Purpose After the Fact

– Ramu

Over time, I have come to feel that existentialism captures reality more truthfully than Ayn Rand’s objectivism. The world, as science and history reveal, has not evolved toward any fixed goal or grand design. Evolution itself is a story of endless trials and accidents — directionless yet creative. The same pattern holds true for human progress: many great inventions that changed the world were born not from deliberate purpose but from unintended consequences.

Take the telescope. It was not invented to study the heavens but as a tool for navigation. Yet it opened our eyes to the vastness of the universe and altered how humanity saw itself. Such moments remind us that purpose often arises after the fact — that meaning is not embedded in matter, but shaped by how we interpret what emerges.

In that sense, reality is not a straight line of reason, as Ayn Rand imagined, but a living web of chance and discovery. We live in a world that is lawful but not planned, rational yet unpredictable — and our task is not to find a prewritten purpose, but to create one worth living for.

Miracles Within Logic

– Ramu

I have long believed, much like Karl Marx and Ayn Rand, that everything in life follows reason — that ideas and actions must arise from reality, not mysticism. Yet over the years, I have come to see that miracles too happen in every life — not as violations of science, but as part of its hidden logic.

When Isaac Newton lost his fortune in the South Sea Bubble, he famously said, “I can calculate the motions of the heavenly bodies, but not the madness of men.” His laws of motion worked perfectly in simple, linear systems, where cause and effect move in straight lines. But human life is not linear. We live within what science now calls Complex Adaptive Systems (CAS) — vast networks where small changes can trigger unpredictable, sometimes explosive outcomes.

In such systems, tiny, unnoticed shifts can suddenly combine to produce astonishing results — an “exponential burst” that ordinary people perceive as miracles. Yet these are not violations of nature; they are emergent effects born from countless small, lawful interactions.

Marx saw that matter shapes ideas, and Rand argued that ideas shape matter. But reality is subtler than both — it is a constant feedback loop between the two. Matter influences mind, mind reshapes matter, and through this ceaseless interplay, new and unpredictable forms emerge.

Thus, miracles are not exceptions to logic; they are the poetry of complexity — when nature’s many hidden causes converge at just the right moment to astonish the rational mind.

*I Admire Two Living Low-Profile Leaders Who Created a Significant Impact in Indian Politics:*
– Ramu, 5/10/25

Many may be surprised, and some may even curse me, for praising two of today’s living political leaders.

In my long observation, these two are neither highly intelligent nor charismatic, nor great decision-makers. They were not leading figures before taking charge of their parties. But both are sincere and tireless workers.

*The first is Ms. Sonia Gandhi*, who never showed any political sharpness until after her husband Rajiv Gandhi was assassinated — and not much even later.

She was almost forced to take charge as Congress Chief after Narasimha Rao’s term as Prime Minister and after Sitaram Kesri’s short leadership ended.

Since then, she has led Congress to several victories just by reading Hindi speeches written in English. Even Vajpayee once mocked her, saying she was a “Reader, not a Leader.”

Over time, she improved her Hindi, learnt to speak extempore, and picked up the basics of politics — though not to the level of leading a century-old party once guided by great stalwarts whose stature she could never match.

Still, during her peak, she grew enough to face reporters and give spontaneous replies — even if briefly.

What I admire most about Sonia Gandhi is this: within my limited political understanding, I have never seen her make any irresponsible or unwise political comment, nor embarrass her party during critical moments.

My respect for her mainly comes from her self-awareness — she *”Know Thyself / know herself”*.

– *She was always conscious of her limitations and weaknesses and carefully managed to move around them with grace.*

I’ve never come across any instance where leaders like Vajpayee, Advani, or Joshi mocked her for lack of political understanding, unlike what Rahul Gandhi faces today.

– That ability — to keep even political giants like Vajpayee and Advani unaware of her shortcomings and yet diplomatically handle every crisis between 1998 and 2014 — shows her rare inner strength.

*My second admiration is for Mr. M.K. Stalin*, the present Chief Minister of Tamil Nadu.

In many ways, he is similar to Sonia Gandhi — except that Stalin has real political experience and a deeper connection with the people.

Earlier, he often made foolish remarks and exposed his lack of knowledge on many issues before becoming CM.

I always felt that Karunanidhi’s shoes were too big for him to fill. I even thought Stalin might turn into a *“laughing stock”* once he took charge.

But to my great surprise, ever since he became Chief Minister, *every step and every word of his has been precisely measured.*

In these four-plus years, he has carried himself like one of the *finest statesmen* Tamil Nadu has ever seen.

The way he manages alliance partners — from principled leaders like Thirumavalavan to others like Congress, Vaiko, and many senior ministers within his party — is truly remarkable.

He has done all this not by being a silent puppet, but by firmly expressing his Dravidian ideology — from standing by the two-language policy to openly protesting whenever the Governor crossed constitutional lines.

Most importantly, he is among the very few who boldly raise their voice against the Centre on issues like GST and NEET, without mincing words or missing a single opportunity.

Even recently, the way he gracefully handled the Vijay episode, PMK split, ADMK factions, the fiery Seeman, the unpredictable Rajinikanth, and BJP-backed MP Ilayaraja are all examples of his political maturity and statesmanship.

I admire both these leaders because they built themselves up without great knowledge, smartness, charisma, or oratory skills — yet managed to make a lasting mark in Indian politics.

Let’s wait and see how the 2026 Tamil Nadu elections turn out.

Until then, I’m signing off.

– Ramu

*நம் தேசத்தின் தந்தை என பெயரளவில் அழைக்கப்படும் காந்தியைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்:*
– ராமு, 2/10/2025

தொலைக்காட்சி இந்தியாவிற்கு வந்த புதிதில் ’84/’85 களில் என்னைக்கவர்ந்த புகழ்பெற்ற “ONIDA TV” விளம்பர வாசகம்:

*”பக்கத்து மற்றும் சுற்று வீட்டுக்காரர்களின் பொறாமை; உரிமையாளர்களின் பெருமிதம்”.*

நம் தேசத்தந்தை காந்தியைப் பொருத்தவரையில் மேற்கூறிய விளம்பர வாசகம் கீழ் வருமாறு மாற்றம் செய்வது சரியாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்.

*”உரிமை கொண்டாட வேண்டியவர்கள் கிடப்பில் போட்டுவிட்டதால் சுற்றிஇருப்பவர்கள் காந்தியை அபகரித்துக் கொண்டனர் “*

நான் ’83ல் +1 படிக்கும் போது அருகில் இருக்கும் திரையரங்கில் “காந்தி படம்” பிரத்தியேகக் காட்சி ஏற்பாடு செய்து எங்கள் பள்ளியில் அழைத்துச் சென்றார்கள்.

வழக்கம் போல் நானும் சில நண்பர்களும், ஆசிரியர்களை ஏமாற்றிவிட்டு இளமைக்கே உரித்தான வேறு படம் பார்க்க வேறு திரையரங்கம் சென்றோம்.

கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளில் காந்தியைப் பற்றி ஓரளவு 360 டிகிரி பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட ஒரு சில புத்தகங்களைப் (India After Gandhi, Freedom at Midnight) படித்த பிறகு சென்ற ஆண்டு காந்தி திரைப்படம் பார்க்கவேண்டும் என்று முழு முனைப்புடன் என் 56 வது வயதில் தான் பார்த்தேன்.

நான் உணர்ந்து கொண்ட காந்தியை, பெரும்பான்மையான இந்தியர்கள் காணத் தவறவிட்ட காந்தியை உங்களுக்கு இந்த காந்தி ஜெயந்தி நாளில்  அறிமுகம் செய்வது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்:

நான் புரிந்துகொண்ட வரையில், உலக சரித்திரத்தில் தன் மக்களுக்காக, தன் உடல், பொருள், ஆவி மற்றும் வாழ்நாள் முழுவதையும் அர்பணித்த ஒரு சில தலைவர்களில் நம் காந்தி மட்டுமே நம் நாட்டினரால் முற்றிலும் கை விடப்பட்டு, பல தரப்பினராலும் வெறுக்கப்பட்டும், தூற்றப்பட்டும் ஒரு அனாதை போல் கைவிடப்பட்டவர்.

காந்தி தன் வாழ்க்கை முழுவதையும் கீழ்காணும் நான்கு பெரிய சீர்திருத்தங்களுக்காக அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்.

(1) இந்திய விடுதலை
(2) மத நல்லிணக்கம் – குறிப்பாக இந்து- முஸ்லீம் ஒற்றுமை
(3) தீண்டாமை ஒழிப்பு
(4) பெண் விடுதலை

ஆனால் மேல் கூறிய நான்கு பிரிவினைராலுமே தீண்டத்தகாதவறாக கைவிடப்பட்டவர் தான் நம் தேசத்தந்தை.

– இஸ்லாமியர்கள் காந்தி ஒரு இந்து என்பதால் அவருடைய அனைத்து நேர்மையான முயற்சிகளையும் சந்தேகித்தனர்.

– அவர் சார்ந்த இந்துக்களோ அவர் இஸ்லாமியர்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாக எண்ணி  *” காந்தியை ஏமாற்றுக்காரர்”* என்று அவதூறு பரப்பினர்.

– தலித்துக்களின் ஏகோபித்த, அவர்களில் ஒருவரான அம்பேத்கரோ காந்தி பிறப்பால் உயர் சாதி இந்து என்பதால் அவரையும், அவருடைய முயற்சிகளையும் நம்பவில்லை.

– உயர் சாதி இந்து வகுப்பினரோ தங்கள் சாதியினரின் முக்கிய கருத்தாக்கமான “வருணாசிரக் கொள்கை” யை தகர்த்து விடுவாரோ என்று அஞ்சி அவரை வெறுத்து ஒத்துக்கினார்கள்.

– மதகுருமார்கள் மற்றும் இந்து மதத்தின் மீது தீவிரப்பற்று கொண்டவர்கள் காந்தியை இந்த உலகை விட்டுச் செல்லும் நேரம் நோக்கி ஆவலாக இருந்தனர்.

*சென்னையில் உள்ள பல இஸ்லாமியர்கள் நடத்தும் எந்தக் கடைகளிலும் காந்தியின் படம் அவர்கள் சுவர்களை அலங்காரித்ததாக நான் என் நாற்பது வருட அனுபவத்தில் கண்டதில்லை.*

இஸ்லாமியர்கள் அவர்களுடைய மத குருமார்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றனர்.

இந்துக்களும், கிறிஸ்தவர்களும், சீக்கியர்களும் அவ்வாறே.

தலித்துக்கள் அம்பேத்கரை அவர்களுடைய தலைவராகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

இந்துக்கள் சங்கராச்சரியரையும், கடவுள் மறுப்பாளர்கள் பெரியாரையும் கொண்டாடுகிறார்கள்.

இவ்வாறாக தன் நாட்டிலேயே எல்லோராலும் கைவிடப்பட்ட, வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட, ஏமாற்றுக்காரர் என்று தூற்றப்படும் தலைவராக காந்தி ஆகிப்போனதுதான் நம் தனித்தன்மையோ?

தன் நாட்டினாரால் கைவிடப்பட்ட காந்தியை மேற்குலகம் அலேக்காக கடத்திச்சென்று ஒரு உன்னதமான “காந்தி – வாழ்க்கை வரலாறு” என்ற ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கி அந்த திரைப்படம் அனைத்து அயல்நாட்டு அறிஞர்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்று அனைத்து பெருமைமிகு “ஆஸ்கர் அவார்ட்” களையும் தட்டிச்சென்றது.

மேல் நாட்டினார் “காந்தி ” படம் உருவாக்கியதில் ஒரு அழகிய முரண் என்னவென்றால் அந்த மேற்குலகம் இன்றுவரை கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் அவர்களுடைய ஒப்பற்ற தலைவர்களான “ஆபிரகாம் லிங்கன், மார்ட்டின் லூதர் கிங், வின்ஸ்டன் சர்ச்சில், இன்னும் பலர்” பற்றிய திரைப்படம் தயாரிக்க நினைக்கவில்லை, முன் வரவில்லை என்பதுவே.

ஆனால் காந்தி திரைப்படம் நம் நாட்டில் நம் அரசியல்வாதிகளால் செயல்வடிவம் பெறாததால் நாம் நம் அரசியல்வாதிகளுக்கு  ஒரு விதத்தில் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறோம்.

அது என்னவென்றால் அது மேலை நாட்டினாரால் உருவாக்கப்பட்டு, மேலை நாட்டு அறிஞர்களால் சிறந்த படைப்பாக அங்கீகாரம் பெற்றதால்தான் காந்தியின் வாழ்க்கை அர்ப்பணிப்பிற்கு உண்மையான அங்கீகாரம் உரித்தாகிறது.

*எனதருமை நண்பர்களே,*

இந்த 156வது காந்தி ஜெயந்தியிலாவது:

– நம் தேசப்பிதாவை நாம் கொண்டாடவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை…. அவரைத் தூற்றமலும், அவரைக் கொன்றவன் புகழ் பாடாமலும், காந்தியின் சிலைகளை அவமரியாதை செய்யாமலும், காந்தி இறந்த நாளை இனிப்பு வழங்கி இழிவு படுத்தாமலும் இருப்போம் என்று நமக்குள் நாமே கட்டளை இட்டுக்கொள்வோம்.

*தேசபிதாவே, நீ உன்னை வசை பாடும் அனைவரையும் மன்னித்து விடுவாய் என்றாலும், என்னைச் சுற்றி உன்னை வசைபாடும் என் நண்பர்களுக்காக நான் தலை தாழ்ந்து உன்னிடம் மன்னிப்பு கோருகிறேன்.*

நன்றி.

ராமு

KYF : KNOW YOUR FATHER OF NATION:

• Ramu 02/10/2023

There used to be advertisements for ONIDA TV: “Neighbors’ Envy; Owners’ Pride.”

When I think of our Father of Nation, I feel compelled to rephrase it as:

Owners Abandoned; Neighbors Kidnapped.

Owners Forsaken; Neighbors Owned.

When I was in +1, back in 1983, my school screened the “Gandhi” movie.

As usual, I slipped out stealthily and watched some other glamorous film with my friends.

Later, every Gandhi Jayanti, Doordarshan would relay the same movie. I never watched it. Instead, I used that time invariably to catch some other glamorous film.

But somehow, after reading “India After Gandhi,”, and “Freedom at Midnight” I decided that today—after nearly 30 years—I would watch “Gandhi” for the very first time, and in Tamil.

Why today, after 30 long years?

Because only today I realized something…

• Gandhi is the only person in world history who was literally abandoned and disowned, like an orphan, by every section of his own country’s people.

After all, Gandhi had dedicated his life to four great causes:

1. Fighting for freedom for everyone.
2. Fighting for religious harmony, especially between Hindus and Muslims.
3. Fighting for eradication of untouchability for Dalits and Harijans.
4. Fighting for women’s emancipation.

And yet, alas—he was abandoned by all.

• Muslims doubted his sincerity because he was a Hindu.
• Hindus branded him a traitor for siding with Muslims.
• Ambedkar, as representative of Dalits, distrusted him since Gandhi was from an upper caste.
• Upper castes feared him, because as long as Gandhi lived, they could not uphold varnashrama dharma.
• Religious gurus and fanatics alike saw him as a “thorn.”

I have never seen his portrait in a Muslim shop;
they prefer their own religious icons.

• The same with Hindus, Christians, Sikhs, Dalits…
• Dalits celebrate Ambedkar.
• Hindus celebrate Shankaracharyas.
• Atheists celebrate Periyar.

And we, each in our own way, abandoned him.

So it was the West that “kidnapped” his legacy. They crafted a fine biopic on Gandhi and swept the Oscars.

Notice this irony: no foreign country has made such a film on their own giants like Abraham Lincoln, Winston Churchill, or Martin Luther King. But on Gandhi—yes.

• And thankfully, that film was not made by our own politicians. Because it was made by foreigners, each frame shines with authenticity.

On this Gandhi Jayanti, let us at least reflect:

• We may not celebrate our Father of Nation…
• But let us AT LEAST not insult him—by glorifying his assassin, or by disrespecting his statues, or by mocking his memory.

We are sorry, dear Gandhi.

Regrettably yours,
Ramu

September 28, 2025
My Dear Saradha,
This letter is written with a heavy heart. Our beloved mother is already suffering from age related issues including a knee replacement procedure. She has as it is begun to be forgetful of things and appears to have had the onset of Parkinson’s disease. In this situation, the current issues regarding the division of the ₹5 Crore worth of financial assets left behind by Appa is putting her under severe emotional stress.
It is important to appreciate the efforts taken by Appa over the years to divide the estate between the two of us.
1. In 1989, Appa married me off at the tender age of just 19  with a distant relative, Mr. Ramaswamy, who was not even a graduate then due to Appa’s health issues and I did not have options like you had. I received meager jewellery. You were fortunate to have married a US groom for which Appa had to sell multiple lands. To compensate me, he gave me 1,800 sq.ft of land at Neelangarai.

2. (a) Appa purchased two small flats for me (1998, 2002) — one of which turned out to be unapproved. To balance this, he purchased for you a high-value flat at ECR from a branded builder in 2004. (b) Appa divided Maraimalai Nagar plots equally between us.

3. My husband built his career by himself — from Tata Steel to MDI Gurgaon MBA — with no financial support from Appa. He wanted to be an entrepreneur and bought land with his own savings. Since Appa had already agedhe asked my husband to run his then failing company Spiraseal Gaskets Pvt. Ltd. in 2005, at just ₹15,000 per month salary, sacrificing his own entrepreneurial dreams.

4. From 2005–2012, we rebuilt Appa’s company, paid off loans, settled labour disputes (₹15 lakhs), and revived it. In recognition, Appa transferred company shares to both our names in 2012.

5. To compensate you, Appa gave you a 1.5 ground Villivakkam property (₹1.5 Cr) and his ECR residence (₹1.5 Cr). Had you not sold Villivakkam property, its present value is worth about 4.5 Cr. All assets prices got doubled and tripled only after Covid and you had liquidated all Indian properties between 2016 and 2019 for funding your daughter to study @ Harvard.
6. From 2012–2020, my husband and I paid Appa and Amma ₹30,000 per month as salary which father considered equivalent of the rental income from your properties.

7. You received ₹1.5 Cr from the Villivakkam sale proceeds in 2015.  (This is worth 4.5 Cr today)

8. Appa sold his Kalavakkam property for ₹1.5 Cr and remitted ₹1.3 Cr to your US account during 2016-17. This property present value should be about 5 Cr. (Amma is probably oblivious of it)

9. You further received ₹75 Lakhs from the Valmiki Nagar land during 2015-16. (Of this too Amma is probably oblivious)

10. For the Kalavakkam property and Valmiki Nagar plots, I was never compensated anything and was not made aware by Appa when the transactions took place.

11. Between 2015–2020, while I was estranged from Appa, he gave all major transfers to you.

12. You are guiding Amma based on personal reasons such as your spouse’s employment and your health. But this will bring no glory either to your family as a whole or to the immaculate reputation that our Dad built over six decades.

13. You also try to mislead Amma by exaggerating the present value of my company, without allowing Amma to consider the two decades of dedicated effort that my  IIT qualified husband and I have put during day and night.

14. I also want you to consider: if my company had suffered losses of 2 Cr, would you have shared those losses from your share?

15. In addition, the present value of Villivakkam + OMR properties you sold during 2019 and 2016 worth 50% higher than my company’s present value. This means you have effectively received the  ECR and Valmiki Nagar properties as a bonus and you should feel content with that and grateful to our Dad.

16. Even if you have taken into account of US $ value appreciation from your date of sale to present, my company’s present value can’t match yours.
With the large sums of money worth crores of rupees over the years, you have been fortunate to have your daughter study at Harvard and fund your children’s world-class education.
I have not had the requirement of liquidating my assets and that stands to the benefit of my estate. Its value has appreciated over the years and covid has only benefitted real estate prices.
Let us stand together at this time to protect Amma’s health and dignity and protect her during her old age. Amma’s lack of financial exposure, and her declining cognitive abilities is adding to her difficulties presently. We have to do justice to Appa’s memory. His daughters having frictions over his wealth is not fair to him. Appa has been fair and given both of us more-or-less equal share of his wealth. He divided thoughtfully — sometimes in land, sometimes in cash, sometimes in shares. We must appreciate his efforts.
Amma is now fragile and must be taken care of. I also want to uphold Appa’s towering personality. Therefore, in the spirit of settlement I am placing two proposals before you:
Proposal 1:
(a) A sum of 1 Crore shall be earmarked and kept in Mother’s name, exclusively for the lifetime medical and personal care expenses. This shall not be disturbed during her lifetime.
(b) Take 20 Lakhs for your daughter’s marriage and another 21 Lakhs the money you returned to Dad towards ECR acquisition.
(c) Remaining money shall be divided equally between both of us is a fair settlement.
Proposal 2:
a) Let’s divide all the money about 5 Cr into 1/3 rd for all of us after deduction of 20 L + 21 L as mentioned in Proposal 1.
(b) I shall take my 1/3rd. You and Amma do whatever you both wish with remaining 2/3rd of 5 Cr and you accept the responsibilities of Mom till her lifetime.
We have to avoid dishonoring Appa’s name, protects Amma’s future, and ensures peace between our families. Whilst I had suggested mediation by our Auditor, you are not agreeable to that. My husband also offered to discuss with Palaniappan one-on-one, it has not been welcomed. It is best if we both of us can arrive at a mutual settlement.
I request you to reflect deeply — not only on legal rights, but on moral duty, social perception, and family legacy. Please take a considered decision on this.
With concern,
Unnamalai

செப்டம்பர் 27, 2025

அன்புள்ள அம்மா,

OMR இடம் 1/2 ஏக்கர் அப்பா நாங்கள் இருவரும் பின்னாளில் பெரிய கம்பெனிக்கு வாடகைக்கு விட்டு  நீங்கள் இருவரும் அதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தேனு அப்பாவிடம் கடந்த 15 / 20 இருபது ஆண்டுகளாக அப்பா சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

அந்த இடத்தை 1.5 கோடி ரூபாய்க்கு 2016ல் விற்று 1.3 கோடி ரூபாய் சாரதாவிற்கு 2016ல் அமெரிக்கா போகும் போது கொடுத்து இருப்பதை என்னிடம் இருந்து நீங்களும் அப்பாவும் மறைத்து உள்ளீர்கள்.

*அந்த இடம் இன்று 5 கோடிக்கு குறையாமல் விலை போகும்.*

அதே போல் வால்மீகிநகர் இடம் என்ன கணக்கில் சாரதா பேரில் வாங்கி உள்ளீர்கள் என்பதையும் நீங்களும், அப்பாவும் என்னிடம் இருந்து மறைத்தது ஏன் என்று எனக்கு புரியவில்லை.

இதெல்லாம் வாங்கிக்கொண்டும் ஒவ்வொரு முறை சாரதா வரும் போதும் அப்பாவை இன்னும் வேண்டும் என்று கேட்டதால் தான்

(1)அப்பா வீட்டை விட்டு ஒரு வாரம் ஓடிப்போனது,
(2) அப்பா நவம்பர் வந்த சாரதாவை தன் சாவிற்கு வரக்கூடாது என்று சொன்னது
(3) அப்பா ஜனவரியில் இறக்கும் போது தேனு அப்பா ஆம்புலன்ஸ்க்காக எழுந்தபோது அப்பா தேனு அப்பாவின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு போகாதே போகாதே, என் பக்கத்தில் உட்கார் என்று அப்பா மருவியது,
எல்லாம் என் கண் முன்னே நடமாடுகிறது.

நீங்கள் முட்டி ஆபரேஷன் பண்ணி எங்கள் வீட்டில் ஒரு மாதம் இருந்தபோது அப்பா என் கையை பிடித்து “நீ பாவம் உண்ணா. உனக்கு எல்லாம் நல்லா பண்ணிட்டேனா” என்று  திரும்ப திரும்ப என்னைக் கேட்டது நினைத்து அப்பா தன் தவறை கடைசியில் உணர்ந்து விட்டார்கள் என்று எனக்குப் படுகிறது.

ஆனால் நேற்று முன்தினம் நீங்கள் எதுவுமே உங்களுக்கு தெரரியாதது போல சாரதா மற்றும் பழனியப்பன் முன் நீங்கள் நடந்து கொண்ட விதம் குறித்து என் உடல் நடுங்குகிறது.

அப்பா இறந்த நாள் அன்று நாம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த போது நீங்கள் “சாரதா வரக்கூடாது. வந்தால் அப்பா ஆத்மா சாந்தி அடையாது” என்று கூறியது முதல் போன வாரம் சாரதா சென்னை வரும் வரை சுருதிக்கும், ECR வீட்டிற்கும் போக மீதியை நீங்கள் இருவரும் சரி சமமாக பிரித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னீர்கள்.

அப்பா இறந்த போது தேனு அப்பாவை அவ்வளவு பாராட்டி நீங்கள் இல்லை என்றால் இவ்வளவு சிறப்பாக மாமா சடங்கு நடந்து இருக்காது என்று திரும்ப திரும்ப சொன்னீர்கள்.

சாரதா சென்னை வரும் ஒரு வாரம் முன்பு என்னிடம் அவள் வந்தால் என்னென்னே கேட்பாளோ என்று என்னிடம் பயந்து புலம்புவீர்கள்.

இன்று சாரதா சென்னை வந்த ஒரு வாரத்தில் அப்படியே மாற்றிப் பேசுகீறீர்கள்.

*அம்மா,   நானும் உங்கள் மகள் தானே?  அதில் எதுவும் குளறுபடி இல்லையே?*

நீங்கள் தினமும் வணங்கும் மருதீஸ்வரர் எனக்கு துணை இருப்பார் என்று நம்புகிறேன்.

உண்ணா

*ஆசிரியர் தின வணக்கம்: என்னுடைய +2 கணித ஆசிரியர் மறைந்த கண்ணன் சார் அவர்களின் பாதம் பணிந்த என் ஆசிரியர் தின வணக்கம்:*
– ராமு 5/9/2025

என் மீது வாழ்கையின் பல கோணங்களில் என்னுடைய அந்த 16/17 வயதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர் என் கண்ணன் சார்.

நீடாமங்கலத்தில் கண்ணன் சார் (ஐயங்கார்) ஒரு அறிவு ஜீவி, நக்கல் கலந்து தர்க்கங்களை (possessed high level wit and wisdom) எடுத்துரைப்பதில் அசாத்திய திறன் கொண்டவர் என்பதாலேயே பல மாணவர்கள் மற்றும் பல ஆசிரியர்களுக்கு அவரிடம் நெருங்கவே அச்சம்.

அப்போது எங்கள் ஊர் மக்கள் மற்றும் எங்கள் பள்ளி  திராவிட சித்தாந்தங்களில் ஈடுபாடு கொண்ட ஆசிரியர்களால் ஆனபபடியால் தினமும் ஏதோ ஒரு காரசார விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கும்.

நான் ஒருவன் மட்டுமே அவருடைய வகுப்பைச் சாராத ஆனால் அவரோடு மட்டுமல்லாமல் அந்த குடும்பத்துடன் இரண்டு ஆண்டுகளும் மிகவும் நெருக்கமாக பழகும் வாய்ப்பு பெற்றவன்.

கணிதம் தவிர ஆங்கில இலக்கணம், தமிழ் இலக்கியம், அரசியல், பெரியார், வாலி, இன்னும் பிற பற்றி ஒரு வித்தியாசமான கோணத்தை அவர் அலசுவதை அருகில் இருந்து ரசிப்பேன். *எனக்கு அப்போது எதுவும் புரியாது. இருந்தாலும் அவருடைய அந்த தர்க்கம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.*

நான் சில சமயங்களில் குயிக்தியாக பேசி நண்பர்களை மடக்கும் போது என் நீடாமங்கலம் நண்பர்கள் *”கண்ணா இசம்”* என்று என்னை கிண்டல் செய்வார்கள்.

ஒரு சில பொதுவான இன்றளவும் நான் ரசிக்கும் அவர் நக்கல்களை ஆசிரியர் தினம் முன்னிட்டு சிறிது அசை போடலாம் என்பதால் இந்தப் பதிவு.

எங்கள் ஒரு மணி நேர கணிதம் tuition போது 10 நிமிடங்கள் கணக்கு தொடர்பாக இருப்பதே அரிது.

அவர் நக்கல்களை ரசிப்பதற்காகவே நான் முன்னே சென்று விடுவேன்.

(*குறிப்பு: WIT என்பதற்கு சரியான  தமிழ் வார்த்தை தெரியாததால் “நக்கல்” என்று குறிப்பிடுகிறேனே தவிர derogatory அர்த்தத்தில் அல்ல*)

என் நண்பன் ராஜகோபால் என்றால் அவருக்கு சிம்மசொப்பனம்.  அவன் டியூஷன் வரும் போது திண்ணையில் நானும் அவரும் உட்கார்ந்து இருப்போம்.

அவன் வந்தவுடன் அவனையே பார்க்காமல் “ஏய் பரி!! நம்ம வீட்ல இன்னைக்கு கொலு வெச்சிருக்கே?”

“இல்லியென்னா”

“நம்ம வீட்ல எதுவும் சுண்டல் கிண்டல் கொடுக்கிற!”

“இல்லையேன்னா”

“அப்புறம் இவன் ஏன் இங்கே வந்துருக்கான்”.

பிறகு இந்த மாதம் SI ஆக இருந்து ஓய்வு பெற்ற காமராஜ் உள்ளே நுழைவான்.

“ஏன்டா லேட்”

“வேலை இருந்துச்சு சார்”

*”ஏய் ராமு! நம்மளேலாம் வேலை இல்லாதவன்னு சொல்றாண்டா”.*

அப்போது யாராவது ஒருவர் இந்த கணக்கு புரியவில்லை என்று சொல்வோம்.

அந்த கணக்கை தன் இடது கையால் கரும்பலகையில் எழுதிவிட்டு சாக்பீசை தூக்கி வீசிவிட்டு கரும்பலகையை விட்டு தள்ளி இரு முழங்கால் களையும் இறுக பிடித்துக்கொண்டு “உச்! உச்!” என்று நாக்கால் சப்தம் எழுப்பி அந்த கணக்கை ரசிப்பார்.

என்ன மாதிரி அருமையான கணக்கு. ஜென்மங்களே!! உங்க யாருக்காவது இத ரசிக்கதெரியுதா? உங்களுக்கு போய் இப்பிடி அழகான கணக்கை வெச்சிருக்கானே!! ஜென்மங்கள்! என்று புலம்புவார்.

பிறகு மல்டிப்ளை போத் சைடு by 4x^2y^3 என்று கூறி இரண்டு பக்கமும் பெருக்கினால் “X” தனியாக, “Y” தனியாக அழகாக பிரியும்.

*”இனிமேல் எந்த நாய் வேணாலும் இந்த கணக்கை போடும். ராமு போடுறா”* என்பார்.

என்னுடைய திராவிடர் கழக ஈடுபாடு கொண்ட தமிழ் ஆசிரியர் “வாலி வதை” பற்றி நடத்தினார்.

நான் மாலை கண்ணன் சாரிடம் கணிதம் டியூஷனில் அது குறித்து வினா எழுப்பினேன்.

*அவர் “வாலி வதை – unsolvable problem”. கணிதத்தில் “pi”, “infinity” போன்று ஒரு இடத்தில் compromise செய்துகொள்ளாமல் அதற்கு தீர்வு எட்ட முடியாது என்று அருமையான விளக்கம் தந்தார்.

*அப்போது எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை என்றாலும் ஏதோ மயக்கத்தில் கேட்டுக் கொண்டு இருப்பேன்*.

எத்தனை General Essay மனப்பாடம் பண்ணியிருக்கிறாய் என்று கேட்டார். நான் எதுவும் படிக்க மாட்டேன் சார் என்றேன்.

படிக்கமலேயே 6/10 வாங்கிவிடலாமாம் என்றேன். அட்டென்ட் பண்ணால் 2 மார்க், முதல் இரண்டு வாக்கியம் சரியாக இருந்தால் இரண்டு மார்க், எதாவது அரை பக்கம் எழுதினால் 2 மார்க் என்றேன்.

எங்கே! ஒரு வாக்கியம் ஆங்கிலத்தில் தவறில்லாமல் சொல் பார்க்கலாம் என்றார்.

நான் *”Our picnic bus consists forty students.”* என்றேன்.

உடனே அவர் மொட்டை தப்பு. “Consists” தனியாக வராது. எப்போதும் of சேர்ந்து *”consists of”* என்றுதான் வரும் என்று பல ஆங்கில இலக்கண சுட்சமங்களை கற்றுக்கொடுத்தார்.

Direct to Indirect sentence க்கு மிக அருமையான டெக்னிக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

முதலில் I My Me என்று subject pronoun இன் மேல் எழுதிக்கொள்ள வேண்டும். பிறகு You Your You என்று object pronoun இன் மேல் எழுதிக்கொள்ள வேண்டும். பிறகு He His Him என்று subject pronoun கீழே எழுதிக்கொள்ள வேண்டும். பிறகு அப்படியே உள் பக்க வாக்கியத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று சொல்வார்.

இதை எல்லாம் என் மகளுக்கு சொல்லும் போது ஆச்சிரியப்படுவாள்.

பெரியார் பற்றி சர்ச்சை எழும்போது “கடவுள் இல்லை” என்று கோஷம் இடுவது, “செருப்பால் அடிப்பது”  பெரியாரின் நோக்கமல்ல.

மூட நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி உழைக்காமல் இருப்பவர்களைத் திருத்த வழி தெரியாமல் சில தடாலடி வேளைகளில் ஈடுபடப்போய் அபிமன்யு போல் வெளி வர தெரியாமல் சிக்கிக் கொண்டார் என்பார்.

எங்கள் ஊர் அவரை ஐயங்கார் ஆக பார்க்காமல், அவருடைய சில விதண்டாவித வாக்கு வாதங்களை சகித்துக் கொண்டு அவரை உபயோகப்படுத்திக்கொண்டிருந்தால் எங்கள் ஊர் மாணவர்களின் IQ பலமடங்கு கூடுதலாக மிளிர்ந்திருக்கும் என்பது என் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

இப்போதும் பல தருணங்களில் என்னுடைய நண்பர்கள் என்னுடைய தனித்தன்மையாக (“out of box thinking and ஸ்பாண்டனேட்டி and WIT) பாராட்டும் போது *என் கண்ணன் சாரை நினைத்துக்கொண்டு மனதால் அவரை சாஷ்டங்கமாக விழுந்து வணங்குவேன்.*

Thank you கண்ணன் சார்.

அன்புடன்,
உங்கள் ராமு

Dear Praba,

I am sorry that I couldn’t answer your open ended question in a single line.

You will always have a ready reply, often borrowed from social media. That is the problem with rigid nationalism—it always seeks the last word and leaves no room for different thoughts.

Before judging Gandhi as “bad,” ask yourself honestly: is this your own conclusion, or the result of ideological conditioning and long-nurtured resentment toward Gandhi and Nehru?

If we really want to solve difficult problems, we must begin with First Principles thinking—clearing the mind like a clean slate.

Childhood teachings—such as always obeying parents, worshipping only the gods of one’s birth religion, or blindly following what teachers or society say— are like a toddler’s walker. A walker helps you stand, but once you learn to walk, clinging to it only invites ridicule.

Similarly, once we grow, we must learn to think independently, beyond what was handed down to us.

Now let’s turn to the question of the Subhas Bose files.

Governments everywhere withhold certain information, and they have valid reasons:

1. The material may no longer be relevant.
2. It may trigger unnecessary unrest.
3. It may be postponed for release after a certain time.
4. It may affect national security or give advantage to adversaries.

Even the present government has not fully disclosed details of Operation Sindoor.

That does not mean there is a conspiracy; rather, governments across eras—Congress, Vajpayee, and now Modi—have all chosen to maintain certain classifications.

If those Subash Bose’s files carried decisive relevance, Vajpayee’s government could easily have declassified them.

Why then did Modi highlight Bose’s files?

Because his political instinct often thrives on keeping conflicts alive rather than letting them resolve naturally—be it with Pranab Mukherjee, Ghulam Nabi Azad, or Shashi Tharoor.

As for Bose himself: in my view, his strategy was tragically flawed.

To remove the evil of British rule, he sought alliance with a greater evil—imperial Japan.

Had he succeeded, India might only have exchanged one master for another.

As Mandela observed, state power cannot be overthrown by militant shortcuts. Just as Prabhakaran perished by choosing that path, Bose might have met a similar fate even without the plane crash.

We must also recognize that colonization was never purely about territory—it was about business and profit. The British always calculated cost versus benefit.

Gandhi’s non-cooperation, satyagraha, and Quit India movement raised the cost of empire beyond its returns, and that pressure forced their exit.

In contrast, I struggle to see what enduring contributions Bose’s actions left behind other than flying to Japan. If you know of any, I am open to hearing them.

Ramu

*காந்தியை உலகிற்கு தந்து வான் புகழ் கொண்ட இந்தியா….*
– ராமு 31/8/2025

*இந்தக் கட்டுரை காந்தியைப் பற்றியது அல்ல* என்பதை துவக்கத்திலேயே தெளிவுபடுத்திவிட விரும்புகிறேன்.

*”Humankind – A hopeful history”* என்ற புத்தகத்தில் அதன் ஆசிரியர் ருட்கர் பிரேக்மன் “நெல்சன் மண்டேலா” பற்றிய ஒரு அத்தியாயம் படிக்கும் போது என் மனதில் தோன்றியவையே இந்தக் கட்டுரையின் சராம்சம்.

தொடக்கத்தில் நெல்சன் மண்டேலா ஆப்பிரிக்க தேசிய காங்கிரஸ் ஆயுதப்பிரிவை தோற்றுவித்து *”வன்முறை, ஆயுதம் ஏந்தி போரடுவது மற்றுமே பலனளிக்கும் என்று நம்பி ஆயுதப் போராளியாக, அரசு மொழியில் சொன்னால் தீவிரவாதியாக செயல்பட்டவர்.”*

ஆனால் இருபத்தேழு ஆண்டுகால சிறைவாசம் (1962-1990) ஒரு மனிதனை முழுமையாக மாற்றக்கூடிய சக்தி படைத்தது.

அதுவரையில் சவுத் ஆப்ரிக்க காந்தியின் சத்யக்கிரஹம், அகிம்சை வழிப் போராட்டங்கள் பற்றி படித்து கேட்டு இருந்தாலும் அது மூளை வரை மட்டுமே சென்று அது இந்த தருணத்திற்கு உதவாது என்றும் ஆயுதம் மட்டுமே உதவும் என்ற கொள்கை உடையவர்.

சிறையில் ஆண்டுகள் ஒவ்வொன்றாக கடக்கும் போது *காந்தியை உள்வாங்க ஆரம்பிக்கிறார்.*

தலையில் மூளையில் இருந்த கருத்துக்கள் இப்போது *”சாறாக – juice” இதயத்திற்குள் இறங்க துவங்குகிறது. “*

1900 தொடங்கி இன்றுவரை அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களில் *”அகிம்சை” வழியில் நடந்த போராட்டங்களே 50% அதிகமாக வெற்றி கண்டிருக்கிறது. ஆயுத போராட்டங்கள் வெறும் 26% மட்டுமே என்பதை உணர்கிறார்.*

அதற்கான காரணம் மிகவும் விஞ்ஞானம் மற்றும் அறிவுபூர்வமானது என்பது தெளிவாகிறது.

காரணம் என்னவென்றால், *அகிம்சை போராட்டங்களில் அதிகமான மக்கள் சராசரியாக 11 மடங்கு அதிகமாக – பெண்கள், வயதானவர்கள், குழந்தைகள், மாற்று திறனாளிகள் போன்றோர் பங்கேற்கின்றனர். இத்தகைய பெருங்கூட்டத்தை தாக்குபிடிப்பதற்கு எந்த ஆட்சியும் தயாராக இருக்கமுடிவதில்லை. எண்ணிக்கையில் நல்லவை தீயவற்றை விஞ்சுவதன் மூலம் வெற்றி கொள்கிறது.*

(காந்தியின் போராட்ட கூட்டத்தை தாக்குப்பிடிக்க, செலவு செய்ய முடியாமல் வெள்ளையர்கள் ஓடியது என் கண் முன்னால் ஓடுகிறது)

அகிம்சை போராட்டங்களில் ஓர் அம்சம் – சுயக்கட்டுப்பாடு மிகவும் இன்றியமையாதது. எனவே சிறையில் இருந்த போது மண்டேலா தன்னை கோபம் கொள்ளாமல் அமைதிப்படுத்தி கொள்வதில் நிபுணத்துவம் பெறுகிறார்.

தன்னுடைய எதிரியைப் பற்றிய வரலாறு, பண்பாடு என்று நிறைய படிக்கிறார். அவர் எதிரியின் மொழி – ஆப்ரிகான்ஸ் கற்றுக்கொள்கிறார்.

சிறைக்காவலர்களும் மனிதர்கள்தாம் என்பதையும், அமைப்புமுறை அவர்களிடம் நஞ்சைக் கலந்திருந்தது என்பதையும் தன்னுடைய சக சிறைவாசிகள் உணர்ந்து கொள்ள பெரும் முயற்சி மேற்கொள்கிறார்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து “கான்ஸ்டன் வில்யோன்” ஐ அப்படித்தான் பார்க்கிறார். அதாவது தான் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த ஓர் ஆட்சிக்காக சண்டையிடுவதில் தன்னுடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் கழித்த நேர்மையான, விசுவாசமான மனிதர் என்றே லியோனை மண்டேலா பார்க்கிறார்.

பிறகு நடந்தது வரலாறு என்பது நாம் அறிந்ததே.

மண்டேலா பற்றிய குறிப்பை படிக்கும்போது என் மனதில் காந்தியின் சுயசரிதம் இணையாக ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறது. *”அப்பட்டமான காப்பி, காப்பி என்று மனம் கொண்டாட்டம் அடைகிறது. என் மனம் காந்தியை அப்பட்டமான xerox காப்பி போல மண்டேலா எடுத்துவிட்டாரே என்று குதூகலம் அடைகிறது.”*

ஒபாமாவின் அறையில் மாட்டியிருக்கும் காந்தியின் படமும், என்னுடைய ஆதர்ச தலைவர் “காந்தி” என்று ஒபாமா, அதிபர் ஆனவுடன் கூறியது நினைவுக்கு வந்தது.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் கூறிய வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது.

*”இயேசு கிறிஸ்து எனக்கு இலட்சியங்களைக் கொடுத்தார். அந்த இலட்சியங்களை அடைவதற்கான வழிமுறைகளை காந்தியிடம் இருந்து கற்றேன் என்கிறார்.”*

அப்போது பாரதியின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தது. *”வள்ளுவன் தன்னை உலகினுக்கே தந்து வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு”.*

நேற்றுவரை கேட்பராற்றுக்கிடந்த வள்ளுவரை *”ஆளுநர் ரவியும், ஒன்றிய அரசும்” போட்டி போட்டு கொண்டு வள்ளுவரை சொந்தம் கொண்டாடத் துடிக்கும் போது, “காந்தியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டாட வேண்டிய தருணமும் அவர்களுக்கு வரும்* என்ற நம்பிக்கை கீற்று முளைத்தது.

பாரதி இன்னும் சிறிது காலம் வாழ்ந்திருந்தால் ஒபாமா, மார்ட்டின் லூதர், மற்றும் நெல்சன் மண்டேலா போன்றவர்கள் கொண்டாடுவதைப் பார்த்து *”காந்தி தன்னை உலகினுக்கே தந்து வான்புகழ் கொண்ட இந்தியா”* என்று படியிருப்பானோ!!!

நன்றி.

ராமு