*India – the Land that Gifted Gandhi to the World:*
– Ramu – 31/8/2025

*First, let me make it clear — this article is not about Gandhi himself.*

While reading a chapter about Nelson Mandela in the book *“Humankind – A Hopeful History” by Rutger Bregman*, these thoughts struck my mind.

At the beginning, Mandela believed that *“only violence and armed struggle could bring results.”* He even founded the armed wing of the African National Congress and, in government language, he was seen as a terrorist.

But 27 long years in prison (1962–1990) had the power to completely transform a man.

Until then, although Mandela had read and heard about Gandhi’s satyagraha and nonviolence in South Africa, he thought those ideas were only good in the head, not useful in practice. He believed weapons were the only way.

As the prison years rolled on, he slowly absorbed Gandhi into his heart.

The ideas that had stayed only in his brain now started flowing into his heart, like juice.

*He realized that since the 1900s, nonviolent struggles had succeeded more than 50% of the time, while armed struggles succeeded only about 26%.*

*The reason was clear, even scientific:*
In nonviolent movements, far more people join in — on average, 11 times more. Women, elderly, children, the disabled — they can all take part. No government can withstand such massive participation. Numbers win over weapons.

(I can still picture how the British could not handle Gandhi’s huge crowds, spending endlessly and finally running away.)

Another aspect of nonviolence is self-control. During his prison years, Mandela trained himself not to lose his temper but to remain calm.

He also studied his enemies — their history, culture, even their language. He learned Afrikaans, the language of the rulers.

He kept reminding his fellow prisoners that even the prison guards were human beings. It was the system that had poisoned them.

Years later, Mandela looked at Constan Vilyon — once his enemy — and saw him simply as a sincere, loyal man who had given his life to a cause he believed in.

The rest, as we know, became history.

As I read about Mandela, my mind started enthused how Mandela copied Gandhi’s autobiography word by word, action by action as like a xerox copy.
It felt like Mandela was a true copy — an “exact xerox” — of Gandhi.

I remembered how Obama, after becoming U.S. President, placed Gandhi’s portrait in his office and openly said, *“My ideal leader is Gandhi.”*

I remembered Martin Luther King’s words:
*“Christ gave me the goals. Gandhi gave me the method to achieve them.”*

Then Bharathi’s line came to mind:
*“Tamil Nadu gave Valluvar to the world, and won eternal fame.”*

Recently, we saw the Governor of Tamil Nadu and the Union Government competing with the TN state government each other to claim Valluvar as their own.

I felt hopeful that one day, the *same will happen with Gandhi too — that leaders will proudly celebrate him in the same way.*

Had Bharathi lived a little longer, he might have seen leaders like Obama, Martin Luther King, and Nelson Mandela celebrating Gandhi, and he might have written:
*”India — the land that gave Gandhi to the world, and won eternal fame.”*

Thank you.

— Ramu

Dear Friends,

I have no quarrel with what all have you said. But if I want, I can keep arguing with you guys like this:

I can say that Pakistan has already been made weak and almost bankrupt by the earlier Indian governments through their careful economic policies. Then what is so great in killing a snake that is already dead?

I can also ask: when there was news a few months back that China had occupied our land, did India show the same bravery? Even our Prime Minister and External Affairs Minister neither denied nor confirmed it.

I can ask further: if people are claiming that today’s government is showing power and not bowing before Pakistan, my simple question is — by showing all this military power, can you really isolate Pakistan from the rest of the world?

I can also ask: how did the intruders cross into our land in the first place? Where was our intelligence at the Kashmir border?

In fact, earlier Indian governments were able to isolate Pakistan internationally. Today’s government has not managed to do that.

The reality is, many countries — the US, Iran, China, and even some of our neighbors — are openly supporting Pakistan. Hardly anyone is standing with India. When you cannot isolate Pakistan, then what is the use of loudly saying “I will bomb, I will destroy”? Anyone can do that kind of shouting.

Isolating Pakistan is far more important than bombing it.

But let me stop here and speak responsibly.

The truth is, all of us are only collecting bits of news from social media. None of us are experts in military, defence, or external affairs. Let’s be honest: in these matters, all of us are absolute zero.

I don’t know how many of you noticed the most irresponsible statement by a Pakistan Minister. He said:

“We (Pakistan) are just tractors. You (India) are Mercedes. If I press the button, think yourself who will be destroyed more.”

Let me remind all of us: it’s only the irresponsible social media warriors and IT cell people who can keep shouting about bombing Karachi, Islamabad, or Delhi. But in real life, no one can even touch a single hair of the other side because both countries have nuclear weapons.

And it’s not just about Pakistan. Right now, 3 very dangerous and ego-driven leaders are ruling 3 countries — Russia, North Korea, and Pakistan.

The most worrying part is, unlike democratic leaders, they don’t depend on people’s votes or support. They are dictators. They don’t need to beg for votes. They don’t value human life. And if we ordinary people — like “விசில் அடிச்சான் குஞ்சுகள் ” — keep shouting about war on social media, then one of these mad leaders may actually press the nuclear button one day.

That’s why my humble request is this: let us stop all these discussions about war, defence, or external matters. Let us keep our debates only to India’s social and economic issues — because in those areas, at least we have some competence. In military matters, we don’t.

If I sound blunt, forgive me. But I am saying this only because I want to act as a more responsible citizen.

Ramu
28/8/2025

*How does Reading Habits help you evolve through in life?*

This is a profound conundrum, and it touches on a question that many lifelong readers secretly wrestle with: What is the point of reading so much, if retention is low and wisdom is already available in simple forms?

Let me unpack it step by step.

1. The misconception of retention

You’re right—most of what we read, we forget. But forgetting isn’t the same as losing.
Think of reading as exercise for the mind. When you walk daily, you don’t remember each step, yet your body is healthier. Similarly, each book read—whether retained or not—reshapes your mental “muscle tone”: your attention span, empathy, subtlety of thought, and capacity to hold contradictions.

You may not recall Dostoevsky’s exact lines, but your moral imagination has been stretched. You can see shades of guilt, redemption, or human frailty more vividly than someone who hasn’t encountered such narratives.

2. Reading isn’t utility—it’s exposure

Not every book gives you a “lesson” like a school chapter. Some give exposure to lives, dilemmas, cultures, philosophies, and emotions you would otherwise never meet.

Crime and Punishment may not give you a formula to live by, but it immerses you in the psychology of guilt and moral conflict in a way no lecture or proverb can. It’s not knowledge, but experience by proxy.

This is why literature and philosophy endure—they let us “live” multiple lives without actually being there.

3. Wisdom isn’t just distilled principles

Yes, you’re correct—life can be lived smoothly with a handful of simple values (honesty, compassion, discipline). But if that’s all life required, then art, philosophy, and books would never have existed.

Wisdom is not just rules—it is the ability to apply principles to messy, complex, contradictory human situations. That subtle discernment grows when you are exposed to hundreds of perspectives, even if you don’t “remember” them word for word.

4. Comparisons with non-readers

You feel there isn’t much difference between you and your friends who never read. Outwardly, perhaps. Inwardly, however:

They may solve problems with habit and instinct.

You, because of your reading, likely approach dilemmas with more nuance, hesitation, and awareness of alternative views.


This difference isn’t always visible. It’s like deep roots underground—you don’t see them, but they shape the tree’s strength and stability.

5. The point of reading is not just life-improvement

We moderns often reduce reading to a self-help function—“How will this help me run my life better?” That’s like asking: What’s the point of music, when silence is enough to live?

Reading is part nourishment, part exploration, part pleasure, part discipline. You don’t eat only to survive—you eat also to enjoy. Similarly, you don’t read only to gain principles—you read to enrich the texture of your inner world.

✅ How to reconcile your conundrum:

Accept that reading isn’t about hoarding facts or producing immediate utility. It’s about shaping your mind, deepening your empathy, and broadening your imaginative range.

Don’t measure its worth only by retention or outward results.

Read selectively—sometimes for knowledge, sometimes for beauty, sometimes for challenge.

And above all: read because it gives you joy and resonance, not because it must justify itself.

💡 Tolstoy once said: “The business of art is not to teach, but to make one feel.” Reading is less about adding tools to the toolbox and more about expanding the horizon from which you see the world.

*Appreciation for Excellent Service at SIDCO Guindy Branch*

August 13, 2025

The Branch Manager
SIDCO Guindy Branch, Chennai.

Respected Madam (R. Bharathi, BM),

It is not often that one leaves a government office feeling genuinely impressed and inspired – yet that is exactly how I felt after visiting your branch.

I am Ramaswamy, an IIT graduate and the Managing Director of M/s Spiraseal Gaskets Pvt. Ltd., Perungudi, Chennai. I recently visited your office regarding: (1) Change in Constitution (2) Name Correction.

Like many, I had often been hesitant to visit government offices, anticipating delays, excessive formalities, or unnecessary demands beyond normal requirements. My experience at your branch completely changed that view.

From start to finish, the process was handled with clarity, speed, and professionalism. There were no avoidable delays or repeated visits, and everything moved forward exactly as promised.

I wish to especially commend *Ms. I. Arokiya Mary*, whose promptness, competence, and courtesy were outstanding—on par with the finest corporate professionals I have ever met in my 20 years of business.

I also thank you, Madam, for the exemplary way you run your office. Our two short meetings—one at the start and one at the conclusion—were all it took for the work to be completed smoothly.

This has been one of my most pleasant and efficient experiences, even compared to private-sector organizations.

I left your office with my work completed—and with renewed pride in how public service can truly serve the public.

With warm regards,

N. Ramaswamy,
Managing Director

*How to Keep Our Mind, Intelligence, and Thinking Active and Lively?*
– Ramu, 5/8/2025

*Disclaimer:* The thoughts shared here are purely from my personal experience. I leave it to the readers to decide whether these ideas are scientifically valid.
———————————————
Among the three of us in my family (my wife, my daughter, and me), my daughter and I often joke in private:
– *”Amma is a little smarter than both of us.”*

Sometimes, when my daughter and I get lost while searching for a place on the bike, she says,
*”We should have brought Amma with us. She would have figured it out by now.”*

We used to laugh it off and never really thought deeply about why this was true. But nowadays, I keep asking myself:

– *Even though my daughter and I have studied far more than my wife, why does she score better than us when it comes to handling real-life situations?*

Before I share my conclusion, let me walk you through some real-life experiences that led me to this thought.

*Incident 1:*

Around 20 years ago, one of my distant relatives stayed at my house in Chennai for two days with her 17/18-year-old daughter. They came for the girl’s initial mental health treatment.

At that time, I gave my aunt two simple suggestions:

1. Take your daughter to the movies often.
2. If she likes reading, give her these books.

I even gave them some easy-to-read novels by writer Balakumaran.

Even today, I strongly believe these were two of the best pieces of advice I could give at that time.

(Note: For these suggestions, my brother, my wife, and many friends and relatives still make fun of me to this day!)

*Incident 2:*

In 2012, when I started running the small business I now manage, I had no prior experience. Despite opposition from many people, I hired two fresh mechanical engineers.

They lacked practical knowledge and social awareness. Initially, I was frustrated. But then, I realized this is the reality of many entry-level engineers, and that’s why they were willing to work for ₹10,000 a month.

I understood that my skill would be in shaping them, not complaining. So, I bought two Balakumaran novels—Irumbukudhirai and Thaayumanavan—and told them:
– *”This is your training material. Read these within a week and come discuss them with me.”*

(Note: People still laugh at me for this. But I remain proud of this approach!)

*Incident 3:*

I usually avoid foreign language films because I believed you could only truly understand a film if you knew its language and culture. Otherwise, it’s a waste of time.

But later, I slowly changed. My wife encouraged me, and I realized we needed a common hobby. So, I started watching a few Malayalam films on OTT.

Just yesterday, during a Singapore Airlines flight, I chose to watch a Malayalam detective film—even though there were plenty of Tamil movies available.

This experience taught me something:
– *In simple family dramas, we either stay on the same level as the director (story teller) or just a step behind.

– *But in detective or well-crafted stories, we often try to get ahead of the storyteller.*

And *when it’s coming to other language films, our brain works extra hard—making intelligent guesses about the culture, dialogues, and storyline.*

*So, back to the question:*

– Why does my wife often handle real-life situations better than my daughter and me, even though we’ve studied more?

*The answer is clear:*
From the day we got married (1989), my wife has watched regional films on Doordarshan every Sunday afternoon—Malayalam, Kannada, Telugu, Oriya, everything. Even now, when she finds time, she mainly watches foreign-language films on OTT.

*My Conclusion:*

To keep our mind active and train it to make intelligent guesses—to think a step ahead instead of just following the storyteller—

#1: Read good literary books.
#2: If not books, then watch good foreign language films.
#3: If you have teenage kids, don’t let them watch endless TV serials of Ramayana and Mahabharata.
#4: Instead, buy them the books of the same.  Let them read and create their own Ram and Krishna through their own intelligent imagination.

Thank you, friends.

With love,
Ramu

*அறிவு, புத்தி மற்றும் சிந்தனைகளை எப்படி இயக்கத்துடனும், உயிர்ப்புடனும் வைத்திருப்பது?:*
– ராமு, 5/8/2025

*பொறுப்பு துறப்பு:* கீழ் காணும் பதிவு என்னுடைய அனுபவத்தின் வாயிலாக உருவானது மட்டுமே. அறிவியல் பூர்வமானதா என்பதை படிப்பவர்களின் ஊகத்திற்கும், ஆராய்ச்சிக்கும் விட்டுவிடுகிறேன்.
———————————————
எங்கள் மூவரில் ( நான், என் மனைவி மற்றும் மகள்), நானும் என் மகளும் அடிக்கடி ரகசியமாக பேசிக்கொள்ளுவது *”நம் இருவரையும் விட அம்மா கொஞ்சம் புத்திசாலிதான்”* என்பது. சில முன்னால் சென்ற இடங்களைச் சென்று சேர வழி தெரியாமல் நானும் என் மகளும் பைக்கில் சுற்றும் போது என் மகள் *”அம்மாவை நம்முடன் கூட்டி வந்திருக்க வேண்டும். இந்நேரம் சுலபமாக கண்டு பிடித்திருக்கலாம் என்பாள்.”*

நாங்கள் அதை ஒரு ஜோக்காக கடந்திருக்கிறோமே தவிர ஏன் என்று நாங்கள் இருவரும் அதைப்பற்றி பெரிதாக அந்த காலங்களில் யோசித்தது இல்லை. இப்போது நான் எனக்குள்ளே நிறைய கேள்விகள் கேட்பதால் நானும் என் மகளும் என் மனைவியைக் காட்டிலும் பல படிகள் அதிகம் படித்து இருந்தாலும் சாதாரண வாழ்க்கை நிகழ்வுகளில் எங்களைக் காட்டிலும் என் மனைவி “ஸ்கோர்” செய்வது எப்படி? என்று passing கிளவுட்ஸ் போல் யோசிப்பதுண்டு.

*என் முடிவை விளக்குமுன் நான் எப்படி அந்த முடிவை நோக்கி நகர்ந்தேன் என்பதை கீழ்காணும் என் நேரடி வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை முதலில் பார்ப்போம்.

*நிகழ்வு 1:*

ஒரு இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு, என் தூரத்து உறவினர் ஒருவர் அவருடைய 17/18 வயது மகளுடன் ஆரம்ப நிலை மனநல சிகிச்சைக்காக திருச்சியில் இருந்து சென்னையில் இரண்டு நாட்கள் என் வீட்டில் தங்கியிருந்தார்கள்.

அப்போது அந்த உறவுக்கார அத்தையிடம், அவருடைய மகளை அடிக்கடி சினிமாவிற்கு கூட்டிச்செல்லுங்கள் என்றும் படிப்பதில் ஆர்வம் இருந்தால் இந்த புத்தகங்களைப் படிக்கச் சொல்லுங்கள் என்று என்னிடம் இருந்த சில எளிய பாலகுமாரன் புத்தகளைக் கொடுத்து அனுப்பினேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரை என்னுடைய அந்த என் நாற்பது வயதில், அந்த 18 வயது பெண்ணிற்கு அந்த இரண்டு ஆலோசனைகளும் மிகச் சிறந்த ஆலோசனைகள் என்பது இன்றும் என் திடமான எண்ணம்.

( குறிப்பு: அந்த ஆலோசனைக்காக என் தம்பி, என் மனைவி மற்றும் பல உறவினர்களாலும், நண்பர்களாலும் இன்றுவரை நான் எள்ளி நகையாடப்படுகிறேன் என்பது தனிக்கதை.)

*நிகழ்வு 2:*

2012 ம் ஆண்டு, நான் இப்போது நடத்திக்கொண்டு இருக்கும் சிறு தொழில் சார்ந்த கம்பெனிக்கு முன் அனுபவம் இல்லாமல் நான் தலைமைப் பொறுப்பு ஏற்ற போது முதன் முதலாக அப்போதே முடித்து இருந்த இரண்டு இயந்திரவியல் பட்டதாரிகளை (fresh Mechanical Engineers) வேலைக்கு பலரின் எதிர்ப்பை மீறி வேலையில் அமர்த்தினேன்.

அவர்களுடைய போதாமையைக் (படிப்பறிவு மற்றும் சமூக அறிவு) கண்டு என்ன செய்வது என்று கதிகலங்கி பின் இதுதான் இப்போதைய கடைமட்ட பொறியாளர்களின் நிலைமை என்ற நிதர்சனத்தை உணர்ந்து கொண்டு அப்படி இருப்பதால் தான் மாதம் பத்தாயிரம் சம்பளத்திற்கு வருகிறார்கள் என்று உணர்ந்து அவர்களைத் தயார் செய்து என்னுடன் வைத்திருப்பதே என் சாமர்த்தியம் என்று உணர்ந்து அவர்கள் இருவருக்கும் பாலகுமாரனின் (1) இரும்புகுதிரைகள் (2) தாயுமானவன் என்ற இரண்டு புத்தகங்களையும் வாங்கி “இதுதான் உங்கள் training material” என்று சொல்லி ஒரு வாரத்திற்குள் இதைப் படித்துவிட்டு வந்து என்னுடன் உரையாட வேண்டும் என்று பணித்தேன்.

(குறிப்பு: இதற்காகவும் என் பல நண்பர்களால் இன்றுவரை எள்ளி நகையாடப்படுகிறேன். ஆனாலும் என் இந்த அணுகுமுறையை எண்ணி இன்றளவும் பெருமைப்படுகிறேன்.)

*நிகழ்வு 3:*

நான் பொதுவாக வேற்று மொழித் திரைப்படங்கள் பார்ப்பதில்லை. காரணம், எனக்கு நான் அந்த மக்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் மொழியுடன் இணைவது மூலம் மட்டுமே அந்த படத்தை முழுவதுமாக புரிந்து கொள்ளமுடியும். இல்லையென்றால் நம்முடைய நேரம் வீண் என்று நினைத்து இருந்தேன்.

பிறகு கொஞ்சம், கொஞ்சமாக என் மனைவியின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்க, மற்றும் எங்கள் இருவருக்குமான பொதுவான ஒரு பொழுதாக்கம் தேவை என்பதை உணர்ந்து OTT -ல் சில மலையாளப் படங்கள் பார்க்கத் துவங்கினேன்.

நேற்று சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ் விமானத்தில் பயணிக்கும் போது பல பார்க்காத தமிழ் படங்கள் இருந்த போதும் ஒரு மலையாள டிடெக்ட்டிவ் படத்தை பார்க்கத் துவங்கினேன்.

சில குடும்பப் பாங்கான படங்களில் நாம் அந்த இயக்குனர் அல்லது கதைசொல்லியுடன் இணையாகவோ அல்லது ஒரு படி பின்னால் மட்டுமே செல்கிறோம்.

*துப்பரியும் அல்லது சிறந்த முற்போக்கான கதைகளில் மட்டும்தான் நாம் அந்த இயக்குனர் அல்லது கதை சொல்லிக்கு முன்னால் செல்கிறோம் என்ற உண்மை விளங்கியது.*

*அதுவும் வேற்றுமொழி திரைப்படம் என்று வரும்போது நம் புத்தி / அறிவு பலவற்றை – அந்த பிரதேசத்தின் கலாச்சாரம், முழுவதுமாக புரிந்து கொள்ளமுடியாத வேற்றுமொழி – நாம் ஒரு விதமான அறிவுப்பூர்வமான யுகங்களுக்கு (inteligent guesses) நம் புத்தியை தயார் செய்கிறோம் என்ற உண்மை விளங்கியது.*
———————————————
இப்போது நாம் தொடங்கிய வினாவிற்கு – நானும் என் மகளும் என் மனைவியை விட அதிகம் படித்து இருந்தாலும் “வாழ்க்கை சார்ந்த” நிகழ்வுகளில் எங்கள் இருவரையும் விட என் மனைவி ஒரு படி மேலே இருப்பது எப்படி?

எங்களுக்கு திருமணமான நாள் (1989) முதல் என் மனைவி பல எதிர்ப்புகளையும் மீறி தவறாமல் ஞாயிறு மதியம் தூர்தர்ஷனில் அந்த காலங்களில் ஒளி பரப்பாகும் (Regional movies) – மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, ஒரியா என்று அனைத்துப் படங்களையும் பார்ப்பவர். இன்றும் நேரம் கிடைத்தால் அவர் OTT- ல் பார்ப்பது வேற்றுமொழித் திரைப்படங்கள் தான் பிரதான இடம் பிடிப்பது.

*மேற்கண்ட தரவுகளின் அடிப்படையில் நான் முடிவுக்கு வருவது:*

என்னைப் பொறுத்த வரையில் நமக்கு அறிவு சார்ந்த யூகங்களுக்கு (intelligent guesses) வழி செய்து கொடுப்பது, அதாவது கதை சொல்லியின் பின்னால் செல்லாமல் அவனுக்கு முன்னே செல்வது என்று பார்க்கும் போது

#1: முதலாவதாக நான் நினைப்பது *”நல்ல இலக்கியம் சார்ந்த புத்தகங்கள்”*

#2: அது முடியாத பட்சத்தில், இரண்டாவதாக நான் கருதுவது *நல்ல வேற்று மொழித் திரைப்படங்கள் பார்ப்பது.*

#3: உங்கள் பிள்ளைகள் பருவ வயதில் இருந்தால் அவர்களை தயவுசெய்து “ராமாயணம், மகாபாரதம்” போன்ற தொலைக்காட்சி தொடர் பார்க்க அனுமதிக்காதீர்கள்.

#4: ஆனால் அதே ராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் புத்தகங்களை வாங்கிக்கொடுத்து கட்டாயம் படிக்கச் சொல்வதுதான் அவர்களுடைய ராமனையும், கிருஷ்ணனையும் பிராத்தியேகமாக intelligent guesses மூலம் உருவாக்கிக் கொள்வார்கள்.

நன்றி நண்பர்களே.

அன்புடன்,
ராமு

Dear Shiva and Thenu,

Whatever we have earned and accumulated in our lifetime, you both have far surpassed within just five years of your professional lives.

So, we truly have no moral right to advise you on saving, spending, or even splurging—you already have a 360-degree awareness of these things.

Yet, we still tend to give advice, perhaps because we neither earned nor spent the way you do. So, I kindly ask you not to mind my frequent suggestions or reprimands—just take them lightly.

I have truly enjoyed Shiva’s company during my stay. Honestly, I couldn’t have stayed this long anywhere else if Shiva were not so accommodating. Thank you, Shiva, for everything.

Dear Thenu,
I worry about you because of your deep emotional attachment, especially towards me. It’s not always good for your own well-being. Please try to practice a little detachment.

While writing this, my eyes welled up with tears, because I have never experienced love and care the way you have shown me. Thank you for everything, Thenu.

Though I may not have any moral authority to advise you on other aspects of life, I do feel I have every right to remind you of one thing: take care of your health. Please.

Let’s meet again next summer.

With love and affection,
Dad / Uncle / Grandpa

Shiva’s Reply

I enjoyed every single of our conversations and all the time we spent together too uncle. This time I had few real – life challenges at work or even with Atharva that was new to me and I truly  believe I couldn’t have handled it without you around.

You did open up a new avenue for me – movies to free up my mind during crunched up times!

Once again thank you very much for every thing uncle. Waiting to see you soon!

*”The Idiot” – My View:*
– Ramu, Chennai, 31/7/2025

After finishing Crime and Punishment, I bought The Idiot—another world classic—on the recommendation of Susila Amma, who translated the both books in Tamil.

What made me even more curious was when I learned that director Myshkin had named himself after the hero of this novel, out of his deep love for that character.

I wanted to know: What is so special about this Myshkin character that it attracted millions of readers across the world?

(If I understood that, maybe I could follow some of those traits myself is the utopian goal.😜)

Honestly, without such motivation, reading this 1200-page novel is no easy task.

*But to be frank, this Myshkin character did not impress me as much as it seems to have impressed the world.*
(I’ll explain why at the end.)

*Background of the Story:*

Myshkin is a 25-year-old man who has suffered from epilepsy since childhood. He grew up without his parents and was raised by a rich, kind-hearted Russian. Later, he was sent to Switzerland to live with a doctor who specialized in epilepsy.

After more than 10 years of treatment abroad, when he became healthy enough to manage on his own, he returned to Russia at the age of 25—and the novel begins there.

Since he never mixed with other kids, never went to school, and spent his youth under medical care, he turned out to be:

– Extremely simple and innocent
– Unable to easily understand complex situations
– Deeply compassionate and forgiving
– Always ready to share others’ pain

Because of these qualities, every other character in the novel comes to him for comfort, advice, and emotional support.

*My Observations:*

1. Dostoevsky loved the Bible and Jesus Christ so much that I feel he *created Myshkin almost as a modern-day image of Jesus.*

2. From the two Dostoevsky novels I’ve read, I noticed that in the 19th century, illnesses like epilepsy, tuberculosis, and mental disorders (delusions) were as deadly and painful for society as today’s cancer, arthritis, or diabetes.

3. Dostoevsky portrays *epilepsy almost like a “divine experience.”*

4. In fact, he even suggests that Prophet Muhammad might have received his spiritual awakening – Origin of Islam Religion – during an epileptic fit—a thought-provoking connection.

4. Another common thread in Dostoevsky’s major works is the presence of a *“fallen woman”* character—someone society looks down upon.

(Sonia in Crime and Punishment; Nastasya Filippovna in The Idiot)

5. Both these women, though considered degraded by society, are portrayed with dignity and almost immortalized by Dostoevsky in the end.

6. *I believe these characters reflect the famous Bible story: “Let him who is without sin cast the first stone.”*

*Why the design of Myshkin Did NOT Impress Me:*

(a) In today’s selfish world, a person like Mishkin who has no special talent, no wealth, no power— would only forced to be innocence and kindness—would likely be rejected or even crushed by society – used like doormats.

(b) If someone has wisdom, money, status, or influence AND still lives like Myshkin, that is rare and admirable. That’s why we look up to people like Mahatma Ganshi, Jesus or Prophet Muhammad.

(c) Myshkin didn’t show that kind of greatness in action. Except for one small act of kindness in Switzerland (protecting a poor woman against social norms), nothing deeply moved me—it just felt like a passing cloud.

Reading such a huge novel, with so many characters and interlinked plots, in today’s fast-paced world is a real challenge—you need patience, determination, and a love for books.

Thank you, friends.
Ramu

*”The Idiot” – அசடன் – தஸ்தோவாஸ்கி – என் பார்வை:*
– ராமு, சென்னை, 31/7/2025

“குற்றமும் தண்டனையும்” படித்த கையோடு அதை மொழியாக்கம் செய்த சுசீலா அம்மாவின் பரிந்துரையில் “அசடன்” என்ற மற்றுமொரு “கிளாசிக்” வரிசை நாவலை வாங்கினேன்.

இயக்குனர் “மிஷ்கின்” தன் பெயரை “மிஷ்கின்” என்று மாற்றிக்கொண்டதற்கு அந்த நாவலில் வரும் “மிஷ்கின்” கதாபாத்திரத்தின் மீது அவர் கொண்ட அலாதி பிரியம் என்று கூறியது என்னுடைய ஆவலை இன்னும் அதிகமாக்கியது.

அப்படி என்ன குணாதிசயங்கள் உலகமெங்கும் உள்ள கோடிக்கானக்கான வாசகர்களை ஈர்த்திருக்கிறது என்று தெரிந்து கொண்டால், முடிந்தால் நாமும் சிலவற்றை பின்பற்ற முடியுயமா என்பது ஒரு வகையான இலக்கு.

1200 பக்கங்கள் கொண்ட நாவலைப் படிப்பதற்கு இது போன்ற உந்துதல் இல்லாமல் படிப்பது இயலாத காரியம்.

*ஏனோ அந்த “மிஷ்கின்” கதாபாத்திரம், கோடிக்கணக்கான உலக வாசகர்களை கவர்ந்தது போல் என்னை அவ்வளவாக ஈர்க்கவில்லை.*
( அதற்கான விளக்கம் கடைசியில்)

*கதைப் பின்புலம்:*

அதில் வரும் மிஷ்கின் 25 வயது நிரம்பிய, சிறுவயது முதல் வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, பெற்றோர் வளர்ப்பு இல்லாமல் ஒரு ரஷ்ய நல்லுள்ளம் கொண்ட ஒரு பணக்காரனால் வளர்க்கப்பட்டு பிறகு சுவிட்சர்லண்ட் நாட்டில் வலிப்பு நோயில் பிரதித்துவம் பெற்ற ஒரு மருத்துவரிடம் ஒப்படைக்கப் படுகிறான்.

பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் அயல்நாட்டில் சிகிச்சை பெற்று ஓரளவிற்கு தன்னை தான் காத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற தருவாயில் 25 வயதில் தாய்நாடு – ரஷ்யா திரும்புவதில் இருந்து நாவல் ஆரம்பமாகிறது.

பெரிதாக முறைப்படி குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து பழகாமல், பள்ளிக்கூடம் போக இயலாமல், சுவிட்சர்லண்ட்டில் மருத்துவர் துணையுடன் இளமைப் பொழுது போனதால் *மிகவும் எளிமையானவனாக, சூழ்நிலைகளை எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியாதவனாக, மிகவும் இரக்க சுபாவம் உடையவனாக, எல்லோரையும் மன்னிக்கும் மனப்பான்மை உடையவனாக, பிறர் துன்பத்தில் தோளோடு தோள் கொடுப்பவனாக, அதனால் அந்த நாவலில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் அவனிடம் பேசி ஆறுதல் தேடுபவர்களாகவும், அவனிடம் தஞ்சம் அடைபவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.*

*இனி என் பார்வை:*

(1) தஸ்தோவாஸ்கி பைபிள் மீதும், இயேசு கிறிஸ்து மீதும் அலாதி பிரியமுடன் இருப்பதால் அந்த “மிஷ்கின்” கதாபாத்திரத்தை கிட்டத்திட்ட “jesus christ” டின் மறுவடிவமாக படைக்க முற்பட்டிருப்பாரோ என்று எனக்கு எண்ணத் தோன்றியது.

(2) அவருடைய இரண்டு நாவல்களை படித்ததன் வாயிலாக, “வலிப்பு, TB, மனப்பிறழ்வு – delusion” போன்ற நோய்களின் தாக்கம் 19ம் நூற்றாண்டுகளில் தீராத நோய்கள் (இப்போது கேன்சர், arthritis, சர்க்கரை, போன்ற critical illness) பட்டியலில் இருந்து சமூகத்தில் மக்களை பெரும் துயரத்தில் ஆழ்த்திஉள்ளது.

(3) தஸ்தோவாஸ்கி “வலிப்பு” நோயை கிட்டத்திட்ட ஒரு “தெய்வீக அனுபவம்” போன்ற நிலைக்கு எடுத்துச்சென்று *”ப்ரொபட் முகமட்” அப்படி ஒரு வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு சமயத்தில் கிடைத்த விழிப்புணர்வு “இஸ்லாம்” மதம் உருவாக காரணம் எனும் தொணியில் தாஸ்தவஸ்கி விளக்கம் தருவதாக என் புரிதல்.*

(4) அதேபோல் தஸ்தோவாஸ்கியின் *இரண்டு பெரும் நாவல்களிலும் இடம் பெறும் மற்றொரு கதாபாத்திரம் – விலைமாதர் அல்லது சமூகத்தில் இழிவானவளாக கருத்தப்படும் பாத்திரம்.*

(சோனியா – குற்றமும் தண்டனையும் என்ற நாவலில் வருபவள். நஷ்டஸியா பிளீப்போவ்னோ – அசடன் நாவலில் வருபவள்.)

(5) அந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்களும், சமூகத்தால் இழிந்தவர்களாக கருதப்பட்டாலும், நாவலின் முடிவில் அந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்களையும் *”அமரத்துவம் “* படைத்த கதை மந்தர்களாக தஸ்தோவாஸ்கி சித்தரிக்கிறார்.

(6) என் பார்வையில் தாசதோவாஸ்கி, இந்த இரண்டு நாவல்களிலும் வரும் இரண்டு “விலைமாதர்” பாத்திரங்களும், *”பைபிள் கதைகள்” ஒன்றானா “உங்களில் யார் பாவம் செய்யவில்லையோ அவர்கள் அந்த விலைமாதர் மீது கல்லெரியுங்கள்”* என்ற ஏசு கிறிஸ்துவின் புகழ்பெற்ற கதையின் தாக்கம் என்று எண்ணுகிறேன்.

(7) முடிவாக, “மிஷ்கின்” பாத்திரப்படைப்பு என் மீது ஏன் தாக்கம் ஏற்படுத்தவில்லை என்றால்:

(a) எந்த பிரத்தியேகமான திறமையோ, கல்வி அறிவோ, சுற்றுப்புற நிகழ்வுகளை உள்வாங்கும் திறனோ அல்லது பணபலமோ இல்லாதவன் “மிஷ்கின்” போல எளிமையாக, அனைவராலும் விரும்பப்படுபவனாக, தங்களுடைய சுமைகளை இறக்கி வைக்கும் இடத்திற்குத்தானே, பெரும்பான்மையோர் சுயநலம் மிகுந்தவர்களாக வாழும் இந்த சமூகத்தால் தள்ளப்படுவான் என்பது என் எண்ணம்.

(b) ஒரு அறிவான அல்லது பணம், பதவி, அதிகாரம் போன்ற ஏதோ ஒன்று இருந்து அவன் “மிஷ்கின்” போல இருப்பதுதானே ஆச்சிரியம். அபூர்வம். அப்படிப்பட்ட ஒரு மகாத்மா, ஜீசஸ் கிறிஸ்து, ப்ரொபேட் முகமது போன்றவர்களை நோக்கிதானே நாம் ஒவ்வொரு விடியலிலும் ஏங்குகிறோம்.

(c) அப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகள் மிஷ்கின் கதாபாத்திரத்தில் இல்லை என்பதால் அவனுடைய குணம் எனக்கு இயல்பாகவே பட்டது. எனக்கு அரிதாகப் படவில்லை.
(குறிப்பு: ஒரு இடத்தில் சுவிசுர்லண்ட்டில் இருக்கும் போது மிகவும் பாவப்பட்ட ஒரு பெண்ணிற்காக சமூக எதிர்ப்பை மீறி “ஜீசஸ் கிறிஸ்ட்” போல அந்த பாவப்பட்ட ஆத்மாவுக்கு கருணை காண்பிப்பதாக இருந்தாலும் அது எனக்கு just passing clouds போன்ற எண்ணமே மேலோங்கியது.

இந்த நாவலை, பல கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் பல சங்கிலிப் பிணைப்புகள் கொண்ட இவ்வளவு பெரிய நாவலை, இந்த விரைவு உலகத்தில் படிக்க சவால், சங்கல்பம், படிக்கும் பழக்கம் போன்ற குணம் தேவைப்படும்.

நன்றி நண்பர்களே.

ராமு