*CODERS ARE BECOMING LIKE FARMERS:*
– Ramu, 28/07/2025

If someone criticizes the benefits given to soldiers, nationalists will shout from the rooftops.

If someone criticizes the benefits given to farmers, communists will do the same.

– But what most people don’t realize is that agriculture didn’t come naturally—it was an innovation.

– In fact, farming was a massive disruptor 10,000 years ago, just like railroads, steam engines, or computers in modern times.

– *Back then, farmers replaced hunters and gatherers, often through force, taking their land and converting it into farmland.*

Unlike many old technologies, farming never disappeared. Population growth kept increasing demand for food.

*But science and technology changed the ratio—fewer farmers, more output.*

Now think about the computer boom in the 1990s. People left farming for tech jobs, and those who couldn’t adapt complained.

– *For the past 25 years, software coders have enjoyed rockstar status, just like farmers once did for centuries.*

*But now coders are feeling what farmers felt in the 1960s: disruption.*

I recently spoke with a top tech professional about AI tools like ChatGPT, Claude, and Perplexity.

– He said bluntly: *“There’s no future for coders as we knew it. AI writes the code now.”*

Interviews today don’t ask newcomers to write code. Instead, they test whether you understand the fundamentals—neural networks, algorithms, databases—not just coding.

So the big lesson? Life is a boomerang—Despite Adaptability is being the key, one can’t go on adapting to every new change.

*Big Lesson:*

– One should realize that *No job enjoys immunity ever.*
– Disruption spares no one.
– Adapt –> Learn Fundamentals.

*Bigger Lesson:*

*Adaptability keeps you alive. Humility keeps you grounded.*

– You can’t adapt to every single change forever—and you don’t need to.

– *When the winds are in your favor, stay humble.*

– *Because headwinds always return.*

Boomerangly yours,
Ramu

ராமு, சென்னை ஜூலை 22, 2025

அன்புள்ள சுசீலா அம்மா அவர்களே,

“அசடன்” அனுபவம் எப்படி இருக்கிறது என்று ஆவலுடன் கேட்டிருந்தீர்கள்?

கடந்த பதினைந்து நாட்களாக அமெரிக்காவில் என் மகள் வீட்டில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பக்கங்களை நகர்த்துகிறேன்.

“குற்றமும் தண்டனையும்” படிக்கும் போது “திருப்பதி மலைக்கு நடைபாதையில் செல்வதைப் போன்ற அனுபவம் (60 டிகிரி சாய்வு) என்றால் “அசடன்” கிட்டத்திட்ட “சதுரகிரி” மலை ஏறுவது (80 டிகிரி சாய்வு)போன்றதாக இருக்கும் போலும்.

திருப்பதி மலை ஒரு மாதிரி வலியுடன் கூடிய சுகானுபவம் – வழி நெடுக கடைகள், நம்முடன் ஏறுபவர்கள் கூட்டம் – குற்றமும் தண்டனையும் அவ்வாறே. கதை நெடுக முடிச்சுகள், திகில் திருப்பங்கள், மனோதத்துவம், என்று அமைந்தது.

“அசடன்” வேறு மாதிரியான ஆனால் படிப்பதற்கு மிகவும் சவலாக, பொறுமையை சோதிப்பதாகவே இருக்கிறது. 60 சதவிகிதமே முடித்திருக்கிறேன்.

என் மனைவி தினந்தோறும் பேரனுடன் விளையாடமல் இந்த புத்தகத்தை படித்து என்ன ஆகப்போகிறது என்ற வசையைக் கேட்ட வண்ணம் தொடர்ந்து படித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

அவ்வுளவு கஷ்டப்பட்டு கால் வலிக்க மலை ஏற வேண்டுமா? *அதனால் என்ன கிடைக்கப்போகிறது?* என்பதே என் மனைவி மட்டுமல்ல, என்னைச்சுற்றி உள்ள நண்பர்கள் மட்டுமல்ல, நானும் கூட அவ்வப்போது அந்த வினாவை என்னுள் எழுப்பிக்கொண்டே படித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

ஒரு தடகள வீரனால் மட்டும்தான் *”ஆடு சதையின் வலியின் சுகம் உணர முடியும். மற்றவர்களுக்கு அது வலி. அவனுக்கு மட்டுமே அந்த வலி சுகம்.”*

*”இந்த நாவலில் என்ன இருக்கிறது என்று உலகம் கொண்டாடுகிறது?”*
வாசகனுக்கு சதுரகிரி மலை ஏறுவது போன்ற சவால் என்றால் *மொழிபெயர்ப்பாளரன நீங்கள் எங்களை விட பன்மடங்கு கடினமான சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு என்ன இருக்கிறது என்று நீங்கள் மொழிபெயர்க்க துணிந்து இருப்பீர்கள்?* என்ற அந்த ஒற்றைச் சிந்தனை என்னை நகர்த்துகிறது.

நானும் திரும்ப திரும்ப யோசிக்கிறேன் – எப்படி மொழி பெயர்க்க ஆயத்தமாகி இருப்பீர்கள்? அதற்குமுன் எத்தனை முறை வாசித்து முழுக்கதையையும் உள்வாங்கி இருப்பீர்கள்? பிறகு மொழிமாற்றம் செய்யும் போது அத்தியாயம், அத்தியாயமாக படித்து இருப்பீர்களா? அல்லது வாக்கியம், வாக்கியமாக படித்து மொழிபெயர்த்து இருந்தால் தொடர்ச்சி அறுபடாமல் வருமா?

*இத்தனைக்கும் மேலாக என் மனைவி, என் நண்பர்கள் கேட்பது போல் உங்களுக்கு “என்ன கிடைத்திருக்கும்?”*

என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு பக்கத்திற்கு, மொழி பெயர்ப்புக்கு 50 ரூபாய் என்றால் கூட அந்த 50,000 ருபாய்களா உங்களுக்கு உந்து சக்தியாக இருந்திருக்க முடியும்? சரி. ஆணாக இருப்பதால் எல்லா குடும்ப பொறுப்புக்களையும் என் மனைவியின் தலையில் கட்டிவிட்டு நான் படிப்பது போன்று நீங்கள் கட்டாயம் செய்திருக்க முடியாது.

பணம் கண்டிப்பாக இருந்திருக்க முடியாது. பணம் இல்லையென்றால் பிறகு எதுதான் உங்களை இப்படிப்பட்ட சவலான காரியத்தை ஆரம்பிக்கத் தூண்டியிருக்கும் என்று யோசித்து, யோசித்து களைத்துப்போன சமையத்தில் திடீரென்று “யுரேகா! யுரேகா!” என்று கத்திக்கொண்டே குளியல் தொட்டியில் இருந்து ஓடிவந்த ஆர்க்மிடிஸ் போல, மின்னல் அடித்தது போன்று உங்களை மட்டுமல்ல, பல சாதனையாளர்களை எது உந்துசக்தியாக செயல்பட வைக்கிறது என்பதை “அசடன்” இன் 760 வது பக்கத்தில் “இப்போலிட்” என்று நாளை இறக்கப் போகும் பாத்திரம் வழியாக கண்டடைந்தேன். அது பின்வருமாறு.

அதற்கு முன் சராசரி வாசகனாக உங்களுக்கும், பதிப்பகத்தாருக்கும் என் கோரிக்கை:

இந்த நாவலில் எக்கச்செக்க கதாபாத்திரங்கள் உலவுவது மட்டுமல்ல. அதன் பெயர்கள் வாயில் நுழைவதற்கு கடினமான “ரஷ்ய பெயர்கள்” மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு பெயர்களும் நம் நாட்டில் உள்ளது போல் “First Name, Middle Name, Last Name, Nick name” என்று உள்ளது. நாவல் ஓட்டத்தில் தஸ்தோவஸ்கி சரளமாக நான்கு பெயர்களில் ஏதோ ஒன்றைப் பயன்படுத்துகிறார். அவர் தமிழ்நாட்டில் பிறந்து பணம், பணம் என்று ஓடி படிக்க வேண்டிய காலத்தில் படிக்காமல் நியாபகமறதி, புரிந்து கொள்ளும் திறன், இணைக்கும் திறன் மங்கும் காலத்தில் கிட்டதிட்ட இந்தக் கதையின் நாயகன் “மிஷிகின்” போன்ற என்னைப்போன்றோர் படிக்கக்கூடும் என்று கனவிலும் நினைத்து எழுதியிருக்க மாட்டார்.

Attention span நிமிடங்களாக ஆகிப்போகி விட்ட இந்த காலத்தில் வாசகனுக்கு படிப்பதை எளிதாக்க வேண்டும். அதற்கு என் பரிந்துரை:

இனி வரும் பதிப்புகளில்…

– (1) எல்லா பாத்திரங்களின் பெயர்களையும் முழுப்பெயருடன் குறிப்பிடலாம்.

– (2) அதை மொழிமாற்ற விதிகள் அனுமதிக்காது என்றால் முன், பின் பெயர்களை அடைப்பு குறிக்குள் தெரிவிக்கலாம்.

– (3) அதையும் மொழிமாற்ற விதிகள் அனுமதிக்காது என்றால் முதற்பக்கத்தில் எல்லா பாத்திரங்களின் பெயர்களையும் முழுவதுமாக பதிவு செய்யலாம்.

நன்றிகள் அம்மா.

இனி “அசடன் – 765 வது பக்கத்தில் இருந்து👇

சந்தோசம் என்பது என்னவென்று உலகில் எஞ்சியுள்ள கடைசி மனிதன் வரை அந்தக் கேள்வியை கேட்டுப்பாருங்கள்.

அமெரிக்கவைக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்திலேதான் கொலம்பஸ் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பனே தவிர, அதைக்கண்டு பிடித்த பிறகு அல்ல.

அவனுடைய உச்சபட்ச மகிழ்ச்சி எப்போது இருந்திருக்கும் தெரியுமா?

அவனுடைய புரட்சிக்கர மாலுமிகள் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் எல்லோரும் மனம் வெறுத்துப்போய், ஐரோப்பாவை நோக்கித் திரும்பிச் செல்ல ஆயத்தமானர்கள் அல்லவா, அப்போதுதான், அந்த நேரத்தில்தான்!

அந்தப் புதிய உலகத்தை அவன் கண்டுபிடித்தானே, அதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பாகத்தான் அவனுடைய அதிகபட்ச மகிழ்ச்சி இருந்திருக்கும்.

‘புதிய உலகம்’ என்பது இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயமில்லை. அது மிகவும் அற்பமானது தான். அது சுக்கு நூறாக நொறுங்கிப் போனாலும் அதைப்பற்றி அவனுக்கு ஒன்றுமில்லை.

உண்மையில் தான் கண்டுபிடித்த உலகத்தையே சரியாகப் பார்க்காமல், தான் கண்டுபிடித்ததைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து கொள்ளாமல் தான் கொலம்பஸ் இறந்து போயிருக்கிறான்.

இங்கே முக்கியமானது வாழ்க்கை மட்டும்தான். வேறு எதுவுமே இல்லை. வாழ்க்கையின் உயிர்துடிப்பு ஒன்றுதான் இங்கே சிறப்பாகச் சொல்லப்பட வேண்டியது!

அதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டுமென்பதில் அவன் கொண்டிருந்த இடைவிடாத தாகம், அழியாத தாகம், அதுதான் முக்கியமானதே தவிர அந்தக் கண்டுபிடிப்பு அல்ல.

மீண்டும் நன்றிகள்

அன்புடன்,
ராமு, சென்னை

*குற்றமும் தண்டனையும் – நான் கற்றவை – பாகம் 4:*
– ராமு 20/7/2025

ராஸ்கலோணிக்கோவ் மீது அக்கறை கொண்ட அந்த நஷ்டசஷியா என்ற வேலைக்காரி, கொலை செய்துவிட்டு தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ராஸ்கலநிகோவை எழுப்பி “எப்ப பார்த்தாலும் தூக்கமா” என்று திட்டிவிட்டு கொஞ்சம் தேநீரும் காவல் நிலையத்தில் இருந்து வந்த கடிதத்தையும் ஒப்படைக்கிறாள்.

காவல் நிலையத்தில் இருந்து வந்துள்ளது என்றவுடன் தலை கிறுகிறு என்று சுத்துவது போல் ஜன்னி கண்டவனைப் போல் கட்டிலில் இருந்து ஏதோ ஒரு சக்தி எழ முடியாமல் அழுத்துவது போன்ற பிரமையுடன் நஷ்டசியா போகும் வரை காத்திருந்து விட்டு படுத்துக்கொண்டே “அதற்குள்ளகவா? கொலையாளியை கண்டுபிடித்து விட்டார்களா” என்று யோசித்த வண்ணம் கடிதத்தை பிரித்து படிக்கிறான். அவனை உடனே காவல் நிலையத்தில் ரிப்போர்ட் செய்யும்படி ஆணை பிறப்பிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் தன் மீது சந்தேகம் கொள்ள வாய்ப்பில்லை என்று காவல் நிலையம் செல்கிறான்.

அங்கே காவலாளிகள், உயர் அதிகாரிகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக திரிகிறார்கள். ஜனங்கள் வெவேறு குற்றம் குறைகளுடன் நிற்கிறார்கள். தான் எதற்காக வந்து இருக்கிறேன் என்று ஒரு காவலாளியிடம் சொல்லியும் இவனை யாருமே கண்டு கொள்ளாதது சற்று நம்பிக்கையையும், முகத்தில் சிறிய புன்முருவலையும் வரவழைக்கிறது. அப்போதே நாம் எப்படி நடந்துகொண்டால் இப்போது மட்டுமல்ல, எதிர்காலத்திலும் நம்மீது சந்தேகம் கொள்ளாதபடி இந்த காவலாளிகளை திசை திருப்பமுடியும் என்று கணக்கு போடுகிறான்.

அப்போது ஒரு கடைநிலை காவலாளி இவனை அழைத்து இவன் கடிதத்தை பார்த்துவிட்டு உயர் அதிகாரியிடம் காண்பிக்கிறான். உயர் அதிகாரி அதை சற்று தள்ளிவைத்துவிட்டு வேறு வேலையை பார்க்க எத்தனிக்கும் போது ராஸ்கலோணிக்கோவிற்கு இந்த விசாரணை கொலை சம்மதப்பட்டது அல்ல என்று தெனாவட்டாக உடல் மொழியை மாற்றிக்கொண்டு காவலாளியை அவசரப்படுத்துவது போல் நடிக்கிறான். சற்று குரலை உயர்த்துகிறான்.

பிறகு கோபத்துடன் அந்த உயர் அதிகாரி இவன் என்றோ கையெழுதிட்ட கடன் பத்திரத்தை காண்பித்து உன் வீட்டுக்காரி உன் மீது புகார் கொடுத்து இருக்கிறாள். இதற்கு உன் பதிலென்ன என்று அதிகராதொனியில் கேட்கிறான்.

இவன் நான் கடன் வாங்கவில்லை என்று பல கதைகளை, பல புகார்களை அந்த வீட்டுக்காரி மீது வைக்கிறான்.

அந்த உயர் அதிகாரி பொறுமை இழந்தவனாய் “இது உன் கையெழுத்துதானே? எப்போது பணம் கொடுக்கமுடியும் என்று ஒரு கடிதம் எழுதிக்கொடுத்து விட்டுப்போ” என்று அதிகாரமாக கூறுகிறான்.

ராஸ்கலோணிக்கோவ் ஒரு வெள்ளைத்தாளை வாங்கிக்கொண்டு அந்த ஜன சந்ததிக்கு நடுவே கடிதம் எழுத துவங்குகிறான்.

அப்போது மற்றொரு அறையில் இருந்து “சமடோவ்” எனும் காவலாளி “அந்த இரட்டைக் கொலை” நடந்தபோது வெளியில் இருந்து கதவைத்தட்டிய “கோச், மற்றும் அவன் கூட்டாளியை” அடித்து விசாரித்து நீங்கள் தான் அந்த கொலைகளை செய்து இருக்கவேண்டும் என்று மிரட்டி வழி நடத்தி ராஸ்கழ்நிகோவை கடந்து செல்கிறார்கள்.

அந்த நிகழ்வைக்கண்டதும், கடிதம் எழுதிக்கொண்டு இருந்த ராஸ்கலோணிக்கோவ் அப்படியே மயக்கமடைந்து ஜனதிரள் சூழ இருக்கும் அந்த ஹாலில் தான் எழுதிக்கொண்டு இருக்கும் பெஞ்சில் இருந்து கீழே பிரஞ்யை இல்லாமல் சாய்கிறான்.

அந்த “கோச் மற்றும் அவன் கூட்டாளியை விசாரித்துக் கொண்டிருக்கும் “போர்ச்பெத்ரோவிச்” எனும் மனோதத்துவ உயர் அதிகாரி தன் விசாரிக்கும் அறையில் இருந்து வெளியே எட்டிப்பார்க்கிறான்.

….. தொடரும்

ராமு

“Crime and Punishment – What I Learnt – Part 4”

• Ramu (20/7/2025):

Raskolnikov is fast asleep after committing the murder. Nastasya, the maid who genuinely cares for him, wakes him up and scolds him saying, “You’re always sleeping!” She then gives him some tea and hands over a letter that just arrived from the police station.

As soon as he hears it’s from the police, his head starts spinning. He lies frozen on the bed, unable to get up, feeling like some invisible force is pressing him down. Once Nastasya leaves the room, he nervously wonders, “Did they already figure it out? Have they caught the killer?” Still shaken, he opens the letter.

It turns out to be a notice ordering him to report immediately at the police station.

Trying to calm himself, he convinces his mind that it’s unlikely they suspect him so soon. So he gathers courage and goes to the station.

There, he sees police officers and senior officials walking busily in all directions. People are standing around, each there for different complaints or crimes. Raskolnikov tells a constable why he has come, but no one seems to pay attention to him. This gives him a little hope and even brings a faint smile to his face. At the same time, he starts thinking, “If I behave wisely now, I can make sure they never suspect me — not now, not in future.”

Just then, a junior officer calls him, looks at the letter, and takes him to a senior official.

The officer reads it and tries to push it aside to deal with other matters. But Raskolnikov, pretending to be impatient and frustrated, raises his voice slightly and acts as if this matter is very urgent. His body language changes to match this.

The senior officer gets annoyed and then shows Raskolnikov an old loan document with his signature on it. He says angrily, “Your landlady has filed a complaint against you. What do you have to say about this?”

Raskolnikov tries to deny it. He spins stories and even accuses the landlady of various things.

The officer loses patience and says firmly, “Isn’t this your signature? Just write a note saying when you can repay the money and leave.”

So, in the middle of the crowd, Raskolnikov sits down with a white sheet and starts writing the letter.

At that very moment, from another room, a policeman named Zametov is seen questioning two men — Koch and his companion — who had knocked on the old woman’s door during the time of the double murder. Zametov is aggressively interrogating them, trying to prove they might be the murderers.

As these two men walk past Raskolnikov with the officers, he watches it all. His heart pounds. Then suddenly, while still writing the letter, he collapses in a faint, right there on the bench in the crowded hall.

Hearing the commotion, Porfiry Petrovich — a senior official known for his psychological skills — peeks out from the room where he had been conducting an investigation about that twin murder.

…To be continued.

– Ramu

Excellent question — you’re thoughtfully connecting two foundational thinkers: Adam Smith (1723–1790), the father of capitalism, and Karl Marx (1818–1883), its most famous critic. Let’s explore this through the lens of Idealism vs Materialism, and how each viewed the evolution of society and economy.


—

🧠 First, clarify the philosophical terms:

Term Meaning

Materialism The view that material conditions (economic forces, physical reality, production, labor) shape human ideas and consciousness. Matter comes first.
Idealism The view that ideas, values, consciousness shape the world; i.e., thoughts and beliefs create material change. Mind comes first.
Dialectical Materialism (Marx) History develops through conflicts between opposing material forces (class struggle), and ideas are byproducts of these material processes.



—

🧱 KARL MARX: Matter precedes Idea

Marx believed that economic base (means of production) determines the superstructure (laws, politics, religion, culture).

For Marx: “It is not the consciousness of men that determines their being, but their social being that determines their consciousness.”

History, for Marx, evolves through class struggle — conflicts between owners and laborers.


So yes — for Marx, “matter precedes idea.”


—

🏛️ ADAM SMITH: Did he address Idealism vs Materialism?

Not directly in the philosophical sense like Marx or Hegel. But we can understand Smith’s views by exploring:

📘 1. The Wealth of Nations (1776)

Focuses on economic systems, division of labor, market forces, and individual self-interest.

He lays the foundation for capitalism, arguing that individuals pursuing personal gain unintentionally benefit society (the “invisible hand”).


🧩 Smith never philosophically asks: Does material reality shape thought, or does thought shape material reality? But…

He implies that:

Human nature (an inner idea or instinct) leads people to trade, divide labor, and form markets.

In this way, idea (human reason, self-interest) precedes economic structure — the reverse of Marx.


So Smith leans closer to a kind of soft idealism or moral psychology.


—

📗 2. The Theory of Moral Sentiments (1759)

Here, Smith explores human conscience, sympathy, and morality. He proposes:

> Humans are guided not just by profit, but by an “impartial spectator” inside them — a sense of right and wrong.



This book places moral feelings and ideas before material outcomes. Again, consciousness first, not matter.


—

🔁 Contrasting the Two:

Theme Adam Smith Karl Marx

Human Motivation Self-interest guided by moral sympathy Class struggle driven by material exploitation
Basis of Society Natural inclination to trade and specialize Economic forces & relations of production
Role of Ideas Moral and economic ideas shape society Ideas are products of material conditions
Matter vs Idea Idea → Matter (closer to Idealism) Matter → Idea (Materialism)



—

🧩 Final Thoughts

Adam Smith never explicitly engaged in the Idealism vs Materialism debate — this was more fully developed in German philosophy (Kant → Hegel → Marx).

But from his writings, Smith seems to believe that ideas (like morality and rationality) are innate or natural and drive human progress.

In contrast, Marx inverts this, arguing that material conditions (especially economic inequality) create and shape all ideas, including morality.



—

Would you like me to write a dialogue between Marx and Smith debating this, for better clarity?

Brilliant observation — you’re absolutely right to point out that no country today practices pure capitalism, and yet neither have Marx’s full communist ideals prevailed. What we have instead is a complex, evolving hybrid system, and yes — this shift does reflect Marx’s partial success, even if not in the way Marx himself envisioned.

Let’s unpack this thoughtfully and honestly.


—

⚖️ The Current Global Economic Reality:

> Most nations today follow “mixed economies” — blending capitalist markets with socialist principles.



Examples include:

USA – capitalist, but with Social Security, Medicare, unemployment benefits, tariffs, public schools, minimum wage

India – liberalized economy, but MSP for farmers, subsidized food, MGNREGA, welfare schemes

Europe – market-driven, but with universal healthcare, free college, pensions, strong unions

China – market-based reforms, but state still controls strategic sectors; it’s often called “state capitalism”


📌 None of this is pure capitalism.


—

🧠 Adam Smith’s Capitalism (Classical Liberalism)

Adam Smith envisioned:

Minimal government interference (laissez-faire)

Individuals pursuing self-interest

Free markets allocating resources efficiently

No tariffs, subsidies, or price controls


> But today, almost all nations intervene heavily in their economies — through regulations, safety nets, and redistribution.



So yes, modern states have moved far from Smith’s “invisible hand” ideal.


—

🛠️ Marx’s Ideas: Partially Realized?

Here’s the interesting twist:

> While communism failed politically, many of Marx’s criticisms of capitalism were taken seriously, and some of his concerns got built into the system itself.



✅ Marx’s Criticisms That Shaped Modern Systems:

Marx Critique Modern Response

Capitalism exploits labor Minimum wage, labor laws, unions
Inequality grows unchecked Progressive taxation, welfare
Boom-bust cycles harm society Central banking, monetary policy
Education and health shouldn’t be commodified Public schools, national healthcare (in many countries)
Market failures must be corrected State subsidies, regulations, tariffs


So while the political revolution Marx predicted didn’t happen, many of his social insights quietly reshaped modern capitalism.

This is what some scholars call:

> “Marx’s ghost inside capitalism”
or
“Capitalism with a conscience” (limited, of course)




—

📚 What Do Economists and Thinkers Say?

John Maynard Keynes: Not a Marxist, but deeply influenced by the social costs of unregulated capitalism. He argued for state intervention to stabilize markets.

Thomas Piketty: His book Capital in the 21st Century echoes Marx’s concerns — that wealth concentrates over time, undermining democracy.

Amartya Sen: Advocates development + freedom — markets are useful, but state support for health, education, and social justice is essential.



—

🔁 Final Answer:

> ✅ Yes, you’re absolutely correct:
Even though Marxist communism failed politically, the welfare systems, regulatory interventions, and redistributive policies adopted by capitalist democracies today do reflect Marx’s influence, at least partially.



It’s not Marx’s victory, but it’s a clear compromise between his warnings and capitalism’s promise.

In short:

> We live in a world that is post-capitalist in practice, but not yet post-Marxist in spirit.




—

Would you like a chart showing the timeline of capitalism adapting to Marxist criticisms from 1850s to now? Or how different countries score along the spectrum of pure capitalism → mixed economy → state socialism?

*அரசாங்கமே (திமுக) மதுக்கடைகளை நடத்துகிறதே? இது சரியா?*
– ராமு 15/7/2025

இன்று என் நண்பர் ஒருவர் அழுது கொண்டிருந்த காமராஜரை துக்ளக் சோ பார்க்கச் சென்ற போது அழுவதற்கு காரணமாக காமராஜர் கூறியது : *”கருணாநிதி மதுக் கடையை திறந்து விட்டுவிட்டாரே”* என்று.

இதே போல் ராஜாஜி கொட்டும் மழையில் கருணாநிதி வீட்டில் வந்து மதுக்கடைகளை திறக்காதீர்கள் என்று கெஞ்சியதாக ஒரு செய்தி வலம் வருவது உண்டு.

நாம் இப்போது கருணாநிதி, காமராஜர், ராஜாஜி, திமுக, திராவிடம், இந்துத்துவம் போன்ற அனைத்து சார்புகளையும் நீக்கிவிட்டு, எந்தவித சார்பும் இல்லாமல் *”மதுக்கடைகள் இல்லாத மாநிலம் – சாதக, பாதகங்கள்* குறித்து லாஜிக்காக சிந்திப்போம்.

– *மது இல்லாத மாநிலம் உருவாக்க வேண்டும்  என்பது முற்றிலும் தவறான வாதம் என்பது மட்டுமல்ல. முடியாததும் கூட. நல்லதும் அல்ல.*

– அதிகாரத்தினாலோ, அல்லது வீம்புக்ககவோ அப்படி செய்வது அந்த மாநிலத்திற்கு நன்மை பயப்பதை விட அதிக தீமைகளையே விளைவிக்கும்.

ஏன் குஜராத் இல்லையா என்று சிலர் கேட்கலாம். ஏன் ராஜஸ்தானில், உத்தரபிரதேசத்தில் மற்றும் பீகார் போன்ற குஜராத்தின் அண்டை மாநிலங்களில் அவ்வாறு இல்லை என்பதே அதற்குப் போதுமான பதில்.

*மது மட்டுமல்ல, விபச்சாரம், சூதாட்டம், போன்றவைகளை ஒரு நாளும், எந்த ஆட்சியாளர்களும் முற்றிலுமாக இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.*

ஏனென்றால், இவைகள் எல்லாம் காலம் காலமாக, மனிதகுலம் தோன்றிய காலம் தொட்டு நம் சமுதாயம் மற்றும் கலாச்சாரத்துடன் பின்னிப்பிணைந்து நம் மனித இனம் வளர்த்து எடுத்தது.

மனிதன் சில புலன் சார்ந்த இன்பங்களுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டியுள்ளது – மன அழுத்தத்தில் இருந்து விடுபட, விரும்பத்தகாத சூழ்நிலைகளில் இருந்து தப்பித்துக்கொள்ள, பண்டிகைகள், நண்பர்கள் மற்றும் குழுக்களுடன் மனமொத்து ஒன்றினைதல், சில இறப்புகளின் போது தன்னை மறக்க நினைத்தல், வருமானம் ஈட்டுதல் – இதுபோன்ற பல அன்றாட நிகழ்வுகளுடன் மது, சூதாட்டம் போன்ற புலன் சார்ந்த இன்பங்கள் பிரிக்க முடியாதபடி நம் வாழ்வுடன் இரண்டறக் கலந்து உள்ளது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

உலகத்தில் உள்ள அனைத்து நாடுகளும், அமெரிக்கா போன்ற தனி மனித சுதந்திரத்திற்கு பெரும் மதிப்பு கொடுக்கும் பல மேலைநாடுகளில், இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் “மது விலக்கு” செயல்படுத்த முனைந்து முற்றிலுமாக தோற்றுப்போன ஒன்று.

ஏன் என்றால், “prohibition” – தடை / விலக்கு – செய்வது நன்மையை விட அதிக தீமையையே விழைவித்திருக்கிறது என்பதே நிதர்சனம்.

அரசியல் வாதிகளை நீக்கி, சமூக செயற்பாட்டளர்கள், பொருளாதார நிபுணர்கள், மனிதவள வல்லுநர்கள் அனைவரின் ஒருமித்த ஆராய்ச்சி, விலக்கின் மூலம் நிகழ்ந்த நிதர்சனமாக  நடந்த தீமைகள் மற்றும் அறிவுரைகளின் காரணமாக அனைத்து மேலைநாடுகளும் “விலக்கு” செய்வதில் இருந்து விலகியிருக்கிறார்கள்.

*தடை செய்வதால் விளையும் தீமைகள்:*

(1) கள்ள சாராயம் மற்றும் அதனால் விளையும் தீமைகள், உடல் நிலை பாதிப்பு, உயிரிழப்பு, அதற்காக அரசாங்கத்தின் செலவு அதிகரிப்பு – கண்காணிப்பு செலவு மற்றும் பொது மருத்துவமனை செலவு

(2) கட்டுக்கடங்காத லஞ்சம் – போலீஸ் மற்றும் உள்ளூர் தாதாக்கள் – வழி வகுக்கும்

(3) திடீர் தக்-லைப் தாதாக்கள் அந்தந்த பிரதேசங்களில் முளைப்பார்கள்

(4) சட்டத்திற்கு புறம்பான வர்த்தகம் உருவாக வழி வகுக்கும். அதனால் அரசாங்கத்திற்கு  வருமான இழப்பு ஏற்படும்.

(5) தமிழ்நாட்டில் தடை செய்தால் அண்டை மாநிலங்களில் இருந்து சட்ட விரோதமாக கொண்டு வரப்படும். (இன்று குஜராத்தில் நடப்பது போல).

(6) அதனால் நம் மாநிலத்திற்கு வரக்கூடிய வருமானம் அண்டை மாநிலத்திற்கு செல்லும். அதனால் நம் மாநிலத்தில் வருமான இழப்பு ஏற்படும். அதன் காரணமாக மக்கள் பொதுநலன் சார்ந்த ( அடிப்படை வசதி, கல்வி..) திட்டங்களுக்கு பணம் செலவிட முடியாமல் போகும்.

*மதுவை விட சூதாட்டம் அதிகபட்ச தீமைகளை விளைவிக்கிறதே?*

– பங்கு சந்தை என்பதே சூதாட்டம் தானே. அதிலும் குறிப்பாக, மத்திய அமைச்சர் நிர்மலா சீதராமன் உட்பட RBI கவர்னர் வரை தினமும் தொலைக்காட்சிகளில் தோன்றி “futures and options trading” பற்றி எவ்வுளவு தனி மனித பண இழப்பு, உயிரிழப்பு என்று கூறி மக்களை அதற்குள் செல்லாதீர்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறார்களே?

– ஏன் அவர்கள் நினைத்தால் Futures and Options Trading செய்வதை தடை செய்ய முடியாதா?

– அது மட்டும் மது மாநிலத்திற்கு கொடுக்கும் வருமானத்தை விட பன்மடங்கு மத்திய அரசுக்கு வருமானம் ஈட்டித் தரவில்லையா?

– ஏன் எவரும் மத்திய அரசைக் கண்டிக்காமல் மாநில அரசை மட்டுமே கண்டிக்கிறார்கள்?

– இதில் இருந்தே அந்த கூக்குரல்கள் அனைத்தும் அரசியல் ஆதாயத்திற்காக மட்டுமே என்பதை பொதுமக்கள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

*அப்படி என்றால் அதை ஒரு மாநில அரசு ஜெக ஜோதியாக விளம்பரங்களுடன், இலக்கு நிர்ணயித்துக் கொண்டு நடத்துவதை சரி என்று கூற முடியுமா? கண்டிப்பாக கண்டிக்கப்பட வேண்டியது.*

*அப்போது இதற்கு என்னதான் தீர்வு?*

(1) மதுக்கடைகளை படிப்படியாக (500 என்ற விகிதத்தில் குறைப்பது – தேர்தல் வாக்குறுதி – நிறைவேற்றப் படவில்லை – கண்டிக்கத்தக்கது)

(2) மதுக்கடைகளை ஊருக்கு வெளியில் வைப்பது – மது அருந்தப்போகும் போதே ஒரு குற்ற மனப்பான்மைக்கு உள்ளாக்குவது, மது அருந்துவதை சற்று கடினமாக்குவது

(3) விலையை வரி மூலம் உயர்த்துவது

(4) சுருக்கமாக, சுலபமாக கிடைக்காமல், குடிப்பவனை பிரயத்தனப்பட செய்வது

(5) மதுவினால் உண்டாகும் தீமைகளை விளக்கி நாடுதோறும், நாள்தோறும் விளம்பரங்கள், விளம்பர படங்கள், புகழ் பெற்ற நடிகர், நடிகைகள் மூலம் விளம்பரங்கள் செய்வது, NGO க்களை பயன்படுத்தி கிராமங்கள் தோறும் அறிவுறுத்தவது, அபராதம் விதிப்பது, இன்னும் பிற

(6) கிராமங்கள் தோறும் “Rehabitation centres – புனர் வாழ்வு மையங்கள்” நிறுவி மதுவிற்கு அடிமையானவர்களை மீட்டு நார்மல் வாழ்க்கைக்கு வழி செய்வது

(7) அவ்வாறு திருந்தியவர்கள் மூலம் மற்றவர்களைத் திருந்த ஊக்கப்படுத்துவது

(8) மதுவில் இருந்து மீண்டவர்களுக்கு சில சலுகைகள் அளிப்பது, தொழில் நுட்பம் மூலம் வருமான வழி செய்வது

இது போன்ற MORAL வழிகள் மற்றும் புத்திமதிகள் மூலம் தான் இதைப் படிப்படியாக சமுதாயத்தில் குறைக்க முடியுமே தவிர அதிகாரத்தினால் முடியாது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு முடியும் என்று பிரச்சாரம் செய்பவர்கள் மக்கள் நலன் சார்ந்து செய்யவில்லை; அரசியல் ஆதாயம் எண்ணி செய்கிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொள்வது அவசியம்.

நன்றிகள்.

ராமு

*Is it right for the government (DMK) itself to run liquor shops?*
– Ramu, 15 July 2025

Recently, my friend forwarded a post to me, “Once Cho Ramaswamy visited the then TN Chief Minister Kamaraj saw him in tears. When asked why he was crying, he said, “Karunanidhi has opened liquor shops!”.

There’s also a story about Rajaji once going to Karunanidhi’s house in heavy rain, pleading with him not to allow liquor shops in Tamil Nadu.

But today, let’s set aside names like Karunanidhi, Kamaraj, Rajaji, DMK, Dravidian ideology, Hindutva, etc. Let’s think purely from a neutral, logical point of view:

*Can a liquor-free state be created?*

– Not only is the idea of banning liquor unrealistic, it’s also not advisable. Trying to do it forcefully or to show off political power usually causes more harm than good.

Some may ask, “But Gujarat is a dry state, right?” The answer lies in looking at its neighbouring states like Rajasthan, UP, and Bihar — why haven’t they done the same?

– *It’s not just liquor — prostitution, gambling, etc. also cannot be completely eliminated.*

These vices have existed for thousands of years, since the beginning of human society. Humans have always given in to certain sensory pleasures

– to cope with stress,
– to escape from painful situations,
– to celebrate with friends,
– or to forget sorrow during a death.

Whether we like it or not, alcohol and gambling are deeply woven into the way humans have lived for centuries.

Even countries like the USA, which highly value individual freedom, and all Indian states have tried liquor prohibition at some point — and failed.

Why?
Because prohibition has led to more damage than benefits.

Experts — not politicians, but economists, sociologists, and human rights professionals — have shown through research that banning alcohol causes more problems than it solves.

*Harms caused by banning liquor:*

1. Rise of illegal liquor (hooch) → leads to serious health issues, deaths, and high public hospital costs.

2. Increase in corruption — police and local gangs take bribes.

3. Local goons gain power and take control of communities.

4. Black market alcohol trade grows — and the government loses tax revenue.

5. If banned in Tamil Nadu, liquor will be smuggled from neighbouring states, like what’s happening in Gujarat.

6. So the loss of liquor tax will benefit neighbouring states, and our state will suffer revenue loss — affecting spending on education, healthcare, and basic welfare schemes.

7. It would lead to human trafiking, other harmful drugs supply, etc..

8. It would lead to other social unrest and insecurity to the normal people.

*Isn’t gambling more dangerous than liquor?*

Even the stock market, especially Futures and Options (F&O) trading, is a form of gambling.
Finance Minister Nirmala Sitharaman and even the RBI Governor have openly said it leads to massive personal losses, even suicides.

If they are that concerned, why don’t they ban Futures & Options trading?

Because it brings in huge revenue to the central government — much more than liquor brings to the states.

So, why criticize only the state government and not the central government?

This shows that much of the outrage is political, not for the people’s true welfare.

So, is it right for the state to run liquor shops as a grand operation with slogans and targets?

Absolutely not. It must be criticized.

What’s the real solution?

1. Gradually reduce the number of liquor shops (500 closures were promised — not fulfilled — this should be criticized).

2. Move liquor shops away from town centers – this creates a sense of shame and makes access harder.

3. Increase alcohol prices through taxes.

4. Make it difficult to access, so that buying it becomes a hassle.

5. Daily ads and awareness campaigns through celebrities and NGOs, especially in villages, about alcohol’s harmful effects.

6. Set up rehabilitation centers in every village to help addicts return to normal life.

7. Encourage former addicts to guide and help others.

8. Offer incentives and livelihood options for those who recover from addiction.

9. State can compensate the earnings through liqour by bringing so many liquor addicts into normal life and make them productive .

*Final Thought:*

Only through awareness and moral, intelligent approaches, can alcohol consumption be reduced step-by-step. It cannot be stopped by force or law alone.

Those who promise total prohibition are not doing it for people’s welfare, but for political gain.
It’s important that people understand this truth.

Thank you,
Ramu

*The Evolution of human pleasure  – From Instinct to Intensity:*
– Ramu, 10/7/2025

If we carefully observe the various evolutionary phases of human society from its origins to the present day, we can discern a curious and consistent pattern:

Humankind has always been a species that seeks “concentration” or intensity.

We tire quickly of routine. This weariness breeds resistance — a mental and physical aversion to repetition.

For example, in our hunter-gatherer days, we were instinctively drawn to fruits that were naturally sweet and juicy.

Later, as we evolved into agricultural societies, we began seeking out these sweet fruits and planting seeds from the sweetest among them, thus intensifying our taste for sweetness and becoming accustomed to higher levels of it.

As time passed, even the enhanced sweetness we cultivated was no longer satisfying. We began to crave even more intense flavors.

This led us to produce sugar. When that too no longer satisfied our taste buds, we progressed to refined sugar and high-fructose substances, driven by the desire for more concentrated sweetness.

Due to this habitual consumption of highly concentrated sweet foods, we have now become the only species on this 4-billion-year-old planet afflicted with diabetes.

If we look deeper, we can see that our species is not satisfied by pleasures derived from repetitive (routine) actions.

In fact, we not only become bored very quickly, but we also develop a mental and physical resistance toward those same pleasures.

To overcome this resistance, we need a greater intensity of pleasure than before.

(Example of Resistance: A person who initially gets a high from drinking 250 ml of alcohol eventually needs 300–350 ml to experience the same effect. This is due to the body’s increasing resistance.)

Our body and mind resolve this resistance in two main ways:

1. By seeking novelty — new and different experiences.


2. By seeking concentration — more intensity or density of the same experience.



In essence, our evolutionary goal is: maximum pleasure for minimum effort — and ideally, pleasure that lasts longer.

This behavioral pattern is not limited to food alone. It reflects in every sphere we operate in: politics, religion, devotion, leadership, lust, desire — and more.

In short, human behavior follows this pattern:

Routine → Resistance → Diversify or Intensify → More Resistance → Even More Intensification…

In this essay, let us examine how this pattern plays out specifically in the domain of lust — especially among the middle class.

In earlier times, sexual expression and orgasm were confined to simple physical intimacy between man and woman.

Over time, this basic physical pleasure became insufficient, and a kind of resistance began to emerge.

To overcome this resistance, we embarked on a journey toward concentrated pleasure — that is, achieving maximum pleasure in minimal time without it becoming monotonous.

This led us to explore sex toys, unnatural practices, and even homosexuality — all in the pursuit of that goal.

It’s not correct to generalize and say everyone has taken this path.

Even those in the middle class who have consciously avoided such practices have, in my view, still moved away from purely physical expressions of pleasure. But they have not escaped the fundamental human tendencies of diversifying or concentrating pleasure. They simply seek the orgasm — or the peak — in other forms:

Achieving mental highs through knowledge or intellectual pursuits

Reaching peaks through career or professional success

Experiencing fulfillment through raising high-achieving children

Deriving satisfaction from consuming material goods

Pursuing the luxuries of life as a way of touching that “high”


In short, I feel we are evolving from purely physical orgasms toward higher and longer-lasting mental or emotional peaks.

And this evolution is increasingly visible in today’s younger generation.

Thank you,
Ramu

*நடுத்தர வர்க்கத்தில் காமத்தின் பரிணாமவளர்ச்சி:*
– ராமு 10/7/2025

இந்த மனித சமுதாயம் தோன்றிய காலம் தொட்டு இன்று வரை பரிணாமவளர்ச்சி பெற்றுவரும் பல படிநிலைகளை உற்று நோக்கினால் நம் மனித இனம் ஒரே மாதிரியான வடிவம் (pattern) நோக்கி மேலேழுந்து வருவதைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும்.

அது என்னவென்றால் நம் மனித இனம் எப்போதுமே *”ஒரு அடர்த்தியை நோக்கி குவிதல் – concentration”* என்ற தன்மையைக் கண்டடையும் விலங்கினமாகவே இருந்து வருகிறோம் என்பது புலப்படும்.

உதாரணமாக, நாம் வேட்டையாடிகளாக இருந்த காலங்களில் இயற்கையாக வளரும் பல கனி வகைகளில் மெல்லிய இனிப்பான பழங்கள் மீது நமக்கு ஈடுபாடு அதிகம் இருந்து இருக்கிறது.

பிறகு நாம் வேளாண் சமுதாயமாக மாறிய பிறகு இனிப்பான பழங்களைத் தேடி அவற்றில் மிகவும் இனிப்பான பழங்களின் விதைகளை விதைத்து நம் இனிப்பு சுவையைக் கூட்டிக்கொண்டு அதற்கு பழக்கப்பட்டுப் போனோம்.

நாட்கள் செல்லச்செல்ல அந்த கூடுதல் சுவையுடன் நாம் விளைவித்த இனிப்பு நமக்கு திருப்தி அளிக்காமல் இன்னும் கூடுதல் இனிப்பை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தோம்.

அதன் விளைவாக சர்க்கரையை உற்பத்தி செய்து பின் அதுவும் போதாமல் அடர்த்தியான சுவை மிகுந்த ஒரு விழுங்கலில் நமக்குத் தேவையான இனிப்பு சுவையை அடைய refined sugar – சுத்திகரிக்கப்பட்ட இனிப்பு, fructose மிகுந்த பதார்த்தங்கள் என்று பயணிக்கலானோம்.

அவ்வாறு அடர்த்தி மிகுந்த குவிந்த இனிப்பு பதார்த்தங்கள் உண்டு பழகியதால் இன்று “சர்க்கரை வியாதியுடன்” இந்த 400 கோடி ஆண்டுகளான பூமியில் திரியும் ஒரே விலங்கினமாக மாறிப்போனோம்.

ஏனென்று கூர்ந்து நோக்கினால் *நம் மனித இனத்திற்கு ஒரே மாதிரியான செயல்களை திரும்பத்திரும்ப (ROUTINE) செய்வதனால் கிடைக்கும் ஒரே மாதிரி இன்பங்கள் போதுமானதாக, திருப்தி அளிக்கும் வகையில் இல்லை.*

மேலும் மிக விரைவில் சலிப்படைந்து விடுவது மட்டுமல்லாமல் அதை நோக்கி நம்மில் ஒரு எதிர்ப்பு  மனநிலை மற்றும் உடல் நிலையை – (RESISTANCE) உருவாகி விடுகிறது.

அந்த எதிர்ப்பு மன நிலையில் இருந்து விடுபட அதற்கு முன்னைக்காட்டிலும் அதிக இன்பம் தேவைப்படுகிறது.

( Resistance :உதாரணமாக 250 ml மது சாப்பிடும் ஒருவனுக்கு முதலில் கிடைக்கும் இன்பம் / போதை, நாளாக, நாளாக அதே போதையை அடைய அவன் 300 – 350 ml என்ற அளவில் மது அருந்த வேண்டிய தேவை ஏற்படுவது போல்.)

அதற்கு நம் உடல் / மனம் இரண்டு வகைகளில் தீர்வு காண்கிறது.

ஒன்று, புதுமையான வகைகளை நோக்கி பயணிப்பது – SEEKING NOVELTY.

மற்றொன்று, அடர்த்தியான, குவிதல் – CONCENTRATION நோக்கி பயணிப்பது.

*அதாவது நம் இலக்கு : குறைந்த முயற்சியில் அதிக லாபம் / நீண்ட நேர இன்பம்.*

இந்த மேலே கூறிய நம் இனத்தின் நடத்தை வெறும் உணவுடன் மட்டும் நின்று போவதில்லை. நம் இதே செயல்பாடுகள்  நாம் இயங்கும் அனைத்து தளங்களிலும் – அரசியல், மதம், பக்தி, தலைமை நிர்வாகம், காமம், ஆசை – பிரதிபலிக்கிறது.

சுருக்கமாக நம் செயல்பாடுகள் கீழ் காணும் வடிவமாக (PATTERN) செயல்படுகிறது.

*Routine – Resistance – Diversify / concentration – more resistance – more concentration….*

இந்தப் பதிவில் மேற்கூறிய மனித செயல்பாடுகள் எப்படி “காமம்” என்ற தளத்தில் செயல்படுகிறது, அதுவும் குறிப்பாக நம் நடுத்தர மக்களிடம் எவ்வாறு மாற்றம் நிகழ்கிறது என்பதை மட்டும் பார்ப்போம்.

ஆரம்ப காலங்களில் காம வெளிப்பாடு அல்லது காம உச்சம் அடைவது ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறைக்குள் ஆண் -பெண் நெருக்கம் மற்றும் உடல் சார்ந்ததாக மட்டுமே இருந்தது.

காலங்கள் செல்லச்செல்ல அந்த எளிய உடல் சார்ந்த இன்பம் போதுமானதாக இல்லாமல் சலிப்படைந்து ஒரு விதமான RESISTANCE உருவானது.

அந்த RESISTANCE-ல் இருந்து விடுபட நமக்கு CONCENTRATED PLEASURE நோக்கி பயணிக்கலானோம்.

அதாவது, குறைந்த நேரம் செலவிட்டு அதிக நேரம் தெவிட்டாத இன்பம் நோக்கி பயணிப்பது எப்படி என்று சிந்திக்கலானோம்.

அதன் விளைவாக நாம் காமம் சம்மந்தப்பட்ட விளையாட்டு பொருட்கள், இயற்கைக்கு மாறான செயல்பாடுகள், ஓரினப்புணர்ச்சி என்று பலவிதங்களில் நம் இலக்கை அடைய முற்பட்டோம்.

மேலே கூறியவைகளுக்கு அனைவரும் ஆட்பட்டோம் என்று பொதுமைப் படுத்திவிட முடியாது.

நம் போன்ற நடுத்தரவர்க்கம் மேற்கூறியவைகளுக்கு ஆட்படாமல் விலகி நிற்க முயன்றாலும், அவர்களும் உடல் சார்ந்த இன்பம் துய்ப்பதில் இருந்து சற்று விலகி ஆனால் மனிதனின் அடிப்படை குணமான DIVERSIFY / CONCENTRATE என்பதில் இருந்து விலகாமல் அந்தக் காம உச்சத்தை (ORGASM) கீழ் காணும் வகைகளில் துய்ப்பதாக எனக்குப் படுகிறது.

– அறிவு சார்ந்து உச்சம் தொடுவது
– தொழில் அல்லது வேலை சார்ந்து உச்சம் தொடுவது
– சாதனை புரியும் பிள்ளைகளை உருவாக்குவதன் மூலம் உச்சம் தொடுவது
– நுகர்வுப்பொருட்கள் துய்ப்பதன் மூலம் உச்சம் தொடுவது
– மிக ஆடம்பரமான வாழ்க்கை நோக்கி பயணிப்பதன் மூலம் உச்சம் தொடுவது.

சுருக்கமாக சொல்வதென்றால், உடல் சார்ந்த காம உச்சம் அடைவதில் இருந்து அதைவிட அதிக உச்சம் மனம் சார்ந்து அடைவது எப்படி என்பதை நோக்கி பரிணாமம்  கொள்கிறோமோ என்று இன்றைய இளைய சமுதாயத்தை உற்று நோக்கும்போது எனக்கு எண்ணத் தோன்றுகிறது.

நன்றிகள்,
ராமு