்தில் H சேர்ந்து H2O மாறும் பட்சத்தில் நிலைத்த தன்மையைப் பெறும்.

அது போல மனிதனுடைய நிரந்தரம் “தனிமை” என்பது என் கருத்து.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சவால்களை நாம் எதிர்கொள்ளும் போதும் நாம் தனிமையில் தான் கடக்க வேண்டி இருக்கிறது.

உதாரணமாக, ஒவ்வொரு மாணவனும் தேர்வு அரங்கம், பொது மேடைகளில் “solo performance”, மருத்துவமனைகளில் அறுவை சிகிச்சை, மனைவி அல்லது கணவன் வலியால் அவதி போன்ற பல தருணங்களை அவன் தனிமையாகத்தான் கடக்க வேண்டியதாகிறது.

நம்முடைய சுவை, ரசனை, வலி, இன்பம் போன்ற அனைத்து உணர்ச்சிகளும் எல்லோருக்கும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரி தோற்றம் அளித்தாலும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியானது.

ஏறக்குறைய, 50 வயதை கடந்த எல்லா ஆண்களும், பெண்களும் பிள்ளைகளுக்காக அல்லது பேரங்களுக்காக என்பதெல்லாம் “கணநேர இன்பமே” தவிர “நிலைத்த நிலை” அல்ல என்பதை புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

எனவே நம்மை, நாமே ஒரு கட்டத்திற்கு பிறகு “தனிமைக்கு” தயார் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பது நிதர்சனம்.

அடுத்து “எப்படி” என்பது கேள்வி?

நாம் நம் பிள்ளைகளை ஆறாம் அல்லது ஏழாம் வகுப்பில் இருந்தே IIT அல்லது பொறியாளர் படிப்பிற்கு தயார் செய்வது போல, நாம் ஒவ்வொருவரும் 60ல் “தனிமை கல்லூரி” யில் சேரப் போகிறோம் என்று நினைத்து கொண்டு அந்த கல்லூரியில் மெரிட் பாஸ் செய்யவேண்டும் என்ற முனைப்புடன் 50ல் இருந்தே தயார் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

50ல் இருந்தே வேலை, வேலை, பணம், பணம் என்றல்லாமல் நம்முடைய “கலை, ரசனை, சினிமா, இலக்கியம், வரலாறு, இசை, விளையாட்டு, சுற்றுலா, பயணம்” போன்றவற்றில் அடிப்படை அறிவு, ஈடுபாடு, ஆர்வம் போன்றவற்றை படிப்படியாக வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் பட்சத்தில் 60ல் நாம் முழு ஈடுப்பட்டுடன் ஆர்வமாக, நம் பிள்ளைகள் துணை இல்லாமல், அவர்களுக்கு தொந்தரவு தராமல் நாம் நம் பொழுதுகளை இன்பமாக கழிக்க முடியும்.

அத்துடன் சில “principles” discipline, நேரம் தவறாமை, வீட்டு சாப்பாடு, பில்டர் காப்பி மட்டுமே, மற்றும் சிறு வயதில் முன்னேறுவதற்காக கட்டிக்காத்த சில பழக்கங்கள், நம் பிறப்பு தொர்பு, ஜாதி மற்றும் மதம் சம்பந்தமான சில சாம்பிராதயங்கள் போன்ற வற்றை சிக்கென பிடிவாதமாக பற்றிக்கொள்ளமல் கொஞ்சம் சற்றே தளர்த்திக் கொண்டு, பல தரப்பட்ட மக்களுடனும் சகாதாரத்துவ தொடர்புடன் வாழும் பட்சத்தில் தனிமை சுமையாக அல்லாமல் சுகமாக மாறும் என்பது என்னுடைய எண்ணம்.

*தனிமையில் இன்பம் காண கற்றுக்கொள்ளும் மாணவன் : ராமு🙏*

*”The Paradox of Innovation: From Customers’ Delight to the Decline of Self-Employed Communities”*
🙏Ramu🙏10/11/2023

My esteemed boss (don’t think it’s my wife, though) has posed a challenging question about the layman’s understanding of…

*”Technological disruptions” and their implications for the future.”*

Let’s delve into this by examining two impactful examples.

**Example 1: Disruption in Auto Drivers’ Community by the innovation of Gxxxxx Mxx:**

Auto drivers’ pricing is comprised of four key components:

1. *Direct Cost:* Includes petrol consumption and hourly labor charges.

2. *Overhead Cost:* Encompasses depreciation, maintenance, phone expenses, waiting time for rides, and the potential average number of rides per day.

3. *Convenience Cost:* Varied based on dropping customers beyond common routes, providing additional comfort.

4. *Knowledge Cost:* Essential for unfamiliar routes, prompting additional charges.

*With the advent of Google Maps, a technological innovation, the thriving knowledge cost and the convenience cost for auto drivers has diminished to zero.*

This transformation has significant implications for the prosperity of auto drivers rendering reliance on these components increasingly challenging.

**Example 2: Impact on Railway Porters’ survival with the advent of Trolley Suitcases:**

The railway porter community faces evident challenges with the introduction of trolley-type suitcases, showcasing the broader influence of technology on self-employed communities.

*In conclusion, every entrepreneur’s innovation that delights customers often comes at the expense of self-employed communities. The advent of new technologies consistently follows this pattern, turning out to be a double-edged sword.*

Innovatively yours,
🙏Ramu🙏

Have you ever noticed the surprising turn of events in the 2023 Cricket World Cup? Traditional cricket giants, including England, the country that gave cricket to the world, Australia, New Zealand, and South Africa, who live and breathe cricket 24/7, have found themselves faltering to the double digit scores against so-called minnows like the Netherlands and Afghanistan.

India, on the other hand, stands alone, undefeated against all teams, whether giants or minnows, throughout this tournament.

To credit this monumental achievement, one individual stands out, and that person is none other than xxxxxxxx.

This intriguing transformation in cricket dynamics brings to mind the historical dominance of the USA over the rest of the world since the mid-19th century, even surpassing the British, who were powerful in Europe before World War II.

Digging into American history, it becomes evident that the people of the USA primarily originated from Britain and Europe. However, it’s clear that since the 1700s, the USA has been a sanctuary for fugitives, rebels, radicals, iconoclasts, and troublemakers, who were exiled, exported, or deported to the USA with a red carpet farewell from Britain and Europe.

The descendants of these non-conformists, including figures like George Washington and Benjamin Franklin, can be considered the founding fathers of America. This unique heritage has given the USA a different breed of thinkers and revolutionaries since its inception.

Therefore, to alter either the course of cricket or the course of the world, it often requires rebels and radical thinkers rather than noble disciplinarians.

In the case of Indian cricket, its transformation and current unwavering status can be attributed to the innovation of the Indian Premier League (IPL).

The credit for this revolution / innovation goes entirely to its founding father, the fugitive Lalit Modi.

It’s time for us Indian cricket fans to gratefully acknowledge Lalit Modi’s indomitable contributions not only to Indian cricket but to cricket as a whole.

Creditably yours,
🙏Ramu🙏

We have all heard the timeless tale of the “Hare and Tortoise” engaged in a running race. The curiosity arises about why the Hare challenged the Tortoise to a race and why the Tortoise agreed to participate. The Hare, a terrestrial mammal, and the Tortoise, a reptile accustomed to both land and water, are fundamentally different.

The sheer audacity of the Hare to challenge and the meekness of the Tortoise to accept such a race with no common ground is astounding. This scenario mirrors some of the unfair competitions we witness in our lives, like Men Vs Women, Male Vs Female, Boy Vs Girl, where there are inherent differences between the categories.

Historically, men prevailed over women, much like the Tortoise acquiescing to the race. However, today, women have risen from centuries of oppression and rightfully question their supposed inferiority.

In my early encounters with management literature in 2000, I discovered a modified version of the “Hare and Tortoise” story. In this retelling, the race occurred on both land and water, requiring the Hare and Tortoise to collaborate. They would run on land, cross a pond, and complete the race on land, but with a twist.

The Hare initially raced on land, carrying the Tortoise on its back. Upon reaching the pond, they reversed roles, with the Tortoise gently carrying the Hare across the water. Finally, the Hare carried the Tortoise to the finish line. The moral of this version emphasized cooperation over competition, highlighting the importance of recognizing each other’s skills and using them effectively to meet the demands of the situation.

Could this lesson not apply to Men Vs Women? Instead of competing to prove who can do what, why not collaborate and utilize each other’s strengths for the greater good? Competition between genders can erode one of the fundamental pillars of society – the family.

It’s time for all of us to focus on strengthening our families through cooperation, rather than trying to outshine one another. By working together according to the demands of the situation, we can preserve the essence of family and society in this globalized era.

*Cooperatingly yours,*
🙏Ramu🙏

During my college years in the late 1980s, cricket enthusiasts were primarily captivated by tournaments like the Sharjah Triangular Series, which invariably featured India and Pakistan, and a third team in a round-robin format. Another significant event for Indian cricket fans was the Asia Cup.

In those times, team rankings were determined by calculating run rates. This involved adding up the total runs scored by each team and dividing by the number of matches played.

Since then, cricket has evolved significantly. We’ve not only adopted progressive elements like DRS, Duckworth-Lewis, and Power Play but have also seen a marked improvement in the realm of mathematics and statistics.

Today, ranking teams is a far more complex process, taking into account differences in run rates and eliminating the advantages of scoring heavily against weaker opponents. This has injected excitement and competitiveness into the sport.

In today’s high scoring game between Australia Vs Newzeland, the outcome not only not affects the standings of other teams, but also the direct competition between the two – Australia Vs Newzeland – have accumulated 380+ itself since both teams have with only a marginal difference, it’s akin to scoring 150 and 155.

I’d like to highlight another significant aspect that had additional flavor to the game as follows:

In contrast to the 1980s when teams could strategically manipulate their game outcomes to either aid or hinder other teams’ chances of making it to the semi-finals or finals, this practice is no longer feasible in the modern era.

Today, every team is obligated to play responsibly until the very end of a game, even when the outcome seems apparent. This is because the disparity in run rates can have a profound impact on the losing team’s position in subsequent matches.

Much like Darwin’s theory of evolution transcending species, this evolution extends beyond cricket and has become deeply ingrained in the game through advanced statistics.

*Statistically yours,*
🙏Ramu🙏

*”To achieve monumental successes like Rajini and Kamal – You should waste no time in life:”*
🙏Ramu🙏27/10/2023

I simply did mental calculations about Rajini and Kamal – phenomenal kings of Kolywood success’ journey over 5 decades in film industry – to find out their actual age👇

234 films Kamalahassan acted and he entered into film industry @ 6 th of his age.

Normally, a movie shall take 90 days to complete.

For kamalahassan age :

234 × 3/12 + 6 = 65 (68 actual)

Fir Rajinikanth, he acted 177 movies and entered film industry at his age of 27.

177 x 3 / 12 + 27 = 71.25 (actual age 72).

This is the primary quality that “wasting no time in life” to attain that kind of monumental successes in life.

*Timely yours,*
🙏Ramu🙏

ஓடு. ஓடிக்கொண்டே இரு. ஓட்டம் நின்று போனால்:

— பிள்ளைகள் மற்றும் உறவினர்களிடம் மரியாதைஇல்லாமல் “பெரிசு” என்று இகழப்படுவாய்;

— கொஞ்ச நாட்களில் துரு பிடித்தது போல் உன்னை உனக்கே பிடிக்காது;

— அடுத்த கட்டம் படுத்த படுக்கயாய் விடுவாய்

— வாழ்வில் பிடிப்பு போய், உயிரோட்டம் போய் உயிர் நின்றுவிடும்.

–ஓடு! ஓடிக்கொண்டே இரு!!

சுடும் வரைதான் நெருப்பு ;

சுற்றும் வரைதான் பூமி;

போராடும் வரைதான் நீ மனிதன்

*ஓட்டமும் Vs நடையும்:*👇I wrote for other group on the eve of Bishan Singh Bedi’s death:👇

As per my observations, even corporate management employees, businessmen and politicians have longer productive and active life than athletes / sportsmen or any other creative field people.

The reason being, I analyzed is, the primary cause for the longer life of politicians, businessmen and corporate than sportsmen / creative field:

physical and mental exertion / stress for those people are more or less flat throughout their entire career.

It’s not the case for sportsmen or people who are into creative field, as their physical and mental exertion during their youth used to be multiple times than rest of the life.

Gavaskar is to be appreciated for his continued showing and as active as recently retired people like shewagh, etc..

That’s the secret of his longer active life than Bishsn Singh Bedi. Even Kapil is not as active in cricket as like Rsvi Shastri, Gavaskar, etc…