Crime and Punishment – What I Learned: Part 3

• Ramu, 22/6/2025

While Raskolnikov is nervously cleaning off the blood stains from his axe and his overcoat, he suddenly hears the doorbell ring. Shocked, he runs and peeks through the keyhole. He sees two men (one named Koch, the other Yakov) who seem to have come to pawn something.

When they see the door isn’t opening, they start banging on it loudly. Koch tells the other man that the old woman (the pawnbroker) never leaves her house. If she ever does, it’s only her half-sister Liza Ivanovna who takes care of any outside work. So, Koch says, “She must be inside. Something doesn’t feel right to me. You wait here—I’ll go get the building security.”

Raskolnikov, who is still inside and hiding, listens to all this with fear and panic from behind the door.

(Just for clarity: The pawnbroker woman is Alyona Ivanovna. Her half-sister, Liza Ivanovna, is the one found dead next to her.)

Since Koch takes a while to return with security, Yakov also runs after him to check.

Seeing this as a lucky break, Raskolnikov quickly grabs whatever jewellery and money he can before Liza Ivanovna arrives, stuffs it into his coat pocket, hides the axe in a secret inner part of his coat, opens the door, and runs down the stairs. When he reaches the fourth floor, he hears Koch, Yakov, and the security man coming up and talking nervously—they are only one floor below him now.

By sheer luck, on that fourth floor, there’s an apartment under renovation, and the two painters (Mikolay and Nikolay) have gone out somewhere, leaving the house empty. Raskolnikov hides inside.

Later, when the three men go up to the fifth floor, another stroke of luck helps him escape. Down on the ground floor, those same two young painters—about 19 or 20 years old—are fighting and shouting at each other. A crowd has gathered to watch the drama, and some are trying to break up the fight.

Using the confusion to his advantage, Raskolnikov sneaks out without anyone noticing, hangs the axe back in its place, returns to his room, and collapses into deep sleep.

The next morning, his housemaid, who loves and cares for him deeply, waits for him to wake up. When he finally stirs, she gives him tea and hands him a letter.

He opens it with a trembling hand… and finds that it’s from the nearby police station.

(My Note):
Dear friends, if you had picked up this book randomly without any idea, you probably wouldn’t have been able to continue reading it. That’s because the book has too many pages and detailed explanations that might have tested your patience.

But I hope my three summaries have created enough interest in you to continue. If you now feel like reading the book, please stop reading my posts from here onward. What comes next will take you on a spiritual journey. That spiritual feeling can only come from reading the actual book—not from my notes. I humbly request you to understand this.

To be continued…

With love,
Ramu

*குற்றமும் தண்டனையும் – நான் கற்றவை:* பாகம் 3
– ராமு, 22/6/2025

ராஸ்கலோணிக்கோவ் ஒவ்வொரு தடயங்களாக கோடாரியில் இருக்கும் இரத்தம், தன் மேலாடையில் இருக்கும் இரத்தம் என்று தேடிதேடி கழுவி சுத்தம் செய்துகொண்டு இருக்கும் போது காலிங்பெல் சத்தம் கேட்டு திடுக்கிடுகிறான். இவன் ஓடி வந்து சாவி துவாரம் வழியே உற்று நோக்கும்போது இருவர் (ஒருவன் பெயர் கோச், மற்றொருவன் பெயர் யாக்கோவ்) அடகு வைக்க வந்திருப்பவர்கள் என்று புரிந்துகொள்கிறான்.

கதவு திறக்காதது கண்டு கதவைத் தடதடவென்று அடிக்கிறார்கள். திறக்காதது கண்டு கோச் மற்றவனிடம் அந்த கிழவி இந்த வீட்டை விட்டு வெளியில் போகவே மாட்டாள். வெளி வேலைகள் அனைத்தும் அவளுடைய (ஒன்று விட்ட) தங்கை – லிசா இவனோவா தான் பார்த்துக்கொள்வாள். எனவே அவள் உள்ளேதான் இருக்கவேண்டும். இருந்தும் கதவு திறக்கப்படவில்லை என்றால் ஏதோ எனக்கு தவறாகப் படுகிறது. நீ இங்கேயே காத்திரு. நான் செக்யூரிட்டியை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன் என்று ஓடுகிறான். இந்த அனைத்து உரையாடல்களையும் ராஸ்கோல்கோணிகவ் கதவின் மறுபுறம் இருந்து நடுக்கத்துடன் கவனித்துக் கொண்டு இருக்கிறான்.

(அந்த அடகு கிழவி – அல்யோனா இவோனாவா, இறந்து கிடக்கும் அவளின் ஒன்று விட்ட தங்கை – லிசா இவனோவா)

செக்யூரிட்டியை அழைத்து வரச்சென்ற கோச் தாமதமானதால் யாகோவும் அவனைத் தேடிக்கொண்டு ஓடுகிறான்.

இதுதான் தக்க சமயமென நினைத்து ராஸ்கலோணிக்கோவ் லிசா இவனோவா வருவதற்கு முன் என்னஎன்ன நகைகள் மற்றும் ரூபில்களை எடுத்து மேலாடைய்ப் பைக்குள் திணித்தானோ அத்துடனும் கோடாரியை கோட்டின் பிரத்தியேக இடத்தில் சொருகிக்கொண்டும் கதவைத் திறந்துகொண்டு படிகளை நோக்கி ஓடி நான்காம் தளத்திற்கு வரும்போது கோச், அவன் நண்பன் மற்றும் செக்யூரிட்டி பதட்டமாக பேசிக்கொண்டே மூன்றாம் தளத்தில் வந்துகொண்டு இருப்பது இவனுக்கு தெரிகிறது.

இவனுடைய அதிர்ஷ்டம், அந்த நாலாவது மாடியில் ஒரு திறந்த வீட்டில் பெயிண்ட் அடித்துக்கொண்டு இருக்கும் (மிகலோய், நிக்கோலோய்) இருவரும் வேலையைப் பாதியில் போட்டுவிட்டு எங்கோ சென்று இருப்பதால் ஆட்கள் இல்லாமல் காலியாக இருக்கும் வீட்டிற்குள் மறைந்துகொள்கிறான்.

அந்த மூவரும் ஐந்தாம் தளத்திற்கு ஏறிச் சென்றதும் மறுபடியும் ஒரு அதிர்ஷ்டம் இவனுக்காக காத்திருக்கிறது. அந்த ஐந்து மாடிக் கட்டிடத்தின் கீழ் தளத்தில் பெயிண்ட் அடிக்கும் 19/20 வயது நிக்கோலேயும், மிகோலேயும் சண்டை போட்டு ஒருவர் மேல் ஒருவர் ஏறிக்கொண்டு வாக்குவாதம் செய்துகொண்டு, அடித்துக்கொண்டு அந்த தெருவே கூட்டம் கூடி வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள். ஒரு சிலர் அவர்களை சமாதானம் செய்ய முயற்சிக்கிறார்கள். அந்த குழப்பமான சூழ்நிலையை தனக்கு சாதகமாக்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து யார் கண்ணிலும் படாமல், எந்த விதமான சந்தேகம் ஏற்படாத வண்ணம் தப்பித்து கோடரியை உரிய இடத்தில் மாட்டிவிட்டு தன் அறையில் விழுந்து தூங்கிப்போய் விடுகிறான்.

மறுநாள் இவன் தூங்கி விழிக்கும் வரை காத்திருந்து இவன் மேல் மிகுந்த அன்பு வைத்திருக்கும் வீட்டு வேலை செய்பவள் இவனுக்காக தேநீர் கொடுத்து இவனை எழுப்பி ஒரு கடிதத்தை ஒப்படைக்கிறாள்.

நடுக்கத்துடன் அந்த கடிதத்தை பார்க்கும் போது அது அருகில் உள்ள காவல் நிலையத்தில் இருந்து வந்து இருப்பது தெரிகிறது.

(பின் குறிப்பு: நண்பர்களே, எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் இந்த புத்தகத்தை நீங்கள் வாங்கி இருந்தால் உங்களால் படித்திருக்க முடியாது. ஏன் என்றால் கூடுதல் பக்கங்கள் மற்றும் விஸ்தாரமான விவரிப்பு உங்களைப் பொறுமை இழக்கச்செய்து இருக்கும். ஆனால் என்னுடைய மூன்று பாகம் உங்களுக்குப் போதுமான ஆர்வத்தை தூண்டியிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஒரு வேலை நீங்கள் புத்தகம் படிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால், இதற்கு மேல் என்னுடைய பதிவை படிக்காதீர்கள். இனி வருவது உங்களை ஒரு SPIRITUAL பாதை நோக்கி இட்டுச்செல்லும். அந்த spiritual அனுபவம் வேண்டுமென்றால் புத்தகத்தைப் படிப்பதுதான் சிறந்தது. என் பதிவு அந்த அனுபவத்தைத் தர முடியாது என்பதை மிகத் தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.)

தொடரும்…

அன்புடன்,
ராமு

*Crime and Punishment – What I Learned:* Part 2
– Ramu, 22/6/2025

To carry out the murder, Raskolnikov first revisits the five-storey building where the old pawnbroker woman lives. He pretends he wants to pawn something else—just to observe the place again and plan things.

Since he’s already visited her once, this time she allows him into the second room, gives him a very small amount for his item, and quickly pushes him to leave. He pretends he’ll come back in a few days with another item—a silver cigarette case—and leaves.

Then, he walks to the same liquor shop again.

There, he sees a drunk man named Marmeladov who tearfully shares his tragic story and fainted down:

– Due to poverty and his addiction to alcohol, his 16-year-old stepdaughter Sonia has been forced into sex work to support the family, including his second wife’s children.

Hearing this, Raskolnikov takes Marmeladov home and hands over the small pawn money to his wife. He then returns to his own room, still hungry and disturbed.

There, in the kitchen of the neighboring house, he notices a chopper/axe hanging on the wall. He decides that this will be his murder weapon. He quietly hides it under his coat and even adjusts his coat to help him carry it secretly.

He times his move carefully—when the cook isn’t around—grabs the axe, and walks toward the five-storey building, making sure nobody notices him.

When he reaches the fourth floor, he sees that some painting work is happening—but no workers are around. So he continues unnoticed to the fifth floor, rings the bell of the old pawnbroker’s house.

She cautiously opens the door and lets him in, after checking who he is—just like the first time.

(The author, Dostoevsky, brilliantly shows how it is not an ordinadry to commit a crime like killing for an ordinary person even one  carefully planned murder can go wrong in many ways, and how a common man’s mind breaks down under stress and guilt.)

Once inside, Raskolnikov gives her the silver cigarette case, and as she turns around, he suddenly pulls out the axe and hits her on the head. She falls down bleeding and eventually dies.

He then takes the key hanging from her neck, searches for her jewelry box, and stuffs some gold items and rubles into his coat.

At that very moment, he hears a suspicious noise from inside the house.

When he comes out, he is shocked to see a tall, thin, ungainly  pity woman—the old lady’s innocent sister—standing at the door in total shock with her hand over her mouth. He suddenly realizes that he forgot to close the front door, which allowed her to walk in.

In panic, and without planning, he grabs the axe again and kills her too.

Then, panicking more and more, reaching out to the outside door, locked inteenally, and then he tries to wipe away all traces and escape from the house.

Suddenly, the doorbell rings loudly and someone bangs on the door.

… To be continued

With love,
Ramu

*”Crime and Punishment – What I Learned”:*
– Ramu, 22/6/2025

This world-famous novel was written by Dostoevsky in the 1850s. It has around 1200 pages and was translated into Tamil by Susheela.

The story is about a young man, Raskolnikov, who is around 19 or 20 years old. He moves to St. Petersburg city to study law at a university.

His mother, who receives a small pension after his father’s death, and his sister, who deeply loves her brother, send him money regularly. His sister continues in a job despite sexual harassment from her boss just to support him financially.

On one hand, he is always short of money for his studies. On the other hand, he feels guilty for depending so much on his mother and sister. He lives in a tiny, depressing 10×10 room in a crowded poor neighborhood (think of Mumbai’s Dharavi slums). He doesn’t even have a proper door. This causes a lot of mental stress.

He also suffers from overthinking and self-judgment. He tells himself, “I don’t belong in this dirty, poor place. I was meant for greater things.” This mix of guilt, frustration, and confusion eventually pushes him toward committing a crime—though even he isn’t fully sure why.

The core of the novel is about how Raskolnikov justifies his crime to himself and how his mind works before and after the act.

He believes that some extraordinary people—like Napoleon or Prophet Muhammad—are born to break the law and change the world for the better. He starts thinking, “Maybe I’m one of those people. If I had just 3,000 rubles, I could help so many poor people in this city.” He begins to think about illegal ways to get that money.

One day, he needs exam fees and decides to pawn a watch that belonged to his father. He goes to a pawnbroker lady who lives in a five-storey building. She behaves rudely and doesn’t even open the door properly. She grills him with questions and treats him like a worthless man. She gives him only a small amount and sends him away.

Frustrated, Raskolnikov takes that small money, walks away, and ends up at a crowded liquor shop where people are fighting. There, he overhears two well-educated government workers drinking and talking about the same pawnbroker lady.

They say she is a cruel woman who abuses her maid, starves her, and hoards many pawned gold items. They also mention she has no heirs and has written all her wealth to a random charity. The men even joke, “If someone kills that old woman and uses her money for good causes, it wouldn’t be a bad thing.”

This conversation lights a spark in Raskolnikov’s mind.
He thinks:

“I am not an ordinary man. I was born to do big things—just like Napoleon.”

“My mother and sister are suffering so much for me.”

“I can’t do anything big in this current situation.”

“This cruel old woman is useless to society. Her death might actually benefit others.”

With all these swirling thoughts, and unable to clearly explain what is pushing him, he convinces himself that killing her is not really a crime. He slowly starts planning the murder.

To be continued…

(I read this a month ago. I’m sharing what I remember, as I feel that writing it down helps me retain what I’ve learned.)

With love,
Ramu

*குற்றமும் தண்டனையும் – நான் கற்றவை:* பாகம் 2
– ராமு 22/6/2025

அந்தக் கொலையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, திட்டமிடலின் முதற்படியாக இரண்டாவது முறையாக அந்த அற்ப பேன் போன்ற கிழவி வசிக்கும் ஐந்து மாடித்தளத்திற்கு ஏதோ ஒரு பொருளுடன் அடகு வைக்கும் சாக்கில் நோட்டமிடுவதற்காக வருகிறான். இந்த முறை  ஏற்கனவே ஒரு முறை இங்கு வந்திருந்தபடியால் அவனை இரண்டாவது தடுப்பு அறை வரையில் அனுமதித்து மிகவும் சொற்பமான தொகையைக் கொடுத்துவிட்டு இடத்தைக் காலி செய்யச் சொல்லி அவசரப்படுத்துகிறாள். அப்போது அவன் திரும்ப மற்றொரு பொருளுடன் – வெள்ளியிலான சிகரெட் பெட்டியை அடகு வைக்க இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் வருவேன் என்ற முன்னறிவிப்புடன் விடை பெற்றுக்கொண்டு அதே மதுக்கடைக்கு செல்கிறான்.

அப்போது மர்மலோவ் என்னும் நபர் குடித்துவிட்டு தன் குடும்பக்கதையை  – தன் வறுமையினாலும், மதுவிற்கு அடிமையானதாலும் தன் இரண்டாவது மனைவியின் மூன்று பிள்ளைகளைக் காப்பாற்ற தன் முதல் மனைவியின் ஒரே 16 வயது மகள் – சோனியா பாலியல் தொழில் செய்வதற்கு தள்ளப்பட்டாள் என்று குமுறி குமுறி அழுது மயங்கி விழுகிறான். அவனை வீட்டில் சேர்த்துவிட்டு அடகு மூலம் கிடைத்த தொகையை அவன் மனைவியிடம் கொடுத்துவிட்டு பசியோடு வீடு வந்து சேர்கிறான்.

தான் குடியிருக்கும் பக்கத்து வீட்டில் சமையல் அறையில் தொங்கும் கோடாரியைப் பார்த்து அதை கொலை செய்வதற்கான ஆயுதமாக பயன்படுத்த முடிவு செய்து அதை மேலாடைக்குள் மறைத்து வைத்துக்கொண்டு கொலை செய்யும் வகையில் மேலாடையை வடிவமைக்கிறான்.

கோடாரியை சமையல் செய்பவன் பார்க்காத நேரத்தில் எடுத்துக்கொண்டு மேலாடைக்குள் தொங்கவிட்டுக்கொண் டு ஐந்து மாடி கட்டிடம் நோக்கி யார் கண்ணிலும் படாதபடி படியேறுகிறான். நான்காவது மடியில் பெயின்டிங் வேலை நடந்து கொண்டு இருப்பது போல் உள்ளது. ஆனால் ஆட்கள் யாருமில்லை. எனவே யார் கண்ணிலும் படாமல் ஐந்தாவது மாடியை அடைந்து காலிங் பெல்லை அழுத்துகிறான். அந்த அற்ப – பேன் கிழவி முன்ஜாக்கிரதையாக இவனை உறுதி செய்துகொண்டு உள்ளே அனுமதிக்கிறாள்.

(சாதாரண மனிதன் கொலைக்குற்றம் புரிவது என்பது அவ்வளவு சாதாரணமானதல்ல. எவ்வளவு திட்டமிட்டாலும் எவ்வளவு ஓட்டைகள் இருக்கும், எவ்வளவு மனசஞ்சலங்கள் மற்றும் தடுமாற்றங்கள் இருக்கும் என்பதை அருமையாக விவரித்திருப்பார்)

உள்ளே நுழைந்ததும் வெள்ளி சிகரெட் பெட்டியை கொடுத்துவிட்டு அவளை முன்னே நகரவிட்டு பின்னே கோடரியால் தலையில் வெட்டி சாய்த்துவிடுகிறான். இரத்தம் வழிந்து உறைந்து அவள் இறந்துவிடுவாள்.

அவள் கழுத்தில் தொங்கவிட்டிருக்கும் சாவியை எடுத்து நகைப்பெட்டியை தேடி சில நகைகளையும், ரூபில்களையும் மேலாடைக்குள் திணித்துக் கொண்டிருக்கும் போது உள்ளே ஆள்நாடமாட்டம் சிக்னல் கேட்கும். அவசரமாக வெளியில் வந்தால் 6 அடி உயரம் கொண்ட, மெலிந்த, எலும்பும் தோலுமான அப்பாவியானா அந்த கிழவியின் தங்கை வாயில் கை வைத்துக்கொண்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் நின்று கொண்டிருப்பாள். அப்போதுதான் தான் வெளிக்கதவை மூட மறந்தது அவனுக்கு நியாபகத்திற்கு வரும்.

பக்கத்தில் இருந்த கோடாரியை எடுத்து இவளை மிரட்டும் தொணியில் அருகில் வந்து எந்தவித திட்டமிடலும் இல்லாமல் அவனே அறியாமல் இவளையும் கொன்றுவிடுவான்.

பிறகுதான் திட்டுகிட்டவனாய் அவசரமாக வெளிக்கதவை கொக்கி போட்டுவிட்டு வந்து எல்லாத் தடயங்களையும் அழிக்க முயல்வான்.

சிறிது நேரத்தில் காலிங் பெல் மற்றும் கதவு தடதடவென தட்டப்படும் சத்தம் கேட்கும்.

…… தொடரும்

அன்புடன்,
ராமு

*குற்றமும் தண்டனையும்  – நான் கற்றவை:*
– Ramu, 22/6/2025

இந்த உலகப்புகழ் பெற்ற நாவல் 1850 களில் தஸ்தோவஸ்கி என்பவரால் எழுதப்பட்டு 1200 பக்கங்களில் சுசீலா என்பவரால் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது.

ரஸ்கோல்னிக்கோவ் எனும் 19/20 வயது இளைஞன் செய்ன்ட் பீட்டெர்ஸ்பூர்க் நகரத்திற்கு சட்டம் பயில்வதற்காக பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவனாக சேர்கிறான்.

அம்மா தனது அப்பா இறந்தபிறகு வரும் பென்ஷனில் ஒரு பகுதியையும், தங்கை அண்ணன் மீதுள்ள அளவுகடந்த பாசத்தினால் தனக்கு பிடிக்காத பாலியல் தொந்தரவு கொடுக்கும் முதலாளியை லாவகமாக தவிர்த்து வேலையில் தொடர்ந்து இவன் படிப்பதற்காக பணம் அனுப்புகிறார்கள்.

படிப்பிற்கு பணம் நிறைய தேவைப்படுவது ஒருபுறம், அம்மா மற்றும் தங்கை தன் மீது கொண்டிருக்கும் பாசம், எதிர்பார்ப்புகள் போன்றவற்றால் உருவான தன் மீதான குற்றவுணர்வு மறுபுறம், (பம்பாய் தாராவி குடிசைகள்  கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்) பொருளாதாரத்தில் நான்காம் ஐந்தாம் தர மக்கள் வசிக்கும் நான்கு மாடி குடியிருப்பு போன்ற ஒரு பகுதியில் இவனுக்கேன்று ஒரு கதவு கூட இல்லாமல் உள்ள 10 X 10 டஞ்சன் போன்ற அறையில் குடியிருப்பதால் ஏற்படும் மன உளைச்சைல்கள் மற்றொரு புறம், தன்னைப் பற்றிய அளவுக்கு அதிகமான மதிப்பீடல், தான் இந்த குடிசைப்பகுதியில் வசிபதற்கு படைக்கப்பட்டவன் அன்று என்ற எண்ணஓட்டம் ஒருபுறம், போன்ற அனைத்தும் இணைந்து, எதுவென்று ராஸ்கலோணிக்கோவ் கணிக்க முடியாத நிலையில் இவனை ஒரு குற்றம் புரியத் தூண்டுகிறது.

அந்தக் குற்றத்தை புரிவதற்கு தன்னை எப்படி சமாதானம் செய்து கொள்கிறான் என்பது இந்த நாவலில் அடிநாதமான முக்கியமான மனித உளவியல்.

தன்னைப் போன்ற அசாதாரண மனிதர்கள் நாட்டில் நிலவும் சட்டங்களை மீறுவதற்காகவே படைக்கப்பட்டு இருக்கிறார்கள். ஒரு நாட்டில் புரட்சியை ஏற்படுத்தி ஒரு புதிய ஆக்கப்பூர்வமான பொன்னுலகம் சாதாரண மக்களுக்கு கிடைப்பதற்காகவே சில அசாதாரண மனிதர்கள் – நெப்போலியன், ப்ரொபட் முகம்மது போன்றவர்கள் படைக்கப்படுகிறார்கள். நானும் அந்த வரிசையைச் சேர்ந்தவன். என் கையில் மட்டும் 3000 ரூபில்கள் இருந்தால் இந்த செய்ண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரத்தில் எவ்வளவு பேருக்கு நன்மை செய்வேன் என்று எண்ணி எப்படியாவது 3000 ரூபில்கள் கிடைப்பதற்காக குறுக்கு வழிகளை யோசித்தவண்ணம் இருக்கிறான்.

அப்போது தேர்வுக்கு பணம் கட்ட பணம் இல்லாததால் நண்பன் அறிவுரையின் பேரில் பொருட்களை அடகு பிடிக்கும் ஒரு பவ்ன் புரோக்கர் வீடு நோக்கி ஐந்து மாடிக் கட்டிடத்திற்கு செல்கிறான். அந்த வீட்டில் ஒரு அவலட்சணமான, முகத்தை கடுகடு என்று வைத்துக்கொண்டு கதவை முழுவதும் திறக்காமல் இவனைக் கேள்விகளால் குடைந்து நம்பக்கத்தன்மையை உறுதி செய்துகொண்டு முதல் தடுப்பு அறையில் அனுமதிக்கிறாள். பிறகு இவன் அப்பாவின் நினைவாக ஊரில் இருந்து கொண்டுவந்த கைக்கடிகாரத்தை அடகு வைத்துக்கொண்டு குறிப்பிட்ட தொகை கேட்கிறான். அவள் இவனை ஒரு அற்பபதர் போல் நடத்தி அதில் கால் பங்கு மட்டுமே கொடுக்கமுடியும் என்று கூறி இவனை இடத்தை காலிசெய்யச் சொல்கிறாள்.

அந்த கால்வாசி தொகையை வேறு வழியில்லாமல் வாங்கிக்கொண்டு சிறிது தூரம் நடந்துவந்து ஒரு கூட்ட நெரிசலாக, சண்டையும் கூச்சலுமாக உள்ள மதுக்கடையில் மது அருந்துகிறான். அப்போது அருகில் மது அருந்திக்கொண்டு இருக்கும் நல்ல படித்த அரசு வேலையில் இருக்கும் இருவர் அந்த அடகு கிழவியைப் பற்றி பேசிக்கொண்டு இருப்பது இவனுக்கு ஆர்வத்தை தூண்டுகிறது.

அவர்கள் இருவரும் அந்த கிழவி எவ்வளவு கொடூரமானவள், தன்னிடம் வேலை பார்க்கும் தன் தங்கையை எப்படி கீழ்த்தரமாக நடத்துகிறாள், சாப்பாடு கூட கொடுக்காதவள், பல லட்சம் மதிப்புள்ள அடகு நகைகள் மீட்கப்படாமல், பல கோடி மதிப்புள்ள சொத்தை தனக்கு வாரிசு இல்லாததால் ஏதோ ஒரு ஆசிரமத்திற்கு எழுதிவைத்து இருக்கிறாள், அவளிடம்  வேலை பார்க்கும் தன் தங்கை மற்றும் எந்த வடிக்கையாளர் மீதும் சிறிதும் இரக்கம் காண்பிக்காத கொண்டுங்கோலி என்றும் யாராவது அவளைக்கொன்று அந்த பணத்தை எடுத்து  சமூகத்திற்கு நல்லது செய்தால் நான் அதனை வரவேற்பன் என்ற கோட்டில் கலந்துரையாடுகிறார்கள்.

தான் அசதாரமானவன், நெப்போலியன், ப்ரொபட் முகம்மது போன்றவர்கள் போல் புரட்சி செய்ய படைக்கப்பட்டு இருப்பவன், நெப்போலியன், நான் போன்றவர்கள் சட்டத்தை மீறுவதை சாதாரண மக்கள் வரவேற்கவே செய்வார்கள் என்று ஒருபுறமும், தனக்காக அம்மாவும் தங்கையும் தங்கள் வாழ்க்கையை தியாகம் செய்கிறார்களே, நான் இருக்கும் நிலையில் அவர்களுக்கு பெரிதாக எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்ற குற்றவுணர்வும், தான் தங்கியிருக்கும் சிறிய டன்ஞசனான குடியிருப்பு, வீட்டுக்காரியின் வாடகை நச்சரிப்பு, தன் குடியிருப்பைச் சுற்றி வறுமையில் வாடும் மக்கள் இவை அனைத்தும் எதுவென்று அறுதியிட்டு  சொல்லமுடியாமல் ஏதோ ஒன்றோ அல்லது அனைத்துமோ சேர்ந்து அந்த அவலட்சணமான யாருக்கும் உபயோகம் இல்லாத அந்த கிழவியைக் (அற்ப பேன் போன்றவளை) கொல்வது எந்தவிதத்திலும் குற்றமாகாது என்று முடிவு செய்து செயலில் இறங்குகிறான். திட்டம் தீட்ட தொடங்குகிறான்.

தொடரும்….

(படித்து ஒரு மாதம் ஆகிவிட்டது. எழுதாமல் விட்டால் கற்றவை மனதில் நிற்காமல் மறந்துவிடும் என்பதற்காக நினைவில் உள்ளவற்றை பகிரும் முயற்சி.)

அன்புடன்,
ராமு

(1) Even f one has studied management at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped Chitr Chitr nearly aahe ka namaskar eEven f one has studied management returns at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons off off English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first sho

*Thug Life – Truths I Realized:*
– Ramu, 16/6/25
to to
(1) Even f one has studiManager uement at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the timej with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot ac

Thug Life – Truths I Realized:
– Ramu, 16/6/25

(1) Even f one has studied management at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

Thug Life – Truths I Realized:
– Ramu, 16/6/25

(1) Even f one has studied management at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

Thug Life – Truths I Realized:
– Ramu, 16/6/25

(1) Even f one has studied management at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

Thug Life – Truths I Realized:
– Ramu, 16/6/25

(1) Even f one has studied management at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

Thug Life – Truths I Realized:
– Ramu, 16/6/25

(1) Even f one has studied management at Jamnalal Bajaj Institute, writes a Tamil movie screenplay in lnglish and makes a Tamil film, reads tons of English books daily, keeps the body fit and active defying age, and begins the first shot at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

cuomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

t at 5:30 AM—if adapting to the times with relevant thinking is something even someone like Mani Ratnam cannot accomplish, then wha7t are we mere mortals capable of?

(2) Even so, the film is not as bad as social media critics—many of whom haven’t even peeped h

J

*தக் லைப் – நான் அறிந்துகொண்ட உண்மைகள்:*
– ராமு, 16/6/25
–
(1) ஜமன்லால் பஜாஜ் இன்ஸ்டிடியூட்டில் மேலாண்மை படித்திருந்தாலும், தமிழ் படத்திற்கான திரைக்கதையை ஆங்கிலத்தில் எழுதி தமிழ்ப்படம் எடுத்தாலும், தினமும் எவ்வளவு ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் படித்தாலும், வயதை மறுத்து உடலை சுறுசுறுப்பாக பிட் ஆக வைத்துக்கொண்டு அதிகாலை 5.30 க்கு first ஷாட் எடுத்தாலும்,  காலத்திற்கேற்ப சிந்திக்கும் திறனுடன் இயங்குவது என்பது மணிரத்னம் போன்றவர்களுக்கே இயலாத காரியம் என்றால் நாமெல்லாம் எம்மாத்திரம்?

(2) இருந்தாலும் பள்ளிக்கூட வாசல் கூட எட்டிபார்த்து இருக்காத சோசியல் மீடியா விமர்சகர்கள் கழுவி ஊத்திய அளவிற்கான மோசமான படமன்று.

(3) “தக் லைப்” ஐ நாயகன் மற்றும் தளபதியுடன் ஒப்பீடு செய்வது தவறு. அந்த இரண்டும் கேங்ஸ்டர் படத்தில் – rule of exceptions. மணிரத்னம், கமல், ரஜினி, இளையராஜா, போன்ற ஜாம்பவான்கள் தங்களுடைய கேரியரின் உச்சத்தில் இருந்தபோது நிகழ்த்திய அதிசயங்கள்.

(4) ப்ரோமோஷன் போது கமல் கொஞ்சம் அடக்கி வாசித்திருந்தால் பத்தாவது தாண்டதவர்கள் வசையில் இருந்து தப்பித்து இருக்கலாம். இரண்டாவது ஞாயிற்று கிழமை திரையரங்கம் நிறைந்திருக்கும்.

(5) Adults only : இந்த படத்தில் இருந்து நான் கற்றுக்கொள்ள விரும்புவது அல்லது ஏக்கப்பெருமூச்சுடன் வெளிவந்தது: திரிஷாவால் மட்டும்  கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வயதாவதை எப்படி நிறுத்திவைக்க முடிந்து இருக்கிறது?

அன்புடன்,
ராமு

*Is it the moment when we ask, “Is there a God?” Or the moment when He makes us feel, “I am here”*
– Ramu, 13/6/2025

This is a time when many dimensions of life are going well for me. And yet, despite having had a light, sattvic dinner last night, I felt a kind of acidity in the stomach — as if something was amiss inside.

After ruling out several causes, what remained was the *lingering thought of yesterday’s Ahmedabad–London Air India plane crash.*

Kannadasan’s lyrics, paired with Kamal Haasan’s expressive face, came to mind:

*“If one is dumb, there’s a kind of peace; If one is poor, there’s another kind of peace.But you — you are the switchboard…”*

If it had been a terrorist attack, or communal violence, perhaps we could have found some outlet for our grief — blaming a religion, a race, or a political system on social media.
But whom can we blame for this accident — other than fate or God?

Every time my daughter arranged a tour in the U.S for the five of us fly together, I’ve often silently worried whether booking two separate flights — 3 in one, 2 in another — would have been safer.

*Though I don’t say it aloud, I try to suppress these negative thoughts.*

A woman doctor from Udaipur, with her three children (aged 12, 10, and 8), resigned from her job and looking forwarded to Join her Doctor husband who had gone to London few years ago with immense joy.

She had just taken a selfie with her children and sent it to her husband — only to board the ill-fated flight.

*How do we even make sense of this — is it simply “the play of fate”?*

Let’s even set that aside.
Each passenger on that plane was trying to reach for something — a dream, a loved one, a goal.

What do we say to the parents of hardworking students who, after years of toil, had cleared NEET and gotten admission to medical college — only to perish like this?

Who do we blame for their deaths? And who can possibly offer comfort to their grieving parents?

Yes, aviation technology has advanced so far that air crashes today are statistically only 0.01% — virtually “null.”

*But what if we are in that minuscule percentage?*

*Perhaps souls who die for their country or their family may somehow find a form of peace.*

But what about these?

Let me end this grief-stricken reflection with another line from Kannadasan:

*I’ve seen medicine for bones and flesh — But have we found a cure for this?”*

Dear friends,
If I’ve unintentionally drawn you into my sorrow, please forgive me.

With grief,
Ramu

*கடவுள் இருக்கிறாரா என்று நாம் கேட்கும் தருணமா? அல்லது “நான் இருக்கிறேன் என்று அவர் உணர்த்தும் தருணமா?*
– ராமு, 13/6/2025

வாழ்வின் பல பரிமாணங்கள் எனக்கு சரியாகப் போகும் தருணம் இது. இருந்தும்  நேற்று இரவு சாத்வீக உணவு சாப்பிட்டு இருந்தும் “வயிற்றில் அமிலக்கோளாறு” ஏற்பட்டது போன்ற உணர்வு.

ஏன் என்று பல காரணிகளை நிராகரிப்பு செய்து இறுதியாக மிஞ்சியது “நேற்று நடந்த அகமதாபாத் – லண்டன் – ஏர் இந்தியா விமான விபத்து”.

கண்ணதாசன் வரிகள், கமலஹாசன் முக பாவனையுடன் நினைவுக்கு வந்தது.

“ஊமை என்றால் அதிலொரு அமைதி, ஏழை என்றால் ஒருவகை அமைதி, நீயோ கிளிப்பேடு….”.

ஒரு தீவிரவாத தாக்குதல் என்றாலோ அல்லது ஒரு இனக் கலவரத்தினால் என்றாலோ ஒரு மதத்தையோ, இனத்தையோ, அல்லது அரசங்கத்தையோ சோசியல் மீடியாவில் திட்டி அமைதி கொள்ளலாம். இந்த விபத்தை யாரைத்திட்டி அமைதி கொள்வது – விதி அல்லது கடவுளைத் தவிர.

என் மகள் ஒவ்வொரு முறை அமெரிக்கா செல்லும் போதும் நாங்கள் ஐவருமாக விமானப் பயணம் செல்லும் போது இரண்டு விமானங்களில் 3+2 என்று டிக்கெட் ஏற்பாடு செய்திருக்க கூடாதா என்று மனதிற்குள் கலக்கத்துடன் நினைத்துக் கொண்டு எதிர்மறையாக சிந்திக்க வேண்டாம் என்று வெளியில் சொல்லாமல் என்னை கட்டுப்படுத்திக் கொள்வேன்.

ஒரு உதய்பூர் டாக்டர் பெண்மணி தன் மூன்று குழந்தைகளுடன் (12, 10, 8) தன் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு சில ஆண்டுகளுக்கு முன் லண்டன் சென்று டாக்டராக இருக்கும் கணவனை மிகுந்த குதூகலத்துடன் சேரத்துடித்து மூன்று பிள்ளைகளுடானான செலஃபீயை கணவனுக்கு அனுப்பிவிட்டு விமானம் ஏறியதை “விதியின் விளையாட்டு” என்பதா என்னவென்று சொல்வது.

இதைக்கூட விட்டுவிடுவோம். ஒவ்வொரு பயணியும் ஏதோ ஒன்றை அடைய முயன்று பயணம் மேற்கொண்டர்கள். ஆகமடாபாத் மருத்துவக் கல்லூரியில் மிகுந்த உழைப்பிற்கு பிறகு நீட் தேர்வில் தேர்வாகி டாக்டர் படிக்க சேர்ந்து இருக்கும் மாணவர்களின் மரணத்திற்கு யார் மீது பழி போடுவது. அவர்கள் பெற்றோருக்கு யார் எப்படி அமைதி சொல்வது.

தொழில் வளர்ச்சி விமான விபத்துக்களை 0.01 சதவீதம், கிட்டத்தட்ட “null” என்று சாதனை புரிந்து இருந்தாலும் அந்த சிறு சதவீதத்தில் நாம் இருக்கும் போது?

இறந்த ஆத்மாக்கள் கூட ஒரு நாட்டிற்காகவோ, தன் குடும்பத்திற்காகவோ, தன் உயிரை இழக்க நேர்ந்து இருந்தால் ஒரு விதமாக அமைதி கொண்டிருப்பார்கள்.

கண்ணதாசன் வரிகளிலேயே இந்த துயரத்தை முடிக்கிறேன்.

*”எலும்புக்கும் சதைக்கும் மருத்துவம் கண்டேன். இதற்கொரு மருந்தைக் கண்டேனா?”*

Nanbargale, உங்களையும் தேவையில்லாமல் என் துயரத்தில் பங்கு கொள்ளச்செய்து இருந்தால் மன்னிக்கவும்.

துயரத்துடன்,
ராமு